IV SAB/Gl 106/14

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.S. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w kwestii wniosku o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego postanawia: 1. 1. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, 2. ustanowić radcę prawnego dla skarżącego. Wraz ze skargą z dnia 7 lipca 2014 r. R.S. złożył do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym określił, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Skarżący oświadczył, że nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, nieruchomości ani przedmiotów wartościowych. Równocześnie podniósł, iż od 2007 roku przebywa w Zakładzie Karnym, gdzie pracuje odpłatnie za miesięcznym wynagrodzeniem w wysokości brutto około 1.000 zł, jednak do jego dyspozycji pozostaje z tej kwoty jedynie około 130 zł. Podkreślił przy tym, że "wszystkie zarobione kwoty" przesyła swojej rodzinie (małżonka i dwoje uczących się dzieci), która pozostaje w trudnej sytuacji materialnej. Nadto wnioskujący wywiódł, iż obciąża go zadłużenie alimentacyjne, w wysokości ponad 150 tysięcy zł. W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje. Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. Odnosząc się do wniosku R.S. godzi się podnieść, iż w myśl zasady wynikającej z art. 246 §1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym (czyli, po myśli art. 245 §2 cytowanej ustawy, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W tym kontekście uznano, że wnioskodawca spełnił wymóg warunkujący uwzględnienie jego żądania. Jest on bowiem osobą od siedmiu lat pozbawioną wolności, zaś z jego oświadczeń wynika, że nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani łatwego do spieniężenia majątku. Równocześnie - co potwierdza dołączone do wniosku zaświadczenie administracji Zakładu Karnego w K. (vide: karta nr 7 akt sprawy) - chociaż jest w tej placówce zatrudniony osiągając wynagrodzenie brutto w miesięcznej wysokości 1.000 zł, to jednak do jego dyspozycji pozostają z tego środki w wysokości zaledwie około 130 zł, które - co podkreślał - przekazuje swojej rodzinie. Należy także mieć w polu widzenia, że - jak podano w cytowanym wyżej zaświadczeniu - skarżącego obciąża bardzo wysokie zadłużenie z tytułu alimentów (ponad 157 tysięcy zł) oraz z innych tytułów (ponad 65 tysięcy zł). Mając na względzie przywołane wyżej okoliczności uznano, iż wnioskodawca wykazał w sposób dostatecznie przekonujący, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów związanych z niniejszym postępowaniem i dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a., oraz w oparciu o art. 246 §1 pkt 1 tej ustawy.