IV SA/Gl 996/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi E.Ś. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) nie stwierdził u E. Ś. choroby zawodowej – choroby układu wzrokowego wywołanej czynnikami fizycznymi, chemicznymi lub biologicznymi pod nazwą alergiczne zapalenie spojówek wymienionej w pozycji 25/1 wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że zapadło ono na podstawie zgromadzonego materiału w postaci karty oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej, orzeczenia lekarskiego nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wystawionego przez Poradnię Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. a także orzeczenia lekarskiego nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wystawionego przez Przychodnię Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Nadto wskazano, że z przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego wywiadu zawodowego wynika, iż E. Ś. od 1969 r. zatrudniona była jako pielęgniarka i w całym okresie zatrudnienia miała kontakt z czynnikami dezynfekującymi o działaniu drażniącym i alergizującym. Z orzeczenia lekarskiego placówki medycznej pierwszej instancji wydanego na podstawie przeprowadzonych badań diagnostycznych, a w szczególności testów alergologicznych z potencjalnymi alergenami środowiska pracy takimi jak środki dezynfekcyjne, lateks i rękawice gumowe wynikało, że brak jest podstaw upoważniających do rozpoznania u strony alergicznego zapalenia spojówek pochodzenia zawodowego. Analogiczne orzeczenie wydał Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Potwierdził on rozpoznanie placówki medycznej pierwszego szczebla i wydał orzeczenie, z którego wynikało, że u strony występuje przewlekły suchy nieżyt spojówek, a charakter zmian miejscowych w kontekście ujemnych wyników przeprowadzonych wcześniej testów alergologicznych nie pozwala na rozpoznanie alergicznego zapalenia spojówek pochodzenia zawodowego. Pomimo uznania przez organ pierwszej instancji, ze E. Ś. pracowała w warunkach narażenia zawodowego to jednak z uwagi na orzeczenia obu placówek medycznych organ ten uznał za niezbędne odmówić stwierdzenia choroby zawodowej. Z decyzją tą nie zgodziła się E. Ś., która wniosła odwołanie do organu wyższego stopnia. W odwołaniu tym wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy i zakwestionowała słuszność zajętego stanowiska, a w szczególności nie zgodziła się z orzeczeniami placówek medycznych. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że dla rozpoznania choroby zawodowej wymagane jest rozpoznanie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia w postaci choroby zakwalifikowanej do chorób zawodowych, a więc znajdującej się w wykazie chorób zawodowych załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. oraz wykazanie związku przyczynowo skutkowego miedzy środowiskiem pracy, a rozpoznaną jednostką chorobową, to jest wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie istniał w miejscu pracy i w czasie jej wykonywania. Organ ten zaznaczył, że dochodzenie epidemiologiczne wykazało, iż w miejscu pracy E. Ś. występowały warunki szkodliwe i narażenie na chorobę zawodową, to jednak orzeczenia lekarskie dwóch kompetentnych placówek medycznych wykluczyły wystąpienie u niej choroby zawodowej. Placówki te rozpoznały u strony przewlekły nieżyt spojówek w kontekście ujemnych wyników testów alergologicznych nie odpowiadający klinicznemu rozpoznaniu alergicznego zapalenia spojówek i okoliczność ta, zdaniem organu odwoławczego, uniemożliwia stwierdzenie choroby zawodowej, a ponadto brak jest podstaw, aby kwestionować uzyskane w sprawie diagnozy medyczne lekarzy uprawnionych jednostek medycznych. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się E. Ś., która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i ponownie zakwestionowała wyniki badań lekarskich stanowiących podstawę wydanego rozstrzygnięcia. Nie zgodziła się także ze stanowiskiem organów podejmujących decyzje w sprawie. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, jaką zamieścił w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 9 stycznia 2007 r. sygn. akt IV SA/Gl 842/06 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd zaznaczył, że wbrew stanowisku zajmowanemu przez organy administracji publicznej orzeczenia lekarskie upoważnionych placówek medycznych nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Zaznaczono w szczególności to, że placówka drugiego szczebla wydała orzeczenie bez przeprowadzenia ponownych testów alergologicznych, lecz oparła się wyłącznie na wynikach testów przeprowadzonych wcześniej, nadto za wadę uznano brak odniesienia się przez placówki medyczne obu instancji do przedkładanej przez skarżącą posiadanej dokumentacji medycznej. W konkluzji wyroku wskazano, że zasadne jest uchylenie wyłącznie zaskarżonej decyzji, albowiem ponowne przeprowadzenie badania skarżącej w toku postępowania przed organem odwoławczym mieści się w kompetencjach tego organu. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że w ramach ponownie prowadzonego postępowania należy dokonać analizy dochodzenia epidemiologicznego i ustalić, czy istnieją przesłanki narażeniowe do stwierdzenia choroby zawodowej u E. Ś., a następnie po uzupełnieniu materiału dowodowego zgodnie z zaleceniami zamieszczonymi w wyroku tutejszego Sądu, zwrócić się do placówki orzeczniczej II szczebla celem wydania w przedmiotowej sprawie uzupełniającego formalnego orzeczenia lekarskiego. Przed wydaniem stosownej decyzji wskazany organ winien zapewnić stronie czynny udział w prowadzonym postępowaniu i umożliwić jej wypowiedzenie się w sprawie. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) nie stwierdził u E. Ś. choroby zawodowej – choroby układu wzrokowego wywołanej czynnikami fizycznymi, chemicznymi lub biologicznymi pod nazwą alergiczne zapalenie spojówek wymienionej w pozycji 25/1 wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ ten w pierwszej kolejności przedstawił przebieg kariery zawodowej strony oraz warunki zatrudnienia i uznał, że pracowała w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej, jednakże wobec braku rozpoznania schorzenia nie można stwierdzić choroby zawodowej. Z takim rozstrzygnięciem ponownie nie zgodziła się E. Ś., która wniosła odwołanie. W odwołaniu tym podniosła, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została wbrew wyrokowi sądu administracyjnego z dnia 9 stycznia 2007 r. oraz innym rozstrzygnięciom dotyczącym innych schorzeń. Zarzuciła organowi pierwszej instancji wadliwość prowadzonego postępowania oraz nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy mających wpływ na jej wynik. Zakwestionowała w szczególności ponowne wypowiedzenie się w sprawie tej samej placówki medycznej, która już się wypowiadała i wydała negatywne dla niej orzeczenie. Zdaniem odwołującej się uchybienia w zakresie prowadzonego postępowania wyjaśniającego popełnione przez placówkę służby zdrowia skutkują wadliwością całego postępowania. W konkluzji domaga się respektowania postanowień wyroku sądu administracyjnego i rozpoznanie u niej choroby zawodowej. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania i podejmowane rozstrzygnięcia. W dalszej części uzasadnienia organ ten skupił się na tych działaniach, które zostały podjęte w ramach nowo prowadzonego postępowania. Organ ten stwierdził, że w sprawie strony ponownie przeprowadzone zostało dochodzenie epidemiologiczne, które wykazało, iż E. Ś. pracowała od 1969 r. jako pielęgniarka i w okresie swojej aktywności zawodowej była eksponowana na czynniki drażniące i alergizujące. Z tego też powodu organ pierwszej instancji uznał, że pracowała w warunkach ryzyka powstania choroby zawodowej o charakterze alergicznym, a organ odwoławczy je podtrzymał. W ramach ponownie prowadzonego postępowania strona [...] była ponownie badania przez placówkę medyczną drugiego szczebla, a zatem przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., którzy podtrzymał dotychczasowe stanowisko sprowadzające się do tego, że w przypadku strony nie występuje choroba zawodowa, a rozpoznano jedynie przewlekły suchy nieżyt spojówek, nadto ujemne wyniki testów alergologicznych, co uniemożliwiało rozpoznanie choroby zawodowej. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na podnoszone przez odwołującą się zarzuty co do rzetelności przeprowadzonych badań medycznych oraz kierując się zasadą pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa skierowano E. Ś. na dodatkowe badania do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. Lekarze tej placówki medycznej na podstawie obserwacji klinicznej przeprowadzonej w dniach od [...] do [...] oraz dostarczonej dokumentacji medycznej dotyczącej choroby oczu oraz po przeprowadzeniu testów alergicznych i innych dodatkowych specjalistycznych badań medycznych także nie znaleźli podstaw do rozpoznania u strony choroby zawodowej wymienionej w pozycji 25/1 wykazu chorób zawodowych. Organ odwoławczy odniósł się do wyników badań przedstawionych przez stronę a wykonanych przez Pracownię Mikrobiologiczną Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego w K. W konkluzji uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do zarzutów formułowanych przez stronę w odwołaniu i stwierdził, że skoro trzy uprawnione placówki medyczne nie rozpoznały u niej schorzenia to tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia u niej choroby zawodowej. Skarga na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosła E. Ś. W skardze tej podniosła, że tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 9 stycznia 2007 r. uwzględnił jej pierwszą skargę i wskazał na liczne uchybienia, jakich dopuściły się organy administracji przy podejmowaniu stosownych rozstrzygnięć. Zdaniem skarżącej w ramach tego postępowania organy administracji także wbrew postanowieniom wyroku nie dokonały kontroli orzeczeń wydanych przez placówki medyczne. Zdaniem skarżącej orzeczenia te są tendencyjne i nie uwzględniają dokumentacji medycznej przez nią przedkładanej, z której wprost wynika, że występuje u niej schorzenie uzasadniające rozpoznanie choroby zawodowej. Jej zdaniem inne są objawy zespołu oka suchego a inne w przypadku alergicznego zapalenia spojówek. Skarżąca zakwestionowała badania przeprowadzone przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. oraz wyniki tych badań, gdyż jej zdaniem wyniki badań zostały tendencyjnie odczytane. Nadto przedstawiła zarzuty na okoliczność wadliwego funkcjonowania organu odwoławczego poprzez nie udzielanie prawidłowych informacji. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o oddalenie skargi i przywołał dotychczasową argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] skarżąca podtrzymała wniesioną skargę i podniosła, że bardzo chciałaby uczestniczyć w rozprawie, jednakże na ten sam dzień ma wyznaczoną wizytę z synem w Instytucie Centrum Zdrowia Dziecka, na którą czeka bardzo długo i z tego powodu nie będzie uczestniczyła w rozprawie, jednakże zwróciła się do Sądu z prośbą o uwzględnienie jej stanowiska i podnoszonych przez nią argumentów. W piśmie tym podtrzymała zarzuty kierowane pod adresem placówek medycznych, a sprowadzające się do tego, że orzeczenia wydane zostały w sposób nieprawidłowy i tendencyjny, a organ administracji nie przeprowadził ich prawidłowej kontroli. W tej sytuacji zachodzą przesłanki uzasadniające uwzględnienie wniesionej skargi. Z uwagi na treść powyższego pisma i zamieszczonego w nim wniosku rozpoznanie sprawy z uwzględnieniem wszystkich podnoszonych zarzutów Sąd uznał, że nie występują przesłanki uzasadniające odroczenie rozprawy, albowiem w sprawie nie zachodzi konieczność prowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego i nie uwzględnił zgłoszonej sugestii odroczenia rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) nie wykazała, aby zaskarżona decyzja naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 20020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Stosownie do postanowień art. 134 § 1 wyżej wymienionej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności przyjdzie zwrócić uwagę na fakt, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008 r. sygn. akt P 23/07 stwierdził, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) jest niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, jednocześnie wskazano, że rozporządzenie to traci moc z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku, co nastąpiło w dniu 2 lipca 2008 r. Takie orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego oznacza, że wszystkie organy Państwa pomimo uznania niekonstytucyjności wskazanego rozporządzenia obowiązane są przez podany okres do jego stosowania. W tej sytuacji tutejszy Sąd zobowiązany jest ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji w kontekście tego rozporządzenia, albowiem w dniu podjęcia zaskarżonej decyzji akt ten stanowił podstawę jej wydania, a w dniu orzekania jeszcze obowiązuje. Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie stwierdzić, że przedmiotowa skarga nie może zostać uwzględniona z przyczyn merytorycznych. Z uwagi na fakt, że pierwsze czynności w sprawie dokonane zostały po wejściu w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), w sprawie mają zastosowanie przepisy tegoż aktu prawnego. W oparciu o wskazany akt chorobę zawodową można stwierdzić wówczas, gdy spełnione zostaną kumulatywnie trzy przesłanki pozytywne, a mianowicie u osoby ubiegającej się rozpoznana zostanie choroba wymieniona w załączniku do wskazanego rozporządzenia a jej etiologia związana będzie z zatrudnieniem, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, jak również wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych nastąpi w okresie wskazanym w rozporządzeniu pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego. W rozpatrywanej sprawie kwestia zatrudnienia skarżącej w warunkach narażenia na powstanie choroby zawodowej nie jest przez organy administracji kwestionowana, z tego też powodu okoliczność ta nie będzie przedmiotem dalszej analizy, tym bardziej, ze akta administracyjne potwierdzają zasadność i słuszność ustaleń poczynionych przez te organy. Kolejną kwestią, na którą należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę to wskazania zamieszczone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2007 r. sygn. akt IV SA/Gl 842/06, ponieważ skarżąca odwołuje się do jego postanowień i wywodzi, że organy administracji nie wypełniły zaleceń w nim zamieszczonych. Analiza powyższego wyroku pozwala uznać, że skład orzekający uwzględniający wniesioną skargę nakazał organom administracji przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe sprowadzające się do ponownego przebadania skarżącej w kontekście choroby układu wzrokowego wywołanego czynnikami fizycznymi, chemicznymi lub biologicznymi – alergiczne zapalenie spojówek, a w ramach wymaganych czynności należy dokonać oceny zgromadzonej dokumentacji medycznej przez uprawnione placówki z uwzględnieniem dokumentacji przekazanej przez skarżącą. Dopiero po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania wskazane placówki medyczne miały się wypowiedzieć, a organ odwoławczy podjąć stosowne rozstrzygnięcie. Przyjdzie również wyraźnie podkreślić, że w wyroku tym Sąd w żadnym miejscu nie zamieścił sformułowanie, które sugerowałoby pozytywne rozpatrzenie wniosku skarżącej o rozpoznanie u niej choroby zawodowej. Na wstępie rozważań poświęconych wypełnieniu przez organ odwoławczy wskazań zamieszczonych w przedmiotowym wyroku tutejszego Sądu z dnia 9 stycznia 2007 r., przyjdzie dostrzec, że organ ten uwzględnił wskazania Sądu, jednakże nie w taki sposób, jak było to zalecane. Zgodnie bowiem z wyrokiem to organ odwoławczy miał przeprowadzić postępowanie uzupełniające, natomiast w rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy uznał, że zasadne jest uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do rozpatrzenia przez ten organ, a w zaleceniach zamieszczonymi w przedmiotowym wyroku nakazał przeprowadzenie postępowania dowodowego zgodnie z wytycznymi zamieszczonymi w przedmiotowym wyroku. Organ pierwszej instancji wypełnił zalecenia zamieszczone w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej i zlecił Instytutowi Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. przeprowadzenie badania skarżącej, niezbędnych testów alergologicznych oraz analizę dokumentacji medycznej, a następnie podjął rozstrzygnięcie, w którym stwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Z uwagi na to, że skarżąca w dalszym ciągu kwestionowała prawidłowość działań podejmowanych przez wypowiadającą się w sprawie placówkę medyczną, organ odwoławczy doszedł do przekonania, że niezbędne badania oraz ocenę dokumentacji medycznej przeprowadzi Instytut Medycyny Pracy w Ł., a zatem najbardziej znana placówka tego typu w kraju. Wskazana placówka w okresie od [...] do [...] przeprowadziła badania skarżącej, a w orzeczeniu z dnia [...] dokonano także oceny dokumentacji medycznej przedstawionej przez skarżącą. W świetle powyższych informacji przyjdzie stwierdzić, że organ odwoławczy wypełnił obowiązki nałożone na niego w wyroku tutejszego Sądu z dnia 9 stycznia 2007 r., ponieważ skarżąca została ponownie przebadania przez placówkę medyczną drugiego szczebla, jak również dodatkowo przez placówkę pochodzącą z innego regionu kraju, a uprawnioną do przeprowadzenia takich badań. Nadto wskazane placówki dokonały oceny dokumentacji przedłożonej przez skarżącą. Zatem podnoszone przez skarżącą zarzuty pod adresem obu placówek medycznych co do sposobu odczytania uzyskanych wyników nie mogą być uwzględnione, albowiem lekarze zatrudnieni w tego typu placówkach medycznych dysponują niezbędną wiedzą i sporządzając orzeczenia kierują się swoją wiedzą i umiejętnościami. Skarżąca zarzuca organowi odwoławczemu, że nie dostrzegł uchybień w działaniach podejmowanych przez placówkę medyczną w Ł. Uchybienia te jej zdaniem sprowadziły się do tego, że placówka ta przy sporządzaniu orzeczenia nie wzięła pod uwagę dokumentacji przez nią dołączonej, a tym samym powielony został błąd, który został wytknięty w wyroku tutejszego Sądu. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie podniesiony zarzut nie może być w żadnym wypadku uwzględniony. Otóż w orzeczeniu z [...] wskazana placówka w kilku miejscach uzasadnienia sygnalizuje, że orzeczenie to wydane jest w oparciu o przeprowadzone badania w tym testy alergologiczne oraz w oparciu o przedłożoną dokumentację. Nadto skarżąca zarzuca powyższej placówce, iż przy sporządzaniu swojego orzeczenia nie wzięła pod uwagę wyników testów przeprowadzonych w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. i uznała to za kolejne uchybienie w działaniu tej placówki. Także i tego zarzutu skarżącej nie można podzielić, otóż skoro skarżąca tak negatywnie oceniała działania tej placówki medycznej i Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. zdecydował się na skierowanie skarżącej do Instytutu Medycyny Pracy w Ł., to tym samym trudno uznać, za wadliwe to, że dodatkowa placówka medyczna oparła się na wynikach badań, które przeprowadzone zostały u niej oraz na przedłożonej przez skarżącą dokumentacji medycznej. Można wręcz powiedzieć, że w takiej sytuacji, jaka występuje w rozpatrywanej sprawie za wadliwe należałoby uznać opieranie się na wynikach badań przeprowadzonych w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., ponieważ działalność tej placówki była kwestionowana i negatywnie przez skarżącą oceniana. W tym miejscu przyjdzie zauważyć, że organ odwoławczy wyszedł poza ramy obowiązujących unormowań prawnych, gdy idzie o prowadzenie postępowania dowodowego i wypowiadanie się placówek medycznych. Zgodnie bowiem z obowiązującymi przepisami w sprawie dotyczącej chorób zawodowych powinny wypowiedzieć się dwie placówki medyczne wskazane w przepisach prawa, przy czym od orzeczenia wystawionego przez placówkę pierwszego szczebla stronie przysługuje możliwość zwrócenia się o przeprowadzenie takich badań przez placówkę drugiego szczebla. W rozpatrywanej sprawie takie placówki medyczne wypowiedziały się i z uwagi na zgłaszane przez skarżącą zastrzeżenia organ odwoławczy zdecydował się zwrócić do niezależnego podmiotu w tym zakresie, a zatem wyszedł poza ramy obowiązujących przepisów. Działanie takie nie może jednakże wpływać w sposób negatywny na ocenę prowadzonego postępowania, albowiem, w ramach postępowania administracyjnego za podstawową uznaje się zasadę prawdy obiektywnej i organ administracji winien podejmować wszelkie działania zmierzające do jej respektowania. W tej sytuacji zastosowane działanie przez organ odwoławczy można uznać, za próbę uwzględnienia postulatów zgłaszanych przez stronę i wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a tym samym nie można ich uznać, za naruszenie prawa, które miało wpływ na wynik postępowania i uzasadniałoby uwzględnienie wniesionej skargi. W skardze do Sądu skarżąca polemizuje z oceną wyników badań zamieszczoną w orzeczeniach placówek medycznych wypowiadających się w sprawie. Zarzutu tego analogicznie jak wcześniejszych nie można podzielić. Jak już zostało zaznaczone wskazane placówki medyczne w ramach przedmiotowego postępowania występują w charakterze biegłych. Organy te wydają orzeczenia, które pełnią analogiczną funkcję jak opinie biegłych. Okoliczność ta wynika z tego, że zostały one mocą stosownego przepisu powołane do wypowiadania się w tego typu sprawach z uwagi na zatrudniony w niej personel medyczny oraz posiadaną aparaturę diagnostyczną. Organ administracji jest uprawniony do oceny stanowiska przedstawionego przez biegłego, jednakże nie dysponuje uprawnieniami pozwalającymi mu kwestionować zamieszczone w niej sformułowania. Jeżeli organ administracji ma wątpliwości co do trafności stwierdzeń zamieszczonych w opinii, to wówczas może wystąpić o sporządzenie drugiej i dysponując dwoma wypracować swoje stanowisko. Na gruncie chorób zawodowych sytuacja wygląda odmiennie, otóż strona niezadowolona z orzeczenia placówki medycznej dysponuje uprawnieniami pozwalającymi jej weryfikację takiego orzeczenia. W rozpatrywanej sprawie skarżąca z takiej możliwości skorzystała. Nadto organ uzyskał trzecie orzeczenie niezależnej placówki i co jest istotne wszystkie te orzeczenia są jednobrzmiące, ponieważ żadna z placówek nie rozpoznała u skarżącej choroby zawodowej. W świetle przedstawionego stanu faktycznego brak jest możliwości uwzględnienia zarzutu podniesionego przez skarżącą. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić. SW