IV SAB/Gl 14/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi D. J. na bezczynność Starosty Ż. w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia: umorzyć postępowanie sądowe W piśmie z dnia [...]r. D. J. skarżyła się na nie podjęcie działań przez Zarząd Powiatu Ż., wobec jej kolejnego (trzeciego) wniosku z dnia [...]r. o zwolnienie jej na okres jednego roku z odpłatności za pobyt w Domu Pomocy Społecznej w Ż. oraz w związku z tym, na bezczynność Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Ż.. Wskazywała również na poniesione przez nią w latach [...]-[...]koszty leczenia medycznego w wysokości [...],- zł. Nadmieniła, że jako ofiara przemocy, w oparciu o wnioski komisji wywiadu środowiskowego z miesiąca [...]r., domaga się również "koniecznej i uzasadnionej" pomocy finansowej, bowiem Dom Pomocy Społecznej w Ż., w którym przebywa świadczy jej usługi opiekuńcze tylko w 50%. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 czerwca 2006r., sygn. akt IV SA/Gl 361/05 wywiodła, że w trybie pilnym domaga się od Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie definitywnego zakończenia jej sprawy. W piśmie z dnia [...]r. Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Ż. poinformowało, że D. J. jest pensjonariuszką Domu Pomocy Społecznej w Ż. i w sprawie jej wniosku z dnia [...]r. została wydana decyzja administracyjna Nr [...]z dnia [...] r., która następnie została utrzymana w mocy przez decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w B. Nr [...] z dnia [...]r. W oparciu o wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 czerwca 2006 r., sygn. akt IV SA/Gl 361/05 obie powołane decyzje zostały uchylone. W wyniku ponownego rozpatrzenia wniosku D. J. z dnia [...]r. i uzupełnieniu go w dniu [...]r. Kierownik Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Ż. w dniu 12 [...]r. wydał decyzję Nr [...], w której odmówił jej zwolnienia z ponoszenia odpłatności za pobyt w Domu Pomocy Społecznej w Ż.. Na skutek wniesionego odwołania decyzja ta została utrzymana w mocy przez decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r. Nr [...]. Zdaniem Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Ż., zaistniały w sprawie stan faktyczny wskazuje na bezzasadność skargi D. J., bowiem sprawa jej wniosku została już zakończona w obszarze działania organów administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kwestią zasadniczą w rozpatrywanej sprawie jest ocena, czy skarga D. J. [...]r. jest dopuszczalna w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póżn. zm.), powołanej dalej w skrócie jako ustawa p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4, tj. takich, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo które kończą postępowanie lub rozstrzygają je co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie, czy też wydaniem innych aktów lub dokonaniem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zatem przy bezczynności organu, musi być spełniony warunek, że to właśnie ten konkretny organ administracji zobowiązany jest do podjęcia określonych czynności, ale ich nie podejmuje w terminie określonym przepisami prawa. Dodatkowo ta zawiniona bezczynność musi być zawsze rozpatrywana na gruncie konkretnej regulacji prawnej i dotyczyć sfery faktów, co do których przepisy prawa zobowiązują właściwy organ administracji do wyrażenia stanowiska, bądź wyrażenia opinii (por. art. 3 § 2 pkt 8 w związku z pkt 1-4 ustawy p.p.s.a). Tym samym musi istnieć konkretny i ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku (por. postanowienie NSA z dnia 16 września 2004 r., sygn. OSK 247/04). Konkludując, skarga na bezczynność może być wniesiona do sądu administracyjnego tylko w razie niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej. W rozpatrywanej sprawie właściwe organy administracji rozstrzygnęły wniosek D. J. z dnia [...]r., a więc nie były bezczynne. Zaakcentować trzeba, że w oparciu o wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 czerwca 2006 r., sygn. akt IV SA/Gl 361/05, Kierownik Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Ż. w dniu [...]r. wydał decyzję Nr [...], w której odmówił D. J. zwolnienia z ponoszenia odpłatności za pobyt w Domu Pomocy Społecznej w Ż., a decyzja ta została utrzymana w mocy przez decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r. Nr [...]. W związku z tym skarga D. J. na bezczynność Starosty Ż. jest bezprzedmiotowa, bowiem w momencie jej rozpoznania przez tut. Sąd Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Ż., jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie pozostawały w bezczynności, gdyż zakończono postępowanie odwoławcze wydaniem decyzji Nr [...]z dnia [...]r. W tej sytuacji w sprawie nie może mieć zastosowania art. 149 ustawy p.p.s.a. Zatem, skoro organ administracji publicznej nie pozostawał w bezczynności, to postępowanie sądowe w tej sprawie musi być umorzone. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 160 ustawy p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.