IV SAB/Gl 1/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek, , , po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na bezczynność Rady Miejskiej w K. w przedmiocie informacji publicznej w kwestii wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi p o s t a n a w i a oddalić wniosek Pismem procesowym z dnia [...] r. B. K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Rady Miejskiej w K. w przedmiocie informacji publicznej. Zarządzeniem z dnia 11 stycznia 2010 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis wyżej powołanego zarządzenia został doręczony skarżącej w dniu 21 stycznia 2010 r. (doręczenie zastępcze do rąk syna T. K.), co wynika z dowodu zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy. Następnie pismem z dnia [...] r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że wezwanie odebrał jej mąż – W. w dniu 21 stycznia 2010 r. Zaznaczyła, iż mąż jest schorowany, po bardzo ciężkiej operacji. Często źle się czuje i dużo czasu spędza w łóżku. Oświadczyła ponadto, że wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego zostało jej przekazane dopiero w dniu 28 stycznia 2010 r., kiedy to przy porządkowaniu dokumentów związanych z koniecznością zapłaty ubezpieczenia [...] mąż przypomniał sobie, że przyszła jakaś poczta. Do pisma załączone zostało oświadczenie W. K., z którego wynika, że z jego winy nie przekazał żonie adresowanej do niej korespondencji, którą odebrał od listonosza w dniu 21 stycznia 2010 r., gdyż "zarzucił ją gazetami [...]". W dniu 29 stycznia 2010 r. skarżąca uiściła również wpis sądowy w kwocie 100 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr. 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., przewiduje, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto strona winna równocześnie z wnioskiem dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się natomiast z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. W przedmiotowej sprawie warunki formalne wniosku zostały spełnione, skarżąca złożyła bowiem w terminie wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu oraz dopełniła tej czynności. Oceny wymagała zatem przesłanka braku winy w uchybieniu terminu. Przy czym brak winy w uchybieniu terminu podlega ocenie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. W ocenie Sądu okoliczności wskazane we wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braków fiskalnych skargi nie stanowią przesłanki przywrócenia terminu zgodnie z art. 86 P.p.s.a., bowiem nie wskazują one na brak winy strony w uchybieniu terminu. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że z dowodu doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi znajdującego się w aktach sprawy wynika, iż wezwanie to odebrał T. K., co potwierdza podpis na dowodzie doręczenia. Ponadto z adnotacji umieszczonej przez doręczającego na dokumencie zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że odbierający korespondencję jest znany osobiście doręczającemu oraz, że jest dorosłym domownikiem. Tymczasem skarżąca utrzymuje, że przesyłkę odebrał jej mąż, który jest schorowany i przez to zapomniał ją przekazać skarżącej. Wyjaśnienia skarżącej i jej męża nie korespondują z dowodem znajdującymi się w aktach sprawy. Sąd nie dał więc wiary oświadczeniu skarżącej, co do powodów uchybienia terminu do uiszczenia wpisu. Ubocznie można natomiast wskazać, że wyjaśnienia złożone w tej sprawie nie dawałyby również podstaw do przyjęcia, iż stan zdrowia męża skarżącej w istocie uniemożliwiał mu przekazanie pisma do niej adresowanego. Co więcej zachowanie polegające na "zarzuceniu gazetami" urzędowej korespondencji i przez to nieprzekazanie jej adresatowi ocenić należy nie tylko jako brak zachowania zwykłej staranności, ale jako niedbalstwo. Tymczasem oceniając brak winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, który w niniejszej sprawie nie daje podstaw do przywrócenia terminu. Kryterium bowiem braku winy wiąże się z obowiązkiem zachowania szczególnej staranności. W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała, że jej zachowanie, jak również zachowanie osoby odbierającej zastępczo pismo Sądu, było niezawinione, a tylko takie stanowiłoby podstawę dla przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. Tym samym skarżąca nie wykazała, że nie z własnej winy uchybiła terminowi do uzupełnienia braków skargi oraz, że w jej przypadku zaistniała sytuacja wyjątkowa uzasadniająca przywrócenie terminu. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.