IV SAB/Gl 111/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan Sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Domu Pomocy Społecznej Dla Dorosłych w B. na bezczynność Dyrektora Wojewódzkiego Pogotowia Ratunkowego w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) zobowiązuje Dyrektora Wojewódzkiego Pogotowia Ratunkowego w K. do rozpoznania wniosku strony skarżącej z dnia [...] w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt; 2) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądza od Dyrektora Wojewódzkiego Pogotowia Ratunkowego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] złotych (słownie: [...] złotych [...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Radca prawny A. B. działający w imieniu Domu Pomocy Społecznej dla Dorosłych w B. pismem z dnia 5 lutego 2015 r. zwrócił się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej do [...] Pogotowia Ratunkowego w K. We wskazanym wniosku wystąpił o udzielenie informacji czy w jednostce istnieje procedura dotycząca zasad transportu chorych karetką pogotowia, w tym karetką typu "S", w przypadku posiadania takiej procedury wniesiono o jej udostępnienie. W przypadku nie stworzenia takiej procedury, wystąpiono o pisemne wyjaśnienie, jakie zasady obowiązują przy transporcie chorych karetką pogotowia, w tym karetką typu "S" oraz o wskazanie z imienia i nazwiska osób, które dokonały interwencji w dniu 3 stycznia 2015 r. oraz w dniu 28 stycznia 2015 r. na terenie DPS dla Dorosłych w B. Pismem z dnia 10 sierpnia 2015 r. radca prawny A. B. działający w imieniu Domu Pomocy Społecznej dla Dorosłych w B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Dyrektora [...] Pogotowia Ratunkowego w K., domagając się zobowiązania powyższy organ do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenia kosztów postępowania. W skardze tej podniesiono, że w dniu 5 lutego 2015 r. wystąpiono o udostępnienie informacji publicznej i do dnia wniesienia skargi jej nie otrzymano, nadto nie wskazano na powody opóźnionego udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Pogotowia Ratunkowego w K. wniósł o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego w sprawie, a w przypadku nie podzielenia takiego sposobu rozstrzygnięcia o oddalenie skargi. W motywach odpowiedzi przedstawiono historyczne ujęcie relacji występujących między wskazanymi podmiotami począwszy od dnia 3 stycznia 2015 r. Pismem z dnia 11 października 2015 r. radca prawny A. B. działający w imieniu Domu Pomocy Społecznej dla Dorosłych w B. odniósł się do zgłoszonej propozycji przeprowadzenia postępowania mediacyjnego i uznał ją za niedopuszczalną i akcentował, że na tym etapie zadaniem Sądu jest rozstrzygnięcie, czy organ administracji pozostaje w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyznaczył na dzień 26 października 2015 r. posiedzenie mediacyjne i zobowiązał strony postępowania do stawienia się osób władnych do złożenia oświadczeń woli. We wskazanym dniu pełnomocnik [...] Pogotowia Ratunkowego w K. stawił się dysponując stosownym upoważnieniem, natomiast pełnomocnik strony skarżącej stawił się bez przedmiotowego upoważnienia i z tego powodu postępowanie to nie mogło się odbyć, a sprawa została skierowana do rozpatrzenia w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje; Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności działań podjętych przez organ administracji publicznej przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 2 pkt. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wykazała, że wyczerpane zostały przesłanki uwzględnienia wniesionej skargi na bezczynność organu administracji. Stosownie do postanowień art. 134 § 1 wyżej wymienionej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Pojęcie informacji publicznej znajduje unormowanie w przepisach Konstytucji RP i ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do postanowień art. 61 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności władzy publicznej. Prawo to obejmuje również dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Unormowania konstytucyjne znajdują rozwinięcie w ustawie, która może zawierać niezbędne ograniczenia w dostępie do informacji publicznej. Stosownie do postanowień art. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do: uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; wglądu do dokumentów urzędowych; dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Wskazane prawo obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych. Natomiast po myśli art. 5 ust. 1 powoływanej ustawy prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Natomiast według art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze czynności materialno-technicznej, natomiast stosownie do postanowień art. 16 wskazanej ustawy odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji tych stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego z tym, że: odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni, a uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. W świetle przedstawionych rozważań wynika, że z informacją publiczną spotykamy się wówczas, gdy informacja taka jest już wytworzona w formie określonego dokumentu, względnie w oparciu o dostępne dokumenty może zostać przetworzona. Innymi słowy nie jest dopuszczalne w ramach dostępu do informacji publicznej domagać się od organów administracji publicznej ich wytworzenia. Dodatkowo podkreślić należy, że w przypadku ubiegania się o udostępnienie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, która nie jest tego typu informacją organ administracji publicznej udziela wnioskodawcy odpowiedzi i w tym zakresie nie wydaje żadnego władczego rozstrzygnięcia stanowisko takie znajduje umocowanie w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok WSA w Warszawie z 13 maja 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 113/13 niepublikowany). Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy przyjdzie dostrzec, że skarżący DPS dla Dorosłych w B. wystąpił z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w dniu 5 lutego 2015 r. i do dnia wniesienia skargi nie otrzymał żądanej informacji, jak również żadnej odpowiedzi ze strony [...] Pogotowia Ratunkowego w K. Okoliczność ta nie wzbudza żadnych wątpliwości, a tym samym wyczerpana została przesłanka bezczynności organu zobowiązanego do udostępnienia informacji, ponieważ organ ten nie tylko jej nie udostępnił ale także nie odniósł się do przedmiotowego wniosku. W konsekwencji skarga musiała zostać uwzględniona. Stosownie do postanowień arf. 149 § 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu administracji zobowiązany jest wypowiedzieć się czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Po dokonaniu analizy całokształtu przedłożonych akt administracyjnych skład orzekający w rozpoznawanej sprawie doszedł do przekonania, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Przyjdzie bowiem dostrzec, że organ administracji w dniu 2 lutego 2015 r. i w dniu 4 lutego 2015 r. skierował do skarżącego pisma, w których odniósł się do zagadnień związanych z interwencjami [...] Pogotowia Ratunkowego w K. w DPS dla Dorosłych w B. Zważywszy na bliskość dat sporządzenia wniosku o udostępnienie informacji jak również pism skierowanych do strony skarżącej, a także późniejszej korespondencji między stronami pozostającymi w sporze, uznać należy, że [...] Pogotowie Ratunkowe w K. mogło pozostawać w przeświadczeniu, że dopełniło ciążącego na nim obowiązku. Mocą niniejszego wyroku tutejszy Sąd zobowiązał organ administracji do dokonania przewidzianej prawem czynności w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt. Takie rozstrzygnięcie oznacza, że organ administracji w pierwszej kolejności jest zobowiązany do zweryfikowania, czy skarżący Dom Pomocy Społecznej występuje faktycznie o udostępnienie informacji publicznej, czy też jego żądania wymykają się postanowieniom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Oznacza to, że Dyrektor [...] Pogotowia Ratunkowego w K. obowiązany będzie do przeprowadzenia wnikliwej jego analizy i kierując się wskazaniami zamieszczonymi we wstępnej części tego uzasadnienia do podjęcia wskazanych tam działań. O kosztach postępowania Sąd orzekł stosownie do postanowień art. 210 w związku z art. 205 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na marginesie rozpoznawanej sprawy Sąd zobowiązany jest wyrazić swoją dezaprobatę dla działań pełnomocnika skarżącego Domu Pomocy Społecznej, ponieważ w niniejszym postępowaniu wykazał się słabą znajomością unormowań prawnych i brakiem szacunku dla Sądu. Słaba znajomość unormowań prawnych ujawniła się w momencie wnoszenia skargi do sądu administracyjnego, gdyż profesjonalny pełnomocnik winien wiedzieć, że skargę taką wnosi się za pośrednictwem organu administracji, a ponadto w piśmie z dnia 11 października 2015 r. przedstawił argumenty przeciwne przeprowadzeniu mediacji, które całkowicie ignorowały treść przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i zamieszczoną w nich możliwość przeprowadzenia mediacji z urzędu. Z kolei brak szacunku wobec Sądu ujawnił się w skierowaniu na posiedzenie mediacyjne zastępcy, którego nie wyposażono w stosowne umocowania do podejmowania wiążących oświadczeń woli w imieniu skarżącego podmiotu, przy czym obie strony tego postępowania były pouczone o niezbędności delegowania na to posiedzenie osoby dysponującej takim pełnomocnictwem. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji.