IV SAB/Gl 122/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A na bezczynność Okręgowego Sądu [...] Okręgowej Izby [...] w C. w przedmiocie bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej 1) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 2) stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) w pozostałym zakresie umarza postępowanie sądowe; 4) zasądza od Okręgowego Sądu [...] Okręgowej Izby [...] w C. na rzecz strony skarżącej kwotę 357 złotych (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W piśmie przesłanym pocztą elektroniczną w dniu [...] strona skarżąca – Stowarzyszenie A zwróciła się do Okręgowego Sądu [...] Okręgowej Izby [...] w C. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie przesłania kserokopii lub skanów orzeczeń wydanych w latach 2011 – 2014 przez Okręgowy Sąd [...]. Następnie w dniu [...] strona skarżąca - reprezentowana przez radcę prawnego - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Okręgowego Sądu [...] Okręgowej Izby [...] w C. polegającą na nieudzieleniu odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Podniosła zarzut naruszenia przez wymieniony podmiot art. 13 i art. 14 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Okręgowy Sąd [...] Okręgowej Izby [...] w C. wniósł o stwierdzenie, że jego bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wskazał, że wnioskowana informacja publiczna została udostępniona stronie skarżącej poprzez wysłanie pocztą elektroniczną w dniu [...]. Dodał, że pozostawanie w bezczynności, nie wynikało z jego złej woli, ani nie było długotrwałe – strona skarżąca nie składała bowiem pism lub wniosków ponaglających, a żądana informacja została udostępniona niezwłocznie po wpływie skargi. Podkreślił, że powyższa okoliczność przemawia za stwierdzeniem, że jego bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślenia wymagało, że na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy – co do zasady - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy. W art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. zostały zaś wymienione – inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto dodać należało, że według art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: - 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; - 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; - 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd – na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. - stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie skarga dotyczy bezczynności Okręgowego Sądu [...] Okręgowej Izby [...] w C. w kwestii wniosku strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej w zakresie przesłania kserokopii lub skanów orzeczeń wydanych w latach 2011 – 2014 przez Okręgowy Sąd [...]. Z akt administracyjnych wynika, że wnioskowana informacja publiczna została udostępniona stronie skarżącej, z tym, że pismo organu w tym przedmiocie, zostało przesłane pocztą elektroniczną dopiero w dniu [...]. Wobec tego nie ulega wątpliwości, że w wymienionej dacie, organ przerwał swoją bezczynność. Jednakże nastąpiło to już po dacie wpływu skargi do organu i ze znacznym naruszeniem terminu określonego w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, według którego – z zastrzeżeniem wyjątków wymienionych w tym przepisie - udostępnienie informacji publicznej na wniosek, następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Podkreślenia zatem wymagało, że według utrwalonej linii orzecznictwa, w przypadku skargi na bezczynność organu, gdy określony akt lub czynność zostały dokonane po wniesieniu skargi, ale przed jej rozpatrzeniem przez sąd, postępowanie sądowe podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (por. uchwała NSA z 26 listopada 2008 r., l OPS 6/08, jak również wcześniejsze postanowienia NSA z 16 marca 2000 r., l SAB 201/99, WSA w Gdańsku z 13 lutego 2008 r., II SAB/Gd 38/07). Na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd wydaje bowiem postanowienie o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe z przyczyn innych niż wymienione w pkt 1 i pkt 2 tego przepisu. Z powyższego powodu, w niniejszym postępowaniu – zgodnie z art. 149 § 1a P.p.s.a. - należało już tylko dokonać oceny, czy stwierdzona w sprawie bezczynność organu, miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w zakresie tej oceny, istotne znaczenie miała przede wszystkim okoliczność, że – wbrew przekonaniu wyrażonemu przez organ w odpowiedzi na skargę - przekroczenie terminu określonego w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, było znaczne, gdyż wyniosło ponad sześć miesięcy. Ponadto w tym okresie organ – jak wynika z akt administracyjnych – nie dokonał żadnych czynności zmierzających do załatwienia wniosku, nie prowadził również korespondencji z wnioskodawcą. W sprawie nie zaistniały żadne okoliczności, uniemożliwiające niezwłoczne załatwienie wniosku - jak podkreślił sam organ w odpowiedzi na skargę - żądana informacja została udostępniona niezwłocznie po wpływie skargi. Wobec tego stwierdzić należało, że wystąpiły podstawy do oceny, iż bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W związku z tym, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1a P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, orzekł jak w sentencji. Zgodnie z art. 200 P.p.s.a., Sąd orzekł o obowiązku zwrotu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, na które składał się uiszczony przez nią wpis od skargi oraz koszty zastępstwa prawnego - ustalone według stawki opłat określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 490), które zgodnie z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804) znajduje zastosowanie do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia. Koszty zastępstwa prawnego zostały powiększone o kwotę opłaty od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.