IV SAB/Gl 1/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA (del.) Zofia Borowicz, po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. O. na bezczynność Prezydenta Miasta G. w przedmiocie zajęcia nieruchomości p o s t a n a w i a odrzucić skargę Zarówno z art. 184 Konstytucji RP jak i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) wynika, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i sporów o właściwość między jednostkami samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi a organami administracji rządowej. Szczegółowe unormowanie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych zawierają przepisy art. 1,2,3,4 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) zwanej dalej p.s.a. Z regulacji tej oraz art. 177 Konstytucji RP i art. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych ( Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) wynika, że sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach należących do właściwości innych sądów. Sąd Administracyjny może rozpatrywać skargi na bezczynność organów administracji tylko wtedy, gdy skarga ta dotyczy spraw o charakterze administracyjnym, a nadto gdy została wniesiona w sprawie o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.s.a. O tym zaś czy dana sprawa ma charakter administracyjny przesądzają przepisy prawa materialnego. Jeżeli więc prawo materialne umocowuje organ administracyjny przepisem powszechnie obowiązującym do załatwienia sprawy w drodze decyzji ( innego aktu administracyjnego ), to wtedy w prawie procesowym określone podmioty są legitymowane do załatwienia sprawy w sposób prawem przewidziany. W rozpoznawanej sprawie J.O. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta G. w związku z samowolnym zajęciem przez osoby trzecie drogi dojazdowej przy ul. [...] w G. Skarżący żądał administracyjnego wymuszenia przywrócenia do pierwotnego stanu drogi dojazdowej poprzez usunięcie samowolnego jej zajęcia i zamontowania bramy. Wnosił, aby w tym celu Sąd zobowiązał Prezydenta Miasta G. do wykonania ustaleń zawartych w piśmie Urzędu z dnia [...] r. lub zastępczego wykonania przez Urząd zdemontowania bramy z drogi dojazdowej. Tak określony zakres żądania oznacza, że przedmiotowa sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Żaden przepis prawa materialnego nie umocowuje organu administracyjnego do załatwienia przedmiotowej sprawy w drodze decyzji lub innego aktu administracyjnego. Kwestie związane z uregulowaniem stanu własności nieruchomości, a przede wszystkim żądanie wydania części nieruchomości i określenie sposobu korzystania z tej nieruchomości mogą być rozstrzygane na gruncie stosownych przepisów kodeksu cywilnego. Przedmiotowa sprawa należy bowiem do spraw z zakresu prawa cywilnego i podlega rozpoznaniu przez Sąd powszechny. Fakt, że organ, którego bezczynność zaskarżono podjął pewne czynności zmierzające do wyjaśnienia sprawy, a następnie jej ugodowego załatwienia nie oznacza, że na czynności te podejmowane na skutek złożenia skargi przewidzianej w art. 227 in. Kpa, przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Ponieważ sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.s.a. Dlatego Sąd orzekł jak na wstępie na mocy art. 58 § 3 p.s.a. Na marginesie sprawy godzi się zaznaczyć, że w aktach administracyjnych znajduje się pismo Prezydenta Miasta G. z dn. [...] r. skierowane do J. i B. W., z którego wynika, że organ ten zamierza wystąpić na drogę postępowania sądowego celem uregulowania przedmiotowej sprawy. su.