IV SAB/Gl 12/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na uchwałę Rady Powiatu M. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie rozpatrzenia skargi złożonej na Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w M. postanawia: odrzucić skargę M. B. pismem z dnia [...] r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpatrzenia jego skargi z dnia [...] r., złożonej w dniu [...] r. do Starostwa Powiatowego w M., na uchwałę Rady Powiatu M. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie rozpatrzenia jego skargi złożonej na Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w M.. W treści skargi do Sądu kwestionował prawidłowość wykonywania obowiązków przez Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w M. oraz zarzucił, że wskazany przez niego organ administracji nie podjął się rozstrzygnięcia jego skargi i dlatego jest bezczynny. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, bowiem skarga M. B. z dnia [...] r. została rozpatrzona w trybie przepisów Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego pod tytułem "Skargi i wnioski", który to tryb nie przewiduje postępowania dwuinstancyjnego, o czym skarżący został powiadomiony w piśmie z dnia [...] r. nr [...]. Zdaniem Wojewody niedopuszczalna jest skarga na pismo organu administracji informujące o braku przesłanek do rozpatrywania sprawy w trybie przewidzianym dla postępowania odwoławczego i w związku z tym, niedopuszczalny jest również zarzut bezczynności postawiony w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności Sąd zajął się sprawą zasadności skargi M. B. z dnia [...] r., która dotyczy bezczynności Wojewody [...] w sprawie uchwały podjętej przez Radę Powiatu M. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie rozpatrzenia złożonej przez niego skargi na działalność Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w M.. Podkreślić należy, że przedmiotowa uchwała, jak i nadzór podjęty nad nią przez Wojewodę [...] został dokonany w trybie postępowania skargowego przewidzianego w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (skargi i wnioski). W postępowaniu tym nie podejmuje się żadnych władczych rozstrzygnięć z zakresu administracji publicznej, lecz ocenia sposób wykonywania zadań lub działalność określonego organu albo jego pracowników. Wojewoda [...], jako organ nadzoru nad przyjmowaniem i załatwianiem skarg przez organ samorządu powiatowego, jakim jest Rada Powiatu M., dokonał zatem kontroli przedmiotowej uchwały z dnia [...] r. i w trybie art. 238 K.p.a. zawiadomił skarżącego o jej wynikach, które zawarł w piśmie z dnia [...] r. nr [...]. W tym zakresie Sąd aprobuje prezentowane w orzecznictwie i literaturze przedmiotu stanowisko, że na czynności podejmowane na skutek złożenia skargi przewidzianej w art. 227 i następnych Kodeksu postępowania administracyjnego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 23 lipca 2001 r. sygn. akt II SAB 213/00 Lex nr 54555). Wprawdzie rady powiatów podejmują uchwały określające sposób załatwienia tego rodzaju skargi, ale nie są one takimi czynnościami jak te, które podejmują inne organy właściwe do rozpatrywania skarg. Tak więc brak jest powodów, aby takie uchwały bądź czynności podjęte, w związku z przyjmowaniem i załatwianiem skarg, mogły być zaskarżone do sądu administracyjnego, gdyż nie różnią się one od czynności innych organów w postępowaniu skargowym (por. postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r. sygn. akt I SA 2668/00 Lex nr 54426). W tym miejscu zaakcentować trzeba, że zgodnie z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz.483; z 2001 r. Nr 28, poz. 319) sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie kontrolę działalności administracji publicznej. Jednakże stosownie do treści art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej w skrócie ustawa p.p.s.a. i art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują kontrolę między innymi działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem oraz orzekają także w sprawach ustaw szczególnych i stosują środki określone w tych przepisach (sprawy sądowo-administracyjne). Powyższa kontrola obejmuje zatem orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na bezczynność organów w wymienionych sprawach, a ponadto na akty prawa miejscowego, inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków oraz akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a. Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4 tej ustawy. Dotyczy to więc spraw, które mogą być zakończone decyzją lub postanowieniem, albo które odnoszą się do innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających wprost z przepisów prawa. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. na jego podstawie zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają akty i czynności inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 tej samej ustawy. Przyjmuje się, iż chodzi tu o akty i czynności podejmowane w sprawach indywidualnych o charakterze publicznoprawnym, wynikających z przepisów prawa w stosunku do uprawnień i obowiązków konkretnych podmiotów. Tym samym musi istnieć konkretny i ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, które dotyczą takiego uprawnienia lub obowiązku (por. postanowienie NSA z dnia 16 września 2004r., sygn. OSK 247/04). W przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu, opisana powyżej sytuacja nie ma miejsca, bowiem nie istnieje przepis prawa, który uprawniałby skarżącego do bycia w rozpatrywanej sprawie podmiotem jakichkolwiek praw o charakterze publicznoprawnym. Reasumując, z bezczynnością organu mamy więc do czynienia wówczas, gdy w terminie ustalonym przez prawo organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu bądź nie podjął czynności, do której był zobowiązany. Skarga w przedmiotowej sprawie, jak już wspomniano, dotyczy bezczynności organu odwoławczego, jakim jest Wojewoda [...]. Zatem wymagało rozważenia czy organ ten był zobligowany do wydania jednego z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy p.p.s.a. W świetle uregulowań zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego, a w szczególności jego art. 238, do którego stosowania jest zobowiązany ten organ, uznać trzeba, że nie był on zobligowany do wydania rozstrzygnięcia, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy p.p.s.a. w rozpatrywanej sprawie. Zawiadomienie Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...], doręczone skarżącemu i zawierające informację o nie stwierdzeniu naruszenia przepisów prawa przez powołaną uchwałę nie stanowi decyzji w rozumieniu art. 104 K.p.a. Jest ono jedynie odpowiedzią na skargę w rozumieniu treści art. 238 K.p.a., odmawiającą wydania rozstrzygnięcia nadzorczego w trybie rozdziału 8 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1592 z późn. zm.). To z kolei oznacza, że w świetle art. 239 § 1 K.p.a. organ ten nie był zobligowany do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, ale tylko do udzielenia skarżącemu odpowiedzi. Dodatkowo zauważyć trzeba, że ta odpowiedź została rozszerzona przez ten organ w piśmie z dnia [...] r. nr [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] trafnie zauważa, że niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organu, jeśli nie ma podstaw materialno- prawnych do wydania w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcia. Tak więc bez dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego jest zupełnie oczywiste, iż skarga na bezczynność organu nie przysługuje w odniesieniu do spraw z zakresu skarg na akty organów jednostek samorządowych (por. art. 3 § 2 pkt 1-4 w związku z 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a.). Wobec powyższego skarżącemu nie służy uprawnienie do wniesienia skargi na bezczynność bądź działanie organu w trybie i na zasadach określonych w powołanych wcześniej przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z treścią art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy p.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, bowiem skarga na bezczynność musi dotyczyć przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 ustawy p.p.s.a. Prawidłowo zatem podniesiono w odpowiedzi na skargę, że na zawiadomienie wydane w trybie art. 238 § 1 K.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, a jej niedopuszczalność wyczerpuje przesłankę oczywistej jej bezzasadności. Z przytoczonych powyżej rozważań wynika, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, dlatego na podstawie art. 160 i art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 zdanie 1 ustawy p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.