IV SA/Gl 995/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.Z. i M.N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenia przepisów o transporcie drogowym w kwestii wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji A.Z. i M.N. pismem z dnia [...] wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję o nałożeniu na nich kary pieniężnej za naruszenia przepisów o transporcie drogowym. W skardze został również zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu zapadnięcia rozstrzygnięcia w sprawie, który nie został niczym uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Stanowisko to znajduje potwierdzenie między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2010 r., I OSK 916/10 (dostępnym w internecie poprzez Centralną Bazę Orzeczeń i Informacji o Sprawach), w którym stwierdzono, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i podanie konkretnych faktów uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Wniosek skarżących nie zawierał żadnego argumentu, który by wskazywał na wystąpienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie wskazano nawet, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto Sąd nie znalazł podstaw przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonego aktu, które pozwoliłyby na działanie z urzędu. W tych okolicznościach uznano, że wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu rozpoznania skargi przez Sąd nie zasługuje na uwzględnienie, a zatem należało sprawę rozstrzygnąć, na mocy art. 61 § 3 P.p.s.a. jak w sentencji