IV SAB/Gl 10/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska (spr.) Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi E. S. - redaktora naczelnego [...] w C. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w C. w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę. E.S. w dniu 14 marca 2012 r., skierował do Prokuratora Rejonowego w C. wniosek o doręczenie uzasadnienia postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie oznaczonej sygn. akt [...] oraz o wyrażenie zgody na wgląd w jej akta i sporządzenie odpisów aparatem cyfrowym. W odpowiedzi na powyższy wniosek, Prokurator Rejonowy w C. pismem z dnia 3 marca 2012 r. poinformował, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 z późn. zm., określana dalej w skrócie jako: "ustawa") zezwala na udostępnienie do wglądu akt zakończonego postępowania, ale dopiero po złożeniu pisemnego wniosku, w trybie art. 10 tej ustawy. Pismem z dnia 2 kwietnia 2012 r. E.S. domagał się doręczenia, w terminie 3 dni, pisemnej odmowy udzielenia żądanej informacji publicznej, w postaci odpisu postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie oznaczonej sygn. akt [...], wglądu w jej akta i zgody na sporządzenie odpisów. W skardze z dnia 16 kwietnia 2012 r., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, E.S. domagał się stwierdzenia bezczynności Prokuratora Rejonowego w C. w zakresie braku udzielenia informacji publicznej wnioskowanej pismem z dnia 14 marca i 2 kwietnia 2012 r., tj. odpisu uzasadnienia postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie oznaczonej sygn. akt [...], wglądu w akta tej sprawy i umożliwienia sporządzenia odpisów aparatem cyfrowym. W uzasadnieniu zaznaczył, powołując się na art. 4 ust. 3 Prawa prasowego, iż domagał się na piśmie odmowy udzielenia mu wnioskowanej informacji publicznej, jednak organ zignorował żądanie, w związku z tym zmuszony był wnieść skargę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i szczegółowo opisał działania podjęte przez skarżącego w celu uzyskania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania przygotowawczego w sprawie oznaczonej sygn. akt [...], zarówno na podstawie art. 3 ustawy Prawo prasowe, jaki i ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podał, że w trybie art. 156 § 5 Kodeksu postępowania karnego Prokurator Rejonowy w C. wydał zarządzenie o odmowie udzielenia skarżącemu wglądu do akt sprawy. Zdaniem organu, żadne z pism skarżącego nie pozostało bez odpowiedzi. Kwestią sporną natomiast jest sprawa, czy akta postępowania przygotowawczego, czy też sprawdzającego, jako całość stanowią informację publiczną i czy wgląd do nich winien odbywać się w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, czy też w innym trybie. W orzecznictwie panuje pogląd, iż przepisy Kodeksu postępowania karnego (art. 156 § 5 i 5a) odnoszą się jedynie do spraw będących w toku, natomiast nie odnoszą się do spraw zakończonych, do których dostęp winien się odbywać w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 8.02.2005 r. o sygn. akt OSK 1113/04 i z dnia 6 marca 2008 r. o sygn. akt I OSK 1918/07). Czynnościami kończącymi postępowanie przygotowawcze jest jego zamknięcie, a potem wniesienie aktu oskarżenia do sądu lub wniosku o umorzenie, czy też warunkowe umorzenie (art. 321 § 1 w związku z art. 325a Kodeksu postępowania karnego). Wówczas, gdy sprawa dociera do sądu, kończy się postępowanie przygotowawcze. Samo umorzenie postępowania karnego nie jest czynnością zamykającą na zawsze sprawę i to stanowi różnicę pomiędzy procedurą karną a administracyjną. Tajemnica śledztwa rozciąga się również na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, czy też postanowienie o jego umorzeniu, bowiem mogą być one w każdej chwili kontynuowane. Dostęp do nich dla osób innych niż wymienione w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania karnego winien odbywać się wyłącznie w trybie § 5 tego artykułu i dotyczy to również dziennikarzy. Prowadzący postępowanie Prokurator wydał już w trybie art. 156 Kodeksu postępowania karnego postanowienie, czym uczynił zadość wymogom żądania do wglądu akt postępowania będącego w toku. Odnosząc się do naruszenia art. 4 ustawy Prawo prasowe zauważono, iż Prokuratura to organ ochrony Państwa, na którym nie ciąży obowiązek udzielania prasie informacji, a złożony przez skarżącego wniosek o wykonanie fotokopii akt wykracza poza te ramy. W piśmie z dnia 14 sierpnia 2012 r. skarżący podtrzymał zarzuty skargi i oświadczył, że udostępniono mu akta główne sprawy, jednak nie otrzymał odpisu uzasadnienia postanowienia oraz nie wyrażono mu zgody na wgląd w akta podręczne sprawy. Pismem z dnia 7 września 2012 r. organ poinformował o udostępnieniu skarżącemu do wglądu akt głównych postępowania o sygn. akt [...] oraz umożliwieniu mu sporządzenie ich fotokopii, w tym również uzasadnienia postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania przygotowawczego, jednak nie udzielono wglądu do akt podręcznych tej sprawy, bowiem nie stanowią one informacji publicznej. Pismem z dnia 19 kwietnia 2013 r. organ wniósł o zawieszenie postępowania w związku ze skierowaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny do powiększonego składu siedmiu sędziów tegoż Sądu zagadnienia prawnego budzące poważne wątpliwości, o treści: "Czy akta zakończonego postępowania przygotowawczego jako zbiór dokumentów stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.).". Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, w dalszej części uzasadnienia przywoływanej w skrócie jako: "p.p.s.a."), do czasu zakończenia innego toczącego się postępowania w sprawie o sygn. akt [...] i rozstrzygnięcia zagadnienie prawnego przedłożonego składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postanowieniem z dnia 10 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podjął z urzędu zawieszone postępowanie, z uwagi na ustalenie, iż w dniu 9 grudnia 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt [...] podjął uchwałę o treści: "Żądanie udostępnienia przez prokuratora akt sprawy jako zbioru materiałów zakończonego postępowania przygotowawczego nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 10 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. Nr 112, poz. 1198 ze zm.).". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że po myśli art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest dokonywana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje jednak tylko orzekanie w sprawie skarg na akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 p.p.s.a., jak również na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a przywołanego artykułu. Jednocześnie z bezczynnością organu administracji możemy mieć do czynienia tylko wówczas, gdy w terminie ustalonym przez prawo zobowiązany podmiot nie podjął żadnych czynności w sprawie lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu, bądź nie podjął czynności z zakresu administracji publicznej, do której był zobowiązany. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Co więcej, Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy, albowiem skarga na bezczynność organu ma na celu wymuszenie na organie administracji określonego działania w celu załatwienia sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej (art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej) oraz reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, nadto wskazuje w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu, jak również kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Nie ulega wątpliwości, że skarżący złożył w trybie tej ustawy wniosek o udostępnienie odpisu uzasadnienia postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie oznaczonej sygn. akt [...], wglądu w akta tej sprawy i umożliwienia sporządzenia odpisów aparatem cyfrowym (pisma skarżącego z dnia 14 marca i 2 kwietnia 2012 r.). Stosownie do unormowania art. 1 ust. 3 i art. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze ( Dz. U. z 2011 r. nr 270, poz. 1599 z późn. zm.) prokurator, jako organ ochrony prawnej, którego zadaniem jest strzeżenie praworządności i czuwanie nad ściganiem przestępstw, mieści się w pojęciu podmiotu wykonującego zadania publiczne. Zatem podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznych jest Prokurator Rejonowy w C., który wykonuje zadania publiczne. Jednakże zakres informacji żądanych opisanym na wstępie wnioskami tylko w części mieści się w ramach informacji publicznej w rozumieniu omawianej ustawy, bowiem skarżący domagał się również wglądu w akta podręczne sprawy [...] (por. pismo z dnia 14 sierpnia 2012 r.). Kwestią zasadniczą w niniejszej sprawie było zatem ustalenie, czy żądanie przez skarżącego udostępnienia całości akt postępowania przygotowawczego, a zwłaszcza sprawdzającego zakończonego postanowieniem o odmowie wszczęcia postępowania przygotowawczego stanowi w istocie wniosek o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy. Pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 i art. 6 omawianej ustawy. Zgodnie z powołanymi przepisami informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. Stwierdzić zatem można, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących zadania publiczne oczywiście w zakresie tych zadań. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów, stanowi ją treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej oraz podmioty niebędące organami administracji, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane. Tak więc, do stwierdzenia czy organ, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej pozostaje w bezczynności, konieczne jest przede wszystkim uprzednie rozstrzygnięcie, czy żądane informacje są w istocie informacjami publicznymi. Jednak w sytuacji, gdy żądane informacje nie mają takiego charakteru, organ nie pozostaje w zwłoce w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Dokumentacja przedstawiona wraz ze skargą pozwala uznać, że skarżącemu do dnia rozprawy udostępniono do wglądu akta główne postępowania o sygn. akt [...] oraz umożliwiono sporządzenie ich fotokopii, w tym również uzasadnienia postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania przygotowawczego żądanego we wniosku z dnia 14 marca 2012 r. Żądane informacje, o które zwrócił się do organu skarżący zostały mu udzielone, co wynika z treści pisma skarżącego z dnia 14 sierpnia 2012 r. oraz pisma organu z dnia 7 września 2012 r. Jedynie nie udzielono skarżącemu wglądu do akt podręcznych wspomnianej sprawy uznając, iż nie stanowią one informacji publicznej, ale dotyczą zbioru materiałów dotyczących zakończonego postępowania, który nie może być objęty wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Zdaniem organu, brak jest podstaw do przyjęcia by uprawnienie do dostępu do akt postępowania przygotowawczego, czy też sprawdzającego, jako całość stanowiło informację publiczną i wynikało z treści art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy. Powyższy przepis normuje jedynie uprawnienie do wglądu do dokumentów urzędowych, nie reguluje zaś dostępu do akt sprawy jako zbioru dokumentów. Zatem dostęp do akt spraw prowadzonych przed organami państwa pozostaje poza regulacją omawianej ustawy. Pogląd taki wyrażony został również w wyroku NSA z dnia 14 lutego 2013 r. o sygn. I OSK 2662/12 (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń NSA). W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, że akta spraw prowadzonych przez organy państwa, jako całość nie stanowią informacji publicznej, a ustawa nie reguluje uprawnienia określonego jako dostęp do akt, czy wgląd do akt. Akta spraw prowadzonych przez organy państwa, stanowiące zbiór informacji różnego rodzaju, będących zarówno informacją publiczną, jak i nie stanowiących takich informacji, nie mogą jako całość być udostępniane, gdyż akta jako całość nie stanowią informacji publicznej. Pogląd ten został wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z dnia 5 marca 2013 r. sygn. I OSK 2889/12, z dnia 14 lutego 2013 r. sygn. I OSK 2662/12, z dnia 16 kwietnia 2010 r. sygn. I OSK 83/10, z dnia 28 października 2009 r. sygn. I OSK 714/09, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. II SA/Po 895/12., wszystkie dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA) oraz jest aprobowany w piśmiennictwie (Ustawa o dostępie do informacji publicznej Komentarz, Irena Kamińska i Mirosława Rozbicka - Ostrowska, LexisNexis, Warszawa 2012, str.39-42). Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 7/13, zawarł pogląd, zgodnie z którym: "Żądanie udostępnienia przez prokuratora akt sprawy jako zbioru materiałów zakończonego postępowania przygotowawczego nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. Nr 112, poz. 1198 ze zm.).". W konsekwencji, gdy chodzi o informacje znajdujące się w aktach postępowań indywidualnych, prowadzonych przez organy władzy publicznej (m.in. w aktach spraw sądowych i administracyjnych, czy w aktach postępowań przygotowawczych), to należy przyjąć, że akta takie mogą zawierać informację publiczną, która podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie - pod warunkiem, że procedura udostępniania nie jest w danym przypadku uregulowana w sposób szczególny w odrębnej ustawie, czyli tak jak w niniejszej sprawie w przepisach Kodeksu postępowania karnego. Dostęp do akt głównych śledztwa lub dochodzenia i akt sądowych postępowania karnego reguluje przepis art. 156 Kodeksu postępowania karnego, dlatego też dostęp do nich nie może opierać się na regulacji pozostającej poza dziedziną prawa karnego, a to w związku z treścią art. 1 ust. 2 ustawy. Zatem nie każda informacja ma cechy informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy. W uzasadnieniu tej uchwały NSA stwierdził, że: "akta spraw, w tym akta postępowania przygotowawczego, jako całość są zbiorem różnorodnych materiałów usystematyzowanym przez organ , który nadał temu zbiorowi określony kształt i który się nim posługuje w prowadzonym postępowaniu". Akta są więc pewnym przedmiotem, którego dotyczą przepisy szczególne dotyczące zarówno jego tworzenia, rejestrowania, przechowywania, jak i udostępniania. Żądanie udostępnienia akt sprawy jako całości, także akt zakończonego postępowania przygotowawczego, nie jest więc wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, ale żądaniem udostępnienia określonego zbioru materiałów. Skład orzekający w pełni podziela ten pogląd prawny. Nadto należy wskazać, że chwała składu siedmiu sędziów NSA jest wiążąca w danej sprawie (art. 187 § 2 p.p.s.a.), ma ona ponadto tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a. Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skład, który nie podziela wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu. W tej sytuacji stwierdzić trzeba, że żądanie skarżącego udostępnienia przez prokuratora akt sprawy jako zbioru materiałów dotyczących zakończonego postępowania przygotowawczego nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy. Za takim stanowiskiem przemawiają też konstytucyjne zasady zawarte w art. 30, 32 ust.1 i art. 47 Konstytucji RP oraz treść art. 1 ust. 2 ustawy. Wnioskodawca żądając dostępu do akt sprawy, które jako całość tworzą zbiór materiałów, domaga się w istocie nie udostępnienia informacji publicznej, lecz dostępu do tego zbioru, a takie postępowanie odbywa się natomiast na podstawie przepisów ustawy Kodeks postępowania karnego. W tej części wniosku skarżącego nie można zatem uznać, aby doszło do bezczynności organu (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. I OSK 50/06, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. II SAB/Ol 22/13, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 listopada 2012 r. sygn. IV SAB/Gl 122/12). Orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, że w rozpatrywanej sprawie brak było podstaw do wszczynania trybu określonego w art. 14 ust. 2 ustawy, a udzielenie pisemnej odpowiedzi, nie przybierającej formy sformalizowanej decyzji, należy uznać za dopuszczalną i wyłącznie możliwą formę załatwienia sprawy. Skoro, forma decyzji administracyjnej jest zastrzeżona wyłącznie dla informacji publicznej, to jeżeli żądanie nie dotyczy informacji publicznej, właściwy podmiot odmawia jej udostępnienia zwykłym pismem, bez zastosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 50/06, Lex nr 291197; z dnia 30 października 2008r. sygn. akt I OSK 873/08, z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 707/10 oraz postanowienie z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 8/11, oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 lutego 2009 r., wszystkie dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA). Zatem, art. 16 ust. 1 ustawy, przewidujący obowiązek wydania decyzji, ma zastosowanie tylko wówczas gdy spełniony jest warunek przedmiotowy - sprawa ma charakter informacji publicznej i podmiotowy - istnieje podmiot zobowiązany, to brak jednego z tych elementów oznacza zakaz załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej (por.wyrok NSA z 11 grudnia 2002 r. II SA 2867/02 - "Monitor Prawniczy" 2003, nr 4, s. 147, "Wokanda" 2003, nr 6, s. 33). Skarżący w sposób wyraźny i stanowczy domagał się wydania rozstrzygnięcia sprawie jednak odmowa udostępnienia informacji publicznej wymaga wydania decyzji administracyjnej tylko wtedy, gdy chodzi o informację publiczną w rozumieniu ustawy, ale z takim przypadkiem nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, zatem brak było podstaw prawnych do uznania bezczynności organu w opisanym zakresie. Odnosząc się do treści skargi zauważyć trzeba, że skarżący jako podstawę prawną swojego wniosku wskazał art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz. U. nr 5, poz. 24 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że przedsiębiorcy i podmioty niezaliczone do sektora finansów publicznych oraz niedziałające w celu osiągnięcia zysku są obowiązane do udzielenia prasie informacji o swojej działalności, o ile na podstawie odrębnych przepisów informacja nie jest objęta tajemnicą lub nie narusza prawa do prywatności. Jednak analizując wniosek skarżącego w tym zakresie należy zaakcentować treść art. 3a Prawa prasowego, który stanowi, że w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.). Przepis ten "w zakresie dostępu prasy do informacji publicznej zrównuje prawa dziennikarza z prawami każdego podmiotu, który o taką informację może się ubiegać" (J. Sobczak Prawo prasowe. Komentarz, Warszawa 2008, opublikowany w Lex Komentarze). Innymi słowy osoba, która w celach dziennikarskich chce otrzymać informację publiczną ma takie same uprawnienia w tym zakresie jak osoba działającą na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a co za tym idzie stosuje się w przypadku takiej osoby również zapisy już wcześniej przywołanej ustawy. W tym stanie rzeczy, organ orzekając w niniejszej sprawie dokonał właściwej wykładni omawianej ustawy i w konsekwencji prawidłowo uznał, że skarżący nie jest uprawniony do udostępnienia akt podręcznych, które nie stanowią przedmiotu informacji publicznej, dlatego w sprawie niniejszej nie mogło dojść ani do ich udostępnienia, a więc do dokonania czynności materialno - technicznej, ani też do odmowy udostępnienia, czyli wydania decyzji administracyjnej. W sytuacji, gdy żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej organ, do którego skierowano wniosek, winien jedynie pisemnie poinformować wnioskodawcę, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej, co w niniejszej sprawie uczyniono. Nie można zatem uznać, że organ w jakikolwiek sposób pozostał bezczynny wobec złożonego przez skarżącego wniosku. Mając na uwadze powyższe rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił wniesioną skargę.