IV SAB/Gl 116/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, , , po rozpoznaniu w dniu 15 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. S. na bezczynność Rady Powiatu M. w przedmiocie rozpoznania skargi na działanie Starosty M. p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia 14 lipca 2014 r. G. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Rady Powiatu M. w przedmiocie rozpoznania skargi na działanie Starosty M. Skarżąca wskazała, że pismem z dnia 12 listopada 2013 r. wniosła na podstawie art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 213 r., poz. 267, dalej k.p.a.) do Rady Powiatu M. skargę na Starostę M. wadliwie prowadzącego ewidencję gruntów i budynków. G. S. podniosła, że zgodnie z art. 237 § 1 k.p.a. skargę właściwy organ powinien załatwić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu miesiąca, natomiast Rada Powiatu M. pozostaje w bezczynności przez okres 8 miesięcy. Skarżąca oświadczyła jednocześnie, że według jej wiedzy do dnia wniesienia skargi Rada Powiatu M. nie podjęła stosownej uchwały. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazano, że odpowiedzi na pismo z dnia 12 listopada 2013 r. dotyczące zobowiązania Starosty M. do sprostowania treści ewidencji udzielono G. S. dnia 14 stycznia 2014 r. Wcześniej dwukrotnie (na podstawie art. 36 k.p.a.) przedłużano termin do udzielenia odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd bada przede wszystkim jej dopuszczalność. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Z kolei art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p. p. s. a.), stanowi, że kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, 3. postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 4. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 6. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 7. inne akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 8. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 9. bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4. Skarga na bezczynność organu może być zatem wniesiona w sprawach, w których wydawane są decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a.) oraz w sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a., a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że analiza zarzutów skargi prowadzi do wniosku, że strona skarżąca zarzuca Radzie Powiatu M. bezczynność w sprawie prowadzenia postępowania skargowego na podstawie przepisów działu VIII k.p.a, tj. art. 227 i następne. W myśl art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi powszechnej może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwienie spraw. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany został pogląd, że skarga z art. 227 k.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, nie dającym jednak podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2000 r., sygn. akt III SAB 108/99, LEX nr 48017). W konsekwencji należy więc przyjąć, że bezczynność w postępowaniu dotyczącym skargi powszechnej nie może być również przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niedopuszczalną, należało odrzucić. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.