IV SAB/Gl 1/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax, , , po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.N. na bezczynność Burmistrza Miasta C. w przedmiocie nierozwiązania stosunku pracy ze strażnikiem Straży Miejskiej p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu wpis od skargi w kwocie 100 zł (sto złotych). Pismem z dnia 15 października 2014 r. J.N. wezwał Burmistrza Miasta C. do rozwiązania umowy o pracę z Komendantem Straży Miejskiej w C. Burmistrz Miasta C. nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego. Następnie skarżący złożył skargę na działalność Burmistrza Miasta C., która uchwałą Rady Miejskiej z dnia [...] r. uznana została za bezzasadną. J.N. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta C. polegającą na nierozwiązaniu stosunku zatrudnienia ze strażnikiem Straży Miejskiej, który utracił nienaganną opinię. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta C. wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak interesu prawnego skarżącego do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Obowiązkiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zbadanie m.in. legitymacji skarżącego, zachowania terminu wniesienia skargi i spełnienia przez nią warunków formalnych, a przede wszystkim ocena dopuszczalności skargi. W tym ostatnim aspekcie chodzi m.in. o to, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów został natomiast doprecyzowany przepisami art. 3 § 2 i 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a." Wynikają one także ze szczegółowych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Stosownie do treści art. 3 § 2 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zważyć w tym miejscu należy, że skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Przyjmuje się również, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. Tym samym nie każda sprawa dotycząca bezczynności organu administracji publicznej podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. W rozpoznawanej sprawie J.N. wniósł o zobowiązanie Burmistrza Miasta C. do rozwiązania umowy o pracę ze strażnikiem Służby Miejskiej, który będąc komendantem Straży Miejskiej [...]. Do spraw związanych ze stosunkiem pracy i ewentualną odpowiedzialnością dyscyplinarną pracowników stosuje się przepisy, które mają głównie charakter aktów kierownictwa wewnętrznego (obowiązują podmioty pozostające ze sobą w stosunku pracy czy też w relacji podległości organizacyjnej) i nie są skierowane do obywateli pozostających poza strukturą administracji publicznej. Sprawy dotyczące zakresu podległości służbowej i reguł wykonywania obowiązków pracowniczych nie są przy tym załatwiane na podstawie przepisów procedury administracyjnej (zob. art. 3 § 3 pkt 2 k.p.a.). Biorąc powyższe pod uwagę, ewentualna czynność wszczęcia postępowania dyscyplinarnego jak i zwolnienia z pracy pracowników nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a więc również bezczynność organu w tym zakresie (niewszczęcie postępowania czy też nierozpatrzenie wniosku osoby niezatrudnionej w danym urzędzie) nie może być przedmiotem merytorycznego rozpoznania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Innymi słowy relacje pracodawca-pracownik pozostają poza kognicją sądu administracyjnego. Reasumując poczynione rozważania Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.