IV SAB/Gl 10/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz-Kunicka, , , po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.Z. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w B. w przedmiocie informacji publicznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu [...] r. L.Z. skierował do Komendanta Powiatowego Policji w B. wniosek o udzielenie informacji o zakresie stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z dnia 14 czerwca 1960 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanego w skrócie K.p.a., przez Policję jako organu administracji publicznej. W jego treści zażądał szczegółowej informacji, które z przepisów wskazanej wyżej ustawy (działy, rozdziały) stosuje się w następujących sprawach: 1. Wydawanie decyzji administracyjnych; 2. Postępowanie w sprawach skarg i wniosków; 3. Postępowanie w sprawach udzielenia informacji publicznej. Jako podstawę prawną wniosku wskazał Ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). W odpowiedzi na powyższy wniosek, Komendant Powiatowy Policji w B. pismem z dnia [...]r., znak [...], poinformował skarżącego, że kwestie związane z wydawaniem decyzji administracyjnych regulują przepisy Działu II rozdziału 7 K. p. a., natomiast postępowanie w sprawach skarg i wniosków zostało unormowane przepisami Działu VIII cytowanej ustawy. Z kolei, postępowanie w sprawach udzielania informacji publicznej uregulowane jest odrębną ustawą. Następnie pismem z dnia [...]r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność organu w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej. W treści skargi podniósł, iż pismo organu z dnia [...] roku, które otrzymał w odpowiedzi na jego wniosek, nie zawiera żądanych informacji, jak również nie jest decyzją o odmowie ich udzielenia. Tym samym, zdaniem skarżącego, pozbawiony został przysługującego mu prawa do złożenia odwołania w wyniku naruszenia przez organ przepisu art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, stanowiącego, że odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w B. wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądów administracyjnych został natomiast doprecyzowany przepisami art. 3 § 2 i 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w skrócie P.p.s.a. Stosownie zatem do treści art. 3 § 2 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach ze skarg na: 1/ decyzje administracyjne, 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4/ inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5/ akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6/ akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7/ akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8/ bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4. Zważyć w tym miejscu należy, iż skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Przyjmuje się nadto, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie właściwy organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie, jednak, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. Jak wynika z akt sprawy, skarga dotyczy nierozpoznania przez organ wniosku skarżącego z dnia [...] r., w którym zażądał szczegółowej informacji, które z przepisów K.p.a. stosuje Policja we wskazanych przez niego sferach działania. Wymieniony wniosek nie dotyczy zatem żądania udzielenia informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podkreślenia bowiem wymaga, że akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, podlegają publikacji w dziennikach urzędowych. W związku z tym – jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 stycznia 2006 r. – tryb udostępniania informacji o obowiązującym prawie został uregulowany w ustawie z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych ( Dz. U. z 2005 r. Nr 190, poz. 1606 ze zm.), która przewiduje obowiązek ogłoszenia i udostępniania aktów, jednakże nie wskazuje na obowiązek stosowania K.p.a. Informację udzieloną w trybie ustawy o dostępie stanowić mogą jedynie wiadomości o projektowanych aktach prawnych czy aktach nieogłoszonych (postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2006 r. IOSK 928/05 LEX nr 167166). Natomiast kwestia zakresu stosowania w poszczególnych sprawach, przepisów wymienionych we wniosku skarżącego z dnia [...]r., może stanowić przedmiot porady prawnej, nie zaś wniosku o udzielenie informacji publicznej. W świetle powyższych rozważań, wniesienie skargi na bezczynność organu było zatem niedopuszczalne. Wobec tego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w sentencji postanowienia.