IV SAB/Gl 10/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 marca 2007 r. sprawy ze skargi S. M. na bezczynność Prokuratury Okręgowej w K. w przedmiocie nie wydania kopii dokumentów postanawia: odrzucić skargę S. M. pismem z dnia [...] r. zwrócił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ze skargą na bezczynność Prokuratury Okręgowej w K. w przedmiocie nie wydania kopii dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 175 Konstytucji RP, sądy administracyjne, podobnie jak Sąd Najwyższy, sądy powszechne i sądy wojskowe, sprawują wymiar sprawiedliwości. Granice właściwości sądów administracyjnych oraz istota wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez te sądy, zostały określone wprost w art. 184 Konstytucji RP. Z przepisu tego wynika, że sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych organów administracji rządowej. Granice właściwości rzeczowej sądów administracyjnych określono w art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Szczegółowe natomiast unormowanie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych zawierają przepisy art. 3 § 2 i § 3 oraz art. 4 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie ustawa p.p.s.a. Z regulacji tej w szczególności wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym, zabezpieczającym bliżej określone w art. 3 § 2 pkt 1 i pkt 2, inne akty wymienione w pkt 4 – 7 tego przepisu oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 ustawy p.p.s.a. W tym stanie rzeczy skarżący nie wykazał, aby skarga dotyczyła któregokolwiek z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 ustawy p.p.s.a. lub bezczynności, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a. Sytuacja ta wyczerpuje znamiona niedopuszczalności skargi określone w art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., bowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Dlatego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.