IV SAB/Gl 104/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka, , , po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Rady A na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu wpisu od skargi Pismem z dnia 20 marca 2014 r. Rada A wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie informacji publicznej. Skarga została podpisana przez jej Przewodniczącego K.S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 11 czerwca 2014 r. IV SAB/Gl 60/14 zobowiązał organ do załatwienia obu wniosków skarżącej z dnia 28 lutego 2014 r. oraz stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 2552/14 uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Zdaniem Sądu odwoławczego Sąd I instancji przeprowadził postępowanie zainicjowane skargą Rady A, pomijając kwestię zdolności procesowej strony skarżącej. Zdaniem Sądu rozpoznającego skargę kasacyjną stowarzyszeniu zwykłemu niewątpliwie przysługuje zdolność sądowa jako organizacji społecznej, jednak legitymację procesową, a zatem zdolność do czynności procesowych posiadają jedynie wszyscy członkowie tego stowarzyszenia. Przedstawiciel wskazany w regulaminie może reprezentować stowarzyszenie zwykłe, jeżeli pozostali członkowie stowarzyszenia upoważnią go do tego w należytej formie prawnej. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że właściwym dokumentem, z którego wynikałoby upoważnienie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego przez stowarzyszenie zwykłe, jest dokument podpisany przez wszystkich członków stowarzyszenia zwykłego. Za źródło takiego upoważnienia nie można natomiast uznać regulaminu, jako dokumentu statuującego tylko powstanie stowarzyszenia zwykłego. Zdaniem NSA Sąd I instancji nie zweryfikował, czy podpisany pod skargą K.S. posiadał umocowanie do reprezentowania Stowarzyszenia. Ocena ta powinna poprzedzać rozstrzygnięcie Sądu Wojewódzkiego, a w przypadku negatywnej weryfikacji, Sąd ten powinien wezwać Stowarzyszenie do usunięcia braków w tym zakresie. Nieuzupełnienie braków skutkować zaś będzie odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a. Wobec powyższego, po przekazaniu akt, sprawa została zarejestrowana pod sygn.akt IV SAB/Gl104/16 i zarządzeniem z dnia 13 czerwca 2016 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.), poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie osoby podpisanej pod skargą do reprezentowania strony skarżącej, w szczególności upoważnienia do reprezentowania Rady A podpisanego przez wszystkich jej członków. Przesyłka zawierająca wezwanie została prawidłowo doręczona stronie skarżącej w dniu 22 czerwca 2016 r. co wynika z dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sądowych (k. 94) oraz pisma Poczty Polskiej z 10 stycznia 2017 r. (k. 106). W zakreślonym terminie brak formalny skargi nie został uzupełniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu sądowym przez organy lub osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przepis art. 29 P.p.s.a. stanowi natomiast, że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 P.p.s.a., mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Ponadto zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie. W stanie faktycznym sprawy, skarga została podpisana przez K.S. Tymczasem do skargi nie dołączono dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie tej osoby do działania w imieniu strony skarżącej. Brak dokumentów pozwalających ustalić, czy skargę podpisała osoba uprawniona do reprezentowania strony skarżącej może być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. w terminie 7 dni od doręczenia wezwania. Z kolei nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie tego braku stanowi podstawę do jej odrzucenia (art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a.). Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższej czynności, brak ten nie został uzupełniony w wyznaczonym terminie, który upłynął w dniu 29 czerwca 2016 r. W tym stanie rzeczy, na mocy art. art. 58 § 1 pkt 5 oraz art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji.