IV SAB/Gl 11/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Beata Kalaga - Gajewska po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. na bezczynność Sądu Rejonowego w B.-B. w przedmiocie osadzenia w Areszcie Śledczym w B.-B. bez nakazu doprowadzenia postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] r. K. B. zwrócił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ze skargą na bezczynność Sądu Rejonowego w B.-B. w przedmiocie osadzenia go w Areszcie Śledczym w B.-B. bez nakazu doprowadzenia. W odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia [...] r. o uzupełnienie skargi skarżący wyjaśnił, że dotyczy ona "zażalenia na brak reakcji Sądu Rejonowego w B.-B.", gdy policja przewiozła skarżącego do aresztu bez nakazu doprowadzenia oraz dołączył pisma: Prezesa Sądu Okręgowego w B.-B. z dnia [...] r. nr [...], Prezesa Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] r. i z dnia [...] r. nr [...] oraz Dyrektora Aresztu Śledczego w B.-B. z dnia [...] r. nr [...], dotyczące odpowiedzi na skargi wniesione przez skarżącego w sprawie o sygn. akt [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl art. 175 Konstytucji RP, sądy administracyjne, podobnie jak Sąd Najwyższy, sądy powszechne i sądy wojskowe, sprawują wymiar sprawiedliwości. Granice właściwości sądów administracyjnych oraz istota wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez te sądy, zostały określone wprost w art. 184 Konstytucji RP. Z przepisu tego wynika, że sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych organów administracji rządowej. Granice właściwości rzeczowej sądów administracyjnych określono w art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ). Szczegółowe natomiast unormowanie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych zawierają przepisy art. 3 § 2 i § 3 oraz art. 4 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ), zwanej dalej w skrócie "ustawą p.p.s.a.". Z regulacji tej w szczególności wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym, zabezpieczającym bliżej określone w art. 3 § 2 pkt 1 i pkt 2, inne akty wymienione w pkt 4 – 7 tego przepisu oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a. Z powyższych uregulowań wynika jednoznacznie, że sądy administracyjne nie są właściwe do kontroli orzeczeń wydanych przez sądy powszechne. Jak wynika z akt sprawy skarżący wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ze skargą, w której przedstawił problemy związane z [...] orzeczonej prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w B.-B. z dnia [...] r. sygn. akt [...]. Z pisemnego uzupełnienia skargi i z załączników przedłożonych przez skarżącego wynika, że skarga ta dotyczy orzeczenia sądu powszechnego i działania Aresztu Śledczego w B.-B. W tym stanie rzeczy skarżący nie wykazał, aby skarga dotyczyła któregokolwiek z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 ustawy p.p.s.a. lub bezczynności, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a., bowiem została wniesiona w sprawie podlegającej kognicji sądu powszechnego. Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest właściwy do rozpatrzenia skargi skarżącego, który skorzystał już z środków zaskarżania przewidzianych w unormowaniach regulujących zasady funkcjonowania sądów powszechnych. Sytuacja ta wyczerpuje znamiona niedopuszczalności skargi określone w art. 58 § 1 pkt. 1 ustawy p.p.s.a., bowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wobec powyższego działając na podstawie art. 58 § 3 ustawy p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.