IV SAB/Gl 11/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax po rozpoznaniu w dniu 25 października 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Zakładu A Spółka Jawna J. Z. i Spółka w Likwidacji na bezczynność Prezydenta Miasta B.– B. w przedmiocie niezałatwienia skargi na Miejski Zarząd Dróg postanawia: odrzucić skargę Skarżący wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta B. – B., polegającą na niezałatwieniu skargi na decyzję Miejskiego Zarządu Dróg w przedmiocie wyjaśnienia podstaw prawnych i okoliczności blokady drogi gminnej, którą to skargę skierowano w dniu [...] Z kolei w piśmie z dnia [...] skarżący wskazał, że skarga dotyczy zarządzenia Prezydenta Miasta o blokadzie drogi publicznej. Wobec takiej rozbieżności w stanowisku skarżącego, postanowieniem z dnia [...] Sąd wezwał skarżącego do sprecyzowania skargi przez podanie, czy jej przedmiotem jest bezczynność, o której mowa w skardze w jej pierwotnym brzmieniu, czy też w zarządzeniu, o którym mowa w piśmie z dnia [...] W tym drugim przypadku skarżący zobowiązany został do uzupełnienia braków formalnych skargi przez wskazanie daty wydania i numeru takiego zarządzenia oraz wykazania, że skarga została poprzedzona wezwaniem organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, zgodnie z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym terminie skarżący oświadczył , że podtrzymuje skargę na bezczynność organu, a w przypadku jej nieuwzględnienia oświadcza, że wezwał organ do usunięcia naruszenia pismem z [...] ale nie może oznaczyć zaskarżonego zarządzenia, gdyż nigdy nie zostało ono mu przedstawione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga podlega odrzuceniu z kilku przyczyn. Przede wszystkim należy stwierdzić, że skarżący nie wykonał zarządzenia Sądu co do uzupełnienia braków skargi. Miał on [...] przedmiot ten został sformułowany alternatywnie, czego nie dopuszcza procedura sądowoadministracyjna. Odnośnie drugiego członu tej alternatywy braki formalne nie zostały uzupełnione także w tym zakresie, że skarżący nie wskazał zarządzenia, które miałoby być objęte skargą. Taki zaś obowiązek wynika z art. 57 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ). Nieuzupełnienie braków formalnych prowadzi zaś do odrzucenia skargi z mocy art. 58 § 1 pkt 3 tego Prawa. Przyjmując natomiast, że skarga dotyczy bezczynności, tak jak to wynika z jej pierwotnego brzmienia, to należy stwierdzić, iż jest ona niedopuszczalna. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 8 cyt. Prawa przedmiotem skargi może być tylko bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4, a więc wówczas, gdy organ administracji publicznej zobowiązany jest do wydania decyzji, niektórych postanowień albo innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rozpatrywana skarga nie dotyczy tej kategorii bezczynności. Trafnie zauważono w odpowiedzi na skargę, że skarga na bezczynność polegająca na niezałatwieniu w terminie skargi w istocie może być odnoszona tylko do postępowania skargowego uregulowanego w dziale VIII Kpa. Zarówno sposób załatwienia skargi w tym postępowaniu, jak i bezczynność organu zobowiązanego do załatwienia skargi, nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. W orzecznictwie stanowisko takie należy uznać za ugruntowane ( por. choćby orzeczenia wymienione w odpowiedzi na skargę.) Po reformie sądownictwa administracyjnego nie nastąpiła w tym zakresie istotna zmiana stanu prawnego, która mogłaby stanowić podstawę do wyrażenia odmiennego poglądu. Dodać też należy, iż kwestii tej nie przesądziły wydane wcześniej w sprawie orzeczenia NSA, a to : postanowienie z dnia 8.I.2001 r., sygn. akt II SA/Ka 2479/00 i wyrok z dnia 12.XI.2003 r., sygn. akt II SA/Ka 2625/01. W żadnym zaś razie określonej w skardze bezczynności nie można zakwalifikować do przypadków z art. 3 § 2 pkt 1 – 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż zmiany w organizacji ruchu drogowego nie są wprowadzane aktami i czynnościami przewidzianymi w tych punktach. W tym stanie rzeczy skarga na bezczynność jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu z mocy art. 58 §1 pkt 6 cyt. Prawa. Odrzucenie skargi czyni jednocześnie bezprzedmiotowym wniosek skarżącego o wyznaczenie przez Sąd terminu dla uzgodnienia przez strony stanowisk w celu zawarcia ugody, aczkolwiek procedura sądowoadministracyjna nie przewiduje możliwości zawarcia ugody przed Sądem. Odrzucenie skargi nie stanowi natomiast przeszkody dla ewentualnych pozasądowych uzgodnień między stronami. Z tych względów orzeczono, jak w sentencji. su.