IV SAB/Gl 133/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kurcyusz – Furmanik (spr.), po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.J. na bezczynność Prezydenta Miasta Z. w przedmiocie informacji publicznej postanawia: 1. umorzyć postępowanie, 2. zasądzić od Prezydenta Miasta Z. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W piśmie z dnia [...] (złożonym w dniu [...]) J.J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Prezydenta Miasta Z. w przedmiocie informacji publicznej. Skarżący wystąpił o stwierdzenie bezczynności organu i zobowiązanie go do udzielenia żądanej informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi podał, iż zwrócił się do organu wnioskiem z dnia [...] o udostępnienie mu informacji publicznej w postaci treści wybranych uchwał Rady Miasta i Zarządu Miasta Z. wraz z załącznikami. Zaznaczył, iż wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej i podlega udostępnieniu na mocy przepisów ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej. Mimo tego adresat wniosku nie udzielił mu jej, również nie odmówił jej udzielenia ani też nie wskazał, iż wniosek zostanie załatwiony w innym, niż przewidziany prawem, terminie. Do skargi załączono kserokopię wydruku wniosku podpisanego imieniem i nazwiskiem skarżącego, kierowanego za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres Urzędu Miasta Z. z dnia [...] o udostępnienie informacji publicznej w postaci wskazanych w nim uchwał Rady Miasta Z. oraz Zarządu Miasta Z. wraz z załącznikami. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Z. wniósł o umorzenie postępowania ze względu na udzielenie skarżącemu treści wnioskowanych uchwał w dniu [...]. W piśmie z dnia [...] skarżący potwierdził, że organ udostępnił mu wnioskowaną informację publiczną po złożeniu skargi oraz wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania od strony przeciwnej oraz umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a P.p.s.a. Oznacza to, że w sprawach, w których wydawane są decyzje oraz postanowienia, jak też w sprawach, w których wydawane są inne akty z zakresu administracji publicznej albo podejmowane czynności materialnotechniczne - możliwe jest zaskarżenie samego zachowania się organu administracji. Uwzględnienie skargi w tym przypadku, w myśl art. 149 P.p.s.a., nakazuje sądowi administracyjnemu zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a nadto rozstrzygnięcia kwestii, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ocena, co do bezczynności organu dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu i wynikających z nich uprawnieniach i obowiązkach. W kontrolowanej sprawie stan prawny ma oparcie w regulacji zawartej w ustawie z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198) zwanej dalej u.d.i.p., co skutkuje przyjęciem właściwości sądów administracyjnych w świetle art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia w terminie wskazanym w art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) oznacza, że pozostaje on w bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., l OSK 601/05, LEX nr 236545).Termin określony w art. 13 ust. 2 cytowanej ustawy wynosi – z wyjątkami w nim wymienionymi – 14 dni od dnia złożenia wniosku. Kwestia, czy adresat wniosku o udostępnienie informacji był podmiotem zobowiązanym w świetle u.d.i.p nie była sporna. Nie budzi ona również wątpliwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w aspekcie art. 16 ust. 2 zdanie pierwsze Konstytucji RP stanowiącego, iż samorząd terytorialny uczestniczy w sprawowaniu władzy publicznej, a po myśli art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Również jako niesporne należało uznać, iż żądanie domagającego się udzielenia informacji podmiotu mieściło się w obszarze ustawy o dostępie do informacji publicznej. Prawo do informacji publicznej, o czym stanowi art. 3 ust. 1 pkt 1 ab initio u.d.i.p. obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, którą stanowi każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 w/w ustawy), a więc bezspornie również informacja o aktach prawnych wydawanych przez organy władzy samorządu terytorialnego oraz ich treści. Istotę sporu stanowiła natomiast kwestia czy organ podjął wymagane prawem działanie, czy też pozostaje w bezczynności. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej załatwienie sprawy przybiera następujące formy – 1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej; 2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nie jest to informacja publiczna, nie dysponuje informacją albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać; 3) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji. Natomiast sposób załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej przez organy władzy publicznej ustawa przewiduje wyłącznie w art. 16 ust. 1 ustawy, według którego odmowa udostępnienia informacji oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w jej art. 14 ust. 2, następują w tej właśnie formie. Dokumentacja sprawy przedstawiona Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu wraz ze skargą pozwala przyznać rację skarżącemu, iż do dnia wniesienia skargi zobowiązany organ nie załatwił sprawy w żadnej z wymienionych wyżej form. Nie udzielił żądanych odpowiedzi. Nie wydał też decyzji o odmowie udzielenia informacji ani też nie przekazał adresatowi wniosku pisma informującego że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nie jest to informacja publiczna, nie dysponuje informacją albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać. Jednocześnie nie ulega wątpliwości, że po dacie wniesienia skargi na bezczynność organ załatwił sprawę. Udzielił odpowiedzi w zakresie żądania udostępnienia treści wybranych uchwał Rady Miasta Z. oraz Zarządu Miasta Z. wraz z załącznikami. Zauważyć trzeba, że zarówno skarżący oraz organ są zgodni co do tego, w jakiej dacie udzielona została odpowiedź. Należy stwierdzić, że w następstwie przekazania informacji wnioskodawcy postępowanie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, co do udostępnienia wymienionych wyżej informacji, stało się bezprzedmiotowe. Jednak stało się to dopiero po zainicjowaniu przez wnioskodawcę kontroli sądowoadministracyjnej. W przypadku, gdy organ załatwi sprawę po myśli właściwych przepisów w czasie pomiędzy wniesieniem skargi, a wydaniem przez sąd administracyjny wyroku powinien znaleźć zastosowanie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 26 listopada 2008 r. (sygn. akt I OPS 6/08 LEX nr 463487 publ. Internetowa Baza Orzeczeń NSA) stwierdzając, iż przepis art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a ma zastosowanie, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu – w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a tej ustawy – organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Zgodnie z wymienionym w cytowanej uchwale przepisem art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe z przyczyn innych niż wymienione w pkt 1 i 2 tego przepisu. Z przedstawionego wyżej powodu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. - postanowił umorzyć postępowanie. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono po myśli art. 201 P.p.s.a.