IV SAB/Gl 12/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi L. B. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie zasiłku celowego postanowił: umorzyć postępowanie sądowe Kierownik Terenowego Punktu Pomocy Społecznej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta K., decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił przyznania L.B. świadczenia w postaci zasiłku celowego na spłatę zadłużenia bankowego. L.B. złożył od powyżej decyzji odwołanie, z dnia [...], w którym wyraził niezadowolenie z treści podjętego w jego sprawie rozstrzygnięcia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...], nr [...], wyznaczyło nowy termin załatwienia odwołania skarżącego do dnia [...], o czym odwołujący został poinformowany. Pismem z dnia [...] L.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Skarżący zarzucił Kolegium brak wydania decyzji w sprawie objętej decyzją Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej dnia [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie z uwagi na fakt, że sprawa odwołania strony od decyzji organu pierwszej instancji została zakończona decyzją drugoinstancyjną z dnia [...] nr [...], która została doręczona skarżącemu w dniu [...]. Organ wyjaśnił, że zwłoka w rozpatrzeniu odwołania wyniknęła z ogromnej ilości spraw z zakresu pomocy społecznej jaka w płynęła do organu w drugiej połowie 2010 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Postępowanie sądowe jest bezprzedmiotowe i z tego powodu podlega umorzeniu. Na wstępie przyjdzie zważyć, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 2004, s. 84). Nie ulega tym samym wątpliwości, iż instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony, poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie bowiem do z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie jako p.p.s.a., uznając skargę na bezczynność organu za zasadną, Sąd zobowiązuje ten organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. Oznacza to, że jeśli w chwili rozpoznania skargi organ w bezczynności już nie pozostaje, to postępowanie sądowe podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., gdyż nie ma innej możliwości jego zakończenia. Wydanie decyzji w sprawie, nawet gdy w rzeczywistości nastąpiło to z przekroczeniem ustawowych terminów czyni postępowanie sądowe bezprzedmiotowym, gdyż w istocie nie spełniłoby swojego celu zobowiązywanie organu do wydania decyzji, bowiem decyzja taka została już wydana. Zasada ta została potwierdzona uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r. I OPS6/08 (Lex nr 463487). W konsekwencji Sąd rozpoznając skargę w dacie orzekania ma obowiązek ustalić i ocenić, czy organ administracji nadal pozostaje w bezczynności, czy też ta bezczynność ustała. Mając na uwadze dokonane rozważania przyjdzie stwierdzić, że zarzut bezczynności postawiony organowi przez skarżącego dotyczący w zasadzie braku rozpoznania jego odwołania, na dzień wydania niniejszego orzeczenia nie jest już aktualny, bowiem przywołaną decyzją z dnia [...] Kolegium rozpatrzyło wniesione przez skarżącego odwołanie poprzez uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie temu organowi sprawy do ponownego rozpoznania. Z powyższego jednoznacznie wynika faktyczne uzyskanie przez skarżącego decyzji organu odwoławczego (decyzja została skarżącemu doręczona w dniu [...], co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych), przez co de facto skarga na bezczynność została uwzględniona. Organ nie pozostaje już w bezczynności, od której należy odróżnić ewentualną opieszałość, czy przewlekłość. Innymi słowy sprawa administracyjna zainicjowana przez złożenie odwołania została już załatwiona. Mając na uwadze przedstawione okoliczności, Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.