IV SAB/Gl 115/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Andrzej Matan Protokolant St. sekr. sąd. Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2013 r. sprawy ze skargi E.S. – redaktora naczelnego dziennika A w C. na bezczynność Prezydenta Miasta C. w przedmiocie informacji publicznej 1) zobowiązuje organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 10 kwietnia 2012r. w zakresie nieudzielonych informacji dotyczących wykazu umów zleceń oraz umów o dzieło zawartych w latach 2011-2012 pomiędzy Miejskim Ośrodkiem Sportu, a osobami fizycznymi i prawnymi ze wskazaniem w/w osób, kwot należności oraz przedmiotów umów; 2) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądza od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W skardze z dnia 19 lipca 2012r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach E.S. wystąpił o stwierdzenie bezczynności Prezydenta Miasta C. i zobowiązanie organu do udzielenia skarżącemu wnioskowanej przez niego informacji publicznej. Uzasadniając przedstawione żądania skarżący wyjaśnił, iż jest redaktorem naczelnym internetowego portalu mieszkańców C. działającym na podstawie ustawy Prawo Prasowe, wpisanym do rejestru prowadzonego przez Sąd Okręgowy w K. nr [...] i zwrócił się Prezydenta Miasta C. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej wydatkowania publicznych środków finansowych, w tym odpisów umów zlecenia i o dzieło zawartych w latach 2011 i 2012 pomiędzy Miejskim Ośrodkiem Rekreacji i Sportu, a osobami fizycznymi i prawnymi wraz ze wskazaniem danych tych osób, kwot należności oraz przedmiotów umów. Skarżący stwierdził, iż w miejsce organu będącego adresatem jego wniosku odpowiedzi udzielił mu Miejski Ośrodek Rekreacji i Sportu w C., jednakże informacja nie została udostępniona, gdyż zanonimizowano imiona i nazwiska osób, z którymi zawarto umowy. Powołując się na pogląd wyrażony w wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie sygn. akt VCA 2086/11 z dnia 4 listopada 2011r. skarżący oświadczył, iż zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w sytuacji gdy osoby fizyczne zawarły umowy z organem publicznym oraz otrzymały wynagrodzenie ze środków publicznych ich dane osobowe nie są chronione i nie podlegają anonimizacji. Z treści wniosku E.S. z dnia 10 kwietnia 2012r. przedstawionego Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu wraz ze skargą wynikało, iż skarżący wystąpił do prezydenta Miasta C. o udzielenie informacji: - o wysokości środków finansowych przekazanych w roku 2011 i 2012 z budżetu gminy C. Klubowi A wraz ze wskazaniem formy i celu ich przekazania oraz sposobu rozliczenia; - wykazu umów zleceń oraz umów o dzieło zawartych w latach 2011-2012 pomiędzy Miejskim Ośrodkiem Rekreacji i Sportu, a osobami fizycznymi i prawnymi wraz ze wskazaniem danych tych osób, kwot należności oraz przedmiotu umów; - odpisów rachunków i faktur wystawionych przez w/w podmioty; - odpisów wszystkich umów ewentualnie umów z aneksami zawartych pomiędzy gmina C., MORiS oraz innymi jednostkami organizacyjnymi gminy a Klubem A oraz K.S.; - odpisów faktur wystawionych przez w/w podmioty. W przedstawionych aktach administracyjnych znajdował się również pismo z dnia 23 kwietnia 2012r. podpisane przez Naczelnika Wydziału Kultury, Sportu i Turystyki Urzędu Miasta C. Pismo to stanowiło odpowiedź na wniosek E.S. z dnia 10 kwietnia 2012r. W odpowiedzi na pytanie o wysokości środków finansowych przekazanych w roku 2011 i 2012 z budżetu gminy C. Klubowi A wraz ze wskazaniem formy i celu ich przekazania oraz sposobu rozliczenia poinformowano, że od 2011r. do kwietnia 2012r. przekazano dotacje na szkolenia, organizację i udział w turniejach dla A. Dotacje te zostały przedstawione w tabeli zawierającej pięć pozycji ze wskazaniem dla każdej z nich numeracji, rodzaju zadania, wysokości dotacji i uwag. Załączono kserokopie umów obejmujących wymienione dotacje. Przedstawiono w formie tabeli obejmującej dwie pozycje dotacje celowe na realizacje zadania publicznego dla Klubu A i załączono kserokopie umów. W umowie nr [...] dokonano wykreślenia numeru komórkowego osoby do kontaktów roboczych, D.M., jednakże numer komórkowy tej osoby pozostawiono niezakreślony w kolejnej umowie nr [...]. Nadto w § 3 pkt 4 umowy nr [...] wykreślono fragment zdania określający sposób przekazania środków finansowych na rachunek bankowy zleceniodawcy, pozostawiając jednak w dalszej części umowy tekst pozwalający na odkodowanie wykreślonych wyrazów. W ramach żądania odpisów umów zawartych pomiędzy gminą C., MORiS oraz innymi jednostkami organizacyjnymi gminy a Klubem A oraz K.S. poinformowano, że w 2011r. zawarta została umowa na współorganizację obchodów Jubileuszu 60-lecia powstania sekcji [...] A i załączono kserokopię tej umowy wraz z kserokopiami rachunków. Przekazano informację, że inne jednostki organizacyjne podległe wydziałowi nie zawierały umów z Klubem A oraz K.S. Wyjaśniono, że zapytania o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej Miejskiego Ośrodka Rekreacji i Sportu zostały przesłane do tej jednostki z prośbą o udzielenie odpowiedzi bezpośrednio wnioskodawcy. Pismo takie przedstawione w aktach administracyjnych nosiło datę 17 kwietnia 2012r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki pocztowej znajdującej się w tych aktach wynikało, iż pismo Naczelnika Wydziału Kultury, Sportu i Turystyki Urzędu Miasta C. odebrane zostało przez skarżącego w dniu 24 kwietnia 2012r. Natomiast w piśmie z dnia 20 kwietnia 2012r. skierowanym do skarżącego, Dyrektor Miejskiego Ośrodka Rekreacji i Sportu w C., odnosząc się do wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia 10 kwietnia 2012r. przekazanego do załatwienia przez Naczelnika Wydziału Kultury, Sportu i Turystyki Urzędu Miasta C. wyjaśnił, iż informacja żądana we wniosku udostępniona zostanie w terminie późniejszym, do 2 miesięcy ze względu na zaangażowanie w procesy inwestycyjne. Jednocześnie poinformowano wnioskodawcę o wysokości kosztów związanych z przygotowaniem żądanej dokumentacji, którymi zostanie on obciążony. W odpowiedzi na otrzymane pismo, skarżący zmodyfikował formę udostępnienia mu wnioskowanej informacji poprzez jej przedstawienie do wglądu oraz wyrażenie zgody na sporządzenie z niej odpisów aparatem fotograficznym. W dniu 28 maja 2012r. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Rekreacji i Sportu w C. poinformował E.S. o terminie, w którym nastąpi udostępnienie żądanych informacji zgodnie z zmodyfikowanym przez niego wnioskiem . W dniu 5 czerwca 2012r. sporządzony został w siedzibie Miejskiego Ośrodka Rekreacji i Sportu w C. protokół z udostępnienia informacji publicznej podpisany przez Dyrektora Ośrodka i E.S. Z treści protokołu wynikało, iż udostępniono E.S. wgląd do dokumentacji przygotowanej zgodnie z jego wnioskiem z dnia 10 kwietnia 2012r. oraz jego modyfikacją z dnia 30 kwietnia 2012r. Do protokołu tego skarżący nie wnosił żadnych zastrzeżeń. W odpowiedzi na skargę, Prezydent Miasta C. wniósł o jej oddalenie. Wskazał, iż wbrew twierdzeniom skarżącego nie pozostaje w bezczynności, gdyż udzielił odpowiedzi na jego wniosek. Wyraził jednocześnie pogląd, iż zanonimizowanie danych osobowych osób fizycznych nie może stanowić o bezczynności organu. W wykonaniu zarządzenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uzupełniono akta administracyjne przedstawiając Sądowi dokumentację okazaną skarżącemu protokolarnie w dniu 5 czerwca 2012r. Skarżący wezwany do sprecyzowania bezczynności organu w stosunku do jego wniosku z dnia 10 kwietnia 2012r. oświadczył, iż domaga się stwierdzenia bezczynności organu w zakresie "pozbawionego podstawy prawnej utajnienia (zanonimizowania) danych osobowych osób fizycznych, które w latach 2011-2012 zawarły umowy zlecenia oraz o dzieło z Miejskim Ośrodkiem Rekreacji i Sportu w C.". Na rozprawie podtrzymał swoje stanowisko, co do istoty jego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a) p.p.s.a. W art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy zostały wymienione – inne niż decyzje i postanowienia - akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Do powyższej kategorii należą również czynności z zakresu udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia w terminie wskazanym w art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) oznacza, że pozostaje on w bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., l OSK 601/05, LEX nr 236545). Uwzględnienie skargi na bezczynność organów, przy jej zasadności, prowadzi w myśl art. 149 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu lub w innych przypadkach, do dokonania czynności lub stwierdzenia, albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność nie jest możliwe określić, w jaki sposób powinna być rozpoznana sprawa, w której organ pozostaje w bezczynności lecz zobowiązuje organ wyłącznie do załatwienia wniosku strony. W orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie powszechnie przyjmuje się, że w sprawach dotyczących udzielenia informacji publicznej skargę na bezczynność organu można złożyć nie tylko wobec "milczenia" organu, ale również w sytuacji, w której powstał spór między wnioskodawcą a adresatem wniosku, co do charakteru żądanej informacji. W tej ostatniej sytuacji sąd administracyjny, do którego trafiła skarga na bezczynność, ma przede wszystkim przesądzić czy żądana informacja ma charakter informacji, o której mowa w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i tym samym czy ustawa ta w określonym stanie faktycznym sprawy znajduje zastosowanie. Skarga na bezczynność w tego rodzaju sprawach chroni wnioskodawcę przed arbitralną decyzją organu, która uniemożliwia uzyskanie żądanej informacji (wyrok NSA z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. I OSK 592/10). W przypadku przesądzenia, iż wnioskowana informacja jest informacją publiczną, a także w przypadku, gdy nie ma sporu co do tego, czy wniosek skierowany jest do podmiotu zobowiązanego na gruncie tego aktu prawnego do udzielania informacji publicznej, od adresata wniosku wymaga się jego załatwienia w następujący sposób: 1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej, 2) decyzji odmawiającej udzielenia żądanej informacji publicznej, 3) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji. Sposób załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej ustawa przewiduje wyłącznie w art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, według którego odmowa udostępnienia informacji oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w jej art. 14 ust. 2, następują w tej właśnie formie. Również wyłącznie w tym przypadku znajdą zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej ma zatem na celu spowodowanie właściwego dla stanu faktycznego sprawy zachowania organu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Brak tego działania skutkuje koniecznością nakazania organowi załatwienia sprawy w terminie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej, co następuje w treści wyroku sądu administracyjnego. Przedstawione Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach akta postępowania administracyjnego, a także treść skargi, pozwalają przyjąć, iż organ nie pozostawał w "milczeniu" lecz udzielił wnioskodawcy informacji publicznej. Kwestią sporną była natomiast zawartość tej informacji. Skarżący twierdził, iż nie otrzymał wnioskowanej informacji co do danych osób, z którymi zawarte zostały umowy zlecenia lub o dzieło. Adresat wniosku dokonał bowiem ograniczenia zawartości udostępnionej dokumentacji zaciemniając w niej (anonimizując) niektóre dane. Organ natomiast uznał, iż udostępnienie informacji publicznej, w której zanonimizowano dane osobowe osób fizycznych nie stanowi o bezczynności organu. Kwestia ta wymagała rozważenia w ramach kontroli zachowania się adresata wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Pojęcie anonimizacji nie posiada na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej definicji. Nie została ona stworzona również na potrzeby ustawy o ochronie danych osobowych. W ramach stosowania prawa przyjęte zostało natomiast, iż jest to proces przetwarzania treści w taki sposób, aby uniemożliwić identyfikację osób fizycznych opisanych w udostępnianym dokumencie zawierającym informację publiczną. Anonimizacja stanowi zatem rodzaj kompromisu pomiędzy prawem do informacji publicznej, a prawem do ochrony danych osobowych. Przypomnieć można, jak podkreślał Trybunał Konstytucyjny w swoich orzeczeniach, że w ramach zderzenia się dwu wartości - z jednej strony konstytucyjnego prawa do informacji, z drugiej prawa do prywatności - nie można bezwzględnie przyznać priorytetu temu pierwszemu. Nie istnieje formuła "zagwarantowania obywatelom dostępu do informacji "za wszelką cenę" (wyrok z 19 czerwca 2002 r., K 11/02; OTK ZU nr 4/A/2002, poz. 43). Prawo dostępu do informacji nie ma bowiem charakteru bezwzględnego, a jego granice wyznaczone są m.in. przez konieczność respektowania praw i wolności innych podmiotów, w tym przez konstytucyjnie gwarantowane prawo do ochrony życia prywatnego (jej art. 31 ust. 3, art. 61 ust. 3). Możliwość ograniczenia sfery gwarantowanego prawa odnosi się również do art. 47 Konstytucji, choć przepis ów nie wskazuje bezpośrednio na dopuszczalne ograniczenia. W tym wypadku bowiem, zgodnie z ustalonym w doktrynie i orzecznictwie stanowiskiem, ograniczenia prywatności mogą znaleźć swoje uzasadnienie przede wszystkim również w regulacji zawartej w ogólnym unormowaniu art. 31 ust. 3 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny zwracał także uwagę, że ochrona życia prywatnego, o której stanowi art. 47 Konstytucji, obejmuje między innymi autonomię informacyjną, która oznacza prawo do samodzielnego decydowania o ujawnianiu innym informacji dotyczących swojej osoby, jak również prawo do kontrolowania tych informacji, jeżeli znajdują się w dyspozycji innych podmiotów (zob. wyrok z 20 listopada 2002 r., K 41/02; OTK ZU nr 6A/2002, poz. 83, oraz wyrok z 19 lutego 2002 r., U 3/01; OTK ZU nr 1/A/2002, Nie można jednak pominąć, iż ochrona danych osobowych, czyli informacji zarówno identyfikujących, jak i osobopoznawczych dotyczących osoby fizycznej, zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania, odnosi się zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych jedynie do praw osób fizycznych, których dane osobowe są lub mogą być przetwarzane w zbiorach danych publ. (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2002r. sygn. akt II SA 3389/01 publ. LEX nr 241604). Podkreślić tu trzeba, w związku ze stanowiskiem skarżącego prezentowanym w skardze, że ochrona danych osobowych dotyczyć też będzie przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, jeżeli staje się on uczestnikiem obrotu prawnego wyłącznie jako osoba fizyczna. Ochrona ta nie odnosi się natomiast do danych indywidualnych, tj. dających się powiązać z podmiotem gospodarczym tylko w przypadku, gdy dane te są wykorzystywane jako dane firmy (patrz: wyrok NSA z dnia 28 listopada 2002 r., sygn. akt II SA 3381/09, publ. LEX nr 241604). Zwrócić przy tym trzeba uwagę na zapis art. 38 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz. U. z 2010r. Nr 220 poz. 1447), w którym określono, iż dane i informacje udostępniane przez CEIDG są jawne. Należy do nich, jak określono w art. 37 w/w ustawy m.in. - 1) firma przedsiębiorcy; 2) numer identyfikacyjny REGON przedsiębiorcy, o ile taki posiada; 3) numer identyfikacji podatkowej (NIP); 4) informacja o obywatelstwie polskim przedsiębiorcy, o ile takie posiada, i innych obywatelstwach przedsiębiorcy; 5) adres do doręczeń przedsiębiorcy oraz adresy, pod którymi jest wykonywana działalność gospodarcza, w tym adres głównego miejsca wykonywania działalności i oddziału, jeżeli został utworzony; dane te są zgodne z oznaczeniami kodowymi przyjętymi w krajowym rejestrze urzędowym podziału terytorialnego kraju, o ile to w danym przypadku możliwe; 6) adres poczty elektronicznej przedsiębiorcy oraz jego strony internetowej, o ile przedsiębiorca takie posiada i zgłosił te informacje we wniosku o wpis do CEIDG. Do danych tych każdy ma prawo dostępu. Nie mogą być zatem chronione tajemnicą, gwarantowaną konstytucyjnie. Natomiast prawo do ochrony życia prywatnego, o którym mowa w wyżej przytoczonych przepisach ustawy zasadniczej znalazło odbicie w treści art. 5 ust. 2 zdaniem pierwsze ustawy o dostępie do informacji publicznej. W sytuacji, gdy organ nieudostępnia skarżącemu żądanej informacji z powołaniem się na przepis art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, aby nie pozostawać w bezczynności, musiałby wydać decyzję administracyjną. Z jej treści wynikałoby tym samym, z jakich przyczyn nastąpiła odmowa pozwalając na ocenę, czy odmowa udostępnienia żądanej informacji była legalna. Nie można jednak pominąć faktu, iż akceptowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych sposobem udostępniania informacji publicznej, przy jednoczesnym poszanowaniu dóbr objętych ochroną, jest anonimizacja danych chronionych. Zgodnie z poglądem prezentowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych, w takim wypadku nie zachodzi potrzeba wydawania oddzielnej decyzji na podstawie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż przepis ten może mieć zastosowanie tylko w wypadku odmowy udostępnienia informacji, a nie w przypadku jej udzielenia z zachowaniem zasady ochrony dóbr chronionych. Wydanie decyzji odmownej, na podstawie przepisu art. 16 wskazanej ustawy byłoby konieczne tylko w przypadku, gdyby istotę żądanej informacji stanowiło ujawnienie chronionych prawem danych wskazanych osób lub danych wrażliwych innych podmiotów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2013r. sygn. I OSK 2267/12 publ.Internetowa Baza Orzeczeń NSA - CBOIS). Prezentowany pogląd judykatury oznacza, iż udzielenie zanonimizowanej informacji publicznej przesądza o braku bezczynności po stronie organu, o ile ten sposób przetworzenia treści udostępnianego dokumentu nie niweczy pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania informacji o konkretnie wskazanych sprawach. Pogląd ten w pełni aprobowany jest przez skład orzekający. Przechodząc zatem do analizy wniosku skarżącego, jego stanowiska zaprezentowanego w skardze, a także stanowiska przedstawionego w piśmie z dnia 1 marca 2013r. przesłanego w odpowiedzi na zarządzenie Sądu skierowane do skarżacego oraz na rozprawie stwierdzić trzeba, iż nie wyrażał on zgody na ograniczenie żądanej informacji publicznej poprzez usunięcie z niej danych osobowych, a wręcz elementem tej informacji, zgodnie z wyrażonym we wniosku życzeniem, miały być dane osób fizycznych i prawnych, które zwarły umowy zlecenia lub umowy o dzieło z Miejskim Ośrodkiem Rekreacji Sportu w C. w latach 2011 i 2012. Nie jest więc możliwe przyjąć, że sposób i zakres dokonanej przez organ anonimizacji nie niweczy pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania informacji o konkretnie wskazanych we wniosku faktach. Konstatacja ta nakazuje składowi orzekającemu przyjąć, iż nie nastąpiło załatwienie sprawy z części wniosku skarżącego obejmującego żądanie udostępnienia wykazu umów zlecenia oraz umów o dzieło zawartych w 2011r. i 2012r. pomiędzy Miejskim Ośrodkiem Rekreacji i Sportu, a osobami fizycznymi i prawnymi, ze wskazaniem danych tych osób. Adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie jest uprawniony do dowolnego doboru informacji przekazywanych lecz zobligowany jest do ustosunkowania się wobec wniosku w takim kształcie, w jakim został sporządzony przez wnioskodawcę. Skoro sprawa w zakresie pełnego żądania zawartego we wniosku nie została załatwiona, zachodzi bezczynność po stronie jego adresata. Jak na wstępie zostało stwierdzone, uwzględnienie skargi na bezczynność powoduje, że Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązuje organ do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Sąd ten nie posiada uprawnienia do wskazania, w jaki sposób ma to zostać dokonane. Podkreślić jednak należy, że w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego istotę wniosku złożonego przez skarżącego stanowiła informacja wymagająca dogłębnego wyważenia prawa do ochrony prywatności i prawa dostępu do informacji publicznej, co wykraczało poza możliwości ograniczenie treści żądanych dokumentów w postaci ich anonimizacji. Skoro organ pozostawał w bezczynności co do części wniosku skarżącego, należało orzec na podstawie art. 149 p.p.s.a, jak w sentencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, by bezczynność organu miała cechy rażącego naruszenia prawa, gdyż odpowiedź w znaczącej części została udzielona, a brak udzielenia informacji w zakresie określonym w sentencji wyroku był następstwem nieprawidłowej wykładni prawa. O kosztach orzeczono po myśli art. 200 p.p.s.a.