IV SAB/Gl 142/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A.D. na bezczynność Wójta Gminy Ś. w przedmiocie bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej 1) zobowiązuje organ do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] w części dotyczącej dwóch pierwszych punktów wniosku; 2) w pozostałej części skargę oddala; 3) stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4) orzeka o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości 200,00 złotych (słownie: dwieście złotych); 5) zasądza od organu na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. A.D. w piśmie z dnia 11 września 2013 r., przesłanym pocztą elektroniczną, zwrócił się do Gminnego Zakładu Gospodarki Komunalnej w Ś. o udostępnienie; - wszystkich dokumentów tj. regulaminów, decyzji, uchwał i innych dokumentów, dotyczących zasad funkcjonowania obiektów sportowych, zarządzanych przez A w Ś., - wszystkich dokumentów określających zasady odpowiedzialności i zakresy obowiązków osób zarządzających wyżej wymienionymi obiektami sportowymi, - umów zawartych w okresie od 2010 r. do dnia dzisiejszego z wszystkimi podmiotami korzystającymi, bezpłatnie oraz za odpłatnością, z wyżej wymienionych obiektów sportowych, - przychodów osiągniętych przez A w Ś. z tytułu wynajmu obiektów sportowych za okres od 2010 r. do dnia złożenia wniosku. Jako podstawę prawną wniosku wskazał art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Wniósł o przedstawienie wszystkich dokumentów i informacji w formie skanu i przesłanie na jego adres poczty elektronicznej. W odpowiedzi na powyższe, Kierownik A w Ś. (nazywany dalej w skrócie organem) w dniu 16 września 2013 r. (w formie wiadomości e-mail), poinformował A.D., że w zakresie dwóch pierwszych punktów wniosku - wszelkie informacje uzyska na stronach internetowych Urzędu Gminy Ś. i A w Ś. (www.[...].pl, www.[...].pl). Następnie wskazał, że A w Ś., od 2010 r. do dnia sporządzenia odpowiedzi, zawarł ogółem 210 umów w tym 199 umów odpłatnie, a przychód z tego tytułu wyniósł 49 648,50 zł. Dodał, że w związku z dużą ilością umów, wymienione umowy są do wglądu w siedzibie A w Ś. A.D. w kolejnym piśmie z dnia 16 września 2013 r., przesłanym pocztą elektroniczną wskazał, że nie może uznać przekazanej informacji za odpowiedź na jego wniosek. Ponownie zwrócił się o udostępnienie żądanych informacji. W piśmie z dnia 30 października 2013 r. ( w formie e – mail ) organ przesłał A.D. kolejne dokumenty (umowy). Wnioskodawca w kolejnym piśmie ( e-mail ) z dnia 20 listopada 2013 r. wskazał, że jego wniosek dotyczył informacji na temat wszystkich obiektów sportowych, którymi zarządza A w Ś., natomiast otrzymał dokumentację dotyczącą tylko boiska przy ul. [...] w Ś. Jednocześnie podniósł, że na wskazanych stronach internetowych, nie znalazł informacji dotyczącej zasad odpowiedzialności i zakresów obowiązków osób zarządzających obiektami sportowymi. W dniu 28 listopada 2013 r. organ przesłał skarżącemu umowy z klubami sportowymi; “[...]" oraz porozumienie z klubem sportowym [...]. Skarżący w piśmie z dnia 20 maja 2014 r. wniósł o przesłanie: - wszystkich dokumentów tj. regulaminów, decyzji, uchwał i innych, dotyczących zasad funkcjonowania obiektów sportowych zarządzanych przez A w Ś., - wszystkich dokumentów określających zasady odpowiedzialności i zakresy obowiązków na stanowiskach zajmujących się zarządzaniem wyżej wymienionymi obiektami sportowymi, - umów zawartych i obowiązujących w okresie od 2009 r. do dnia złożenia wniosku z wszystkimi podmiotami korzystającymi, bezpłatnie oraz za odpłatnością, z wyżej wymienionych obiektów sportowych. Ponadto na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wniósł o wskazanie osób sprawujących funkcje w A, a także ich zakresów kompetencji. Wniósł o przedstawienie wszystkich dokumentów i informacji w formie skanu i przesłanie na jego adres poczty elektronicznej. W odpowiedzi organ poinformował skarżącego, że ze względu na dużą ilość dokumentów, które należy przejrzeć, opracować, zeskanować, wyżej wymienione dokumenty zostaną przesłane najpóźniej do dnia 18 lipca 2014 r. A.D. w piśmie z dnia 12 września 2014 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność A, w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia 11 września 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej (mylnie oznaczając wniosek jako złożony w dniu 11 września 2014 r.). Wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni i o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 P.p.s.a. oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi przedstawił przebieg wymiany pism przeprowadzonej w tej sprawie pomiędzy nim, a wymienionym organem. Następnie podniósł, że dotychczas nie otrzymał regulaminów, decyzji, uchwał i innych dokumentów dotyczących zasad funkcjonowania obiektów sportowych zarządzanych przez organ, dokumentów określających zasady odpowiedzialności i zakresy obowiązków osób zajmujących się zarządzaniem obiektami sportowymi, umów zawartych i obowiązujących w okresie od 2009 r. do 20 maja 2014 r. z podmiotami korzystającymi z boiska w J., przy ul. [...]. Skarżący wskazał, że nie otrzymał również umów A z podmiotami korzystającymi bezpłatnie z obiektu sportowego znajdującego się w Ś. przy ul. [...]. Ponadto dodał, że nie otrzymał również odpowiedzi na pytanie, które przedstawił jako prezes Klubu Sportowego Ś. w dniu 11 czerwca 2014 r., dotyczące możliwości i warunków zamieszczania przez ten klub, reklam na obiektach sportowych zarządzanych przez A. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w dniu 16 września 2013 r. udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 11 września 2013 r. i poinformował o możliwości zapoznania się z dokumentami w siedzibie organu. Następnie w dniu 30 października 2013 r. i 28 listopada 2013 r., pocztą elektroniczną przesłał skarżącemu brakujące dokumenty. Po ich otrzymaniu skarżący nie wnosił żadnych dodatkowych uwag ani zastrzeżeń. Organ dodał, że w dniu 20 maja 2014 r. skarżący złożył drugi wniosek o udostępnienie informacji publicznej i w dniu 17 lipca 2014 r., żądane dokumenty – w formie skanu - zostały mu przesłane. Jednakże, ze względów technicznych skarżący nie mógł ich odebrać, o czym po kilku dniach poinformował organ. Z tego powodu, wnioskowane dokumenty, zostały zgrane na płytę CD i dostarczone skarżącemu 28 lipca 2014 r. W końcowej części odpowiedzi na skargę, organ wskazał, że udostępnił skarżącemu wszystkie żądane dokumenty, tj. umowy o odpłatne i nieodpłatne korzystanie z obiektów sportowych za okres od 2009 r. do maja 2014 r. Pozostałe informacje znajdowały się i znajdują na stronach internetowych UG Ś. oraz A, o czym poinformował skarżącego. W piśmie z dnia 8 grudnia 2014 r. skarżący podniósł, że we wniosku o udostępnienie informacji publicznej określił sposób, w jaki informacje mają być dostarczone. Wskazał, że wobec tego, poinformowanie go, że umowy są do wglądu w siedzibie organu, podobnie jak i odesłanie na strony internetowe, nie jest zgodne z wnioskiem. Następnie dodał, że część informacji została mu przekazana w sposób zgodny z wnioskiem. Ponadto potwierdził, że w ostatnich dniach lipca 2014 r., pracownik A przekazał mu - za pośrednictwem znajomej osoby – płytę CD, na której znajdowały się przedmiotowe umowy. Jednakże podkreślił, że nieprawdą jest twierdzenie organu, według którego udostępniono mu wszystkie żądane dokumenty, gdyż w okresie przed zawarciem umowy z dnia 1 października 2013 r. pomiędzy A a Klubem Sportowym [...], klub ten również korzystał z obiektu sportowego administrowanego przez A, a umowa najmu dotycząca okresu sprzed 1 października 2013 r., nie została mu przedstawiona. W końcowej części podniósł, że organ dotychczas nie udostępnił mu: - regulaminów, decyzji, uchwał dotyczących zasad funkcjonowania obiektów sportowych, zarządzanych przez A w Ś., - innych dokumentów określających zasady odpowiedzialności i zakresy obowiązków osób zarządzających wyżej wymienionymi obiektami sportowymi. Na rozprawie skarżący podtrzymał wnioski i uzasadnienie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślenia wymagało, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy. W przepisie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. zostały wymienione – inne niż decyzje i postanowienia - akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Natomiast według art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarga wniesiona w przedmiotowej sprawie, dotyczyła bezczynności Wójta Gminy Ś. w zakresie wniosku skarżącego z dnia 11 września 2013 r. o udostępnienie; - wszystkich dokumentów tj. regulaminów, decyzji, uchwał i innych dokumentów, dotyczących zasad funkcjonowania obiektów sportowych, zarządzanych przez A w Ś.; - wszystkich dokumentów określających zasady odpowiedzialności i zakresy obowiązków osób zarządzających wyżej wymienionymi obiektami sportowymi; - umów zawartych w okresie od 2010 r. do dnia wniosku z wszystkimi podmiotami korzystającymi, bezpłatnie oraz za odpłatnością, z wyżej wymienionych obiektów sportowych; - przychodów osiągniętych przez A w Ś. z tytułu wynajmu obiektów sportowych za okres od 2010 r. do dnia złożenia wniosku. Niekwestionowane w sprawie było, że podstawę prawną rozpoznania wniosku skarżącego stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U. z 2014 r. poz. 782 ze zm.), gdyż nie było wątpliwości, że treść wymienionych we wniosku dokumentów stanowi informację publiczną, a Wójt Gminy Ś. należy do podmiotów zobowiązanych do jej udostępnienia. Natomiast w zakresie żądania zawartego w dwóch pierwszych punktach wniosku, Kierownik A w Ś., w piśmie z dnia 16 września 2013 r. poinformował A.D., że wszelkie informacje uzyska na stronach internetowych Urzędu Gminy Ś. i A w Ś. Wobec tego podkreślenia wymagało, że według art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacja publiczna podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Zgodnie zaś z art. 10 ust. 1 wymienionej ustawy, informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Natomiast na podstawie art. 14 ust. 1 cytowanej ustawy, jeżeli organ udostępnia informację publiczną na wniosek to powinien uczynić to w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. W sytuacji, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku - zgodnie z art. 14 ust. 2 wyżej wymienionej ustawy - jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. W ramach powiadomienia wnioskodawcy, iż informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, organ jest również zobowiązany do poinformowania wnioskodawcy, że jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia, nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji zostanie umorzone. W rozpoznawanej sprawie, skarżący wniósł o przedstawienie wymienionych we wniosku dokumentów i informacji w formie skanu i przesłanie na jego adres poczty elektronicznej. Wobec tego – wyżej cytowana odpowiedź Kierownika A w Ś. z dnia 16 września 2013 r., według której - w zakresie dwóch pierwszych punktów wniosku - wszelkie informacje skarżący uzyska na wskazanych w tym piśmie stronach internetowych - nie stanowi wykonania obowiązku udostępnienia informacji publicznej, ani też nie jest czynnością, którą podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, podejmuje w sytuacji uregulowanej w art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stwierdzić zatem należało, że Wójt Gminy Ś. dopuścił się naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej i w konsekwencji bezczynności w zakresie wyżej określonej części wniosku skarżącego z dnia 11 września 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej. Według bowiem art. 13 ust. 1 wymienionej ustawy – co do zasady - udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 tej ustawy, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Ponadto dodać należało, że na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. W przedmiotowej sprawie, Wójt Gminy Ś. nie dokonał żadnej z wymienionych czynności w zakresie dwóch pierwszych punktów wniosku; przede wszystkim nie udostępnił wnioskowanej informacji, ani też nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia lub o umorzeniu postępowania. W związku z tym uzasadniony jest zarzut skargi dotyczący bezczynności tego podmiotu w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 11 września 2013 r. w wyżej określonej części. Na podstawie cytowanego na wstępie art. 149 § 1 P.p.s.a., Sąd zobowiązał go zatem do załatwienia tej części wniosku skarżącego. Termin wykonania obowiązku wynika wprost z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność wymienionego organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przedstawione wyżej okoliczności sprawy stanowiły bowiem podstawę do przyjęcia właśnie takiej oceny, zwłaszcza wobec faktu, że upłynął rok od daty złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, do dnia wniesienia skargi na bezczynność organu. Natomiast – jak już była o tym mowa – według art. 13 ust. 1 cytowanej ustawy – co do zasady - udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Ponadto w ramach uzasadnienia oceny, że bezczynność organu miała cechy rażącego naruszenia prawa, podkreślenia wymagało, że organ był wielokrotnie ponaglany w drodze kolejnych pism skarżącego, ale to pozostało bez wpływu na jego postępowanie w tej sprawie. Z powyższych powodów, wystąpiły również podstawy do wymierzenia organowi grzywny - zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a. Jednakże wbrew żądaniu zawartemu w skardze, stwierdzić należało, że grzywna w wysokości 200 zł. jest wystarczająca do zrealizowania jej celów. Jednocześnie – z drugiej strony - nie może być uznana za nadmierne obciążenie – zwłaszcza przy uwzględnieniu, że według art. 154 § 6 P.p.s.a., górną granicę jej wysokości wyznacza dziesięciokrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, tj. 2014, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. W zakresie pozostałej części skargi, podkreślenia wymagało, że z akt sprawy wynika, iż co do pytań zawartych w dwóch ostatnich punktach wniosku, organ udzielił skarżącemu informacji. Wobec tego – w tym zakresie zarzut bezczynności uznać należało za bezpodstawny. Podkreślenia bowiem wymagało, że rozszerzenie pytania na późniejszym etapie, tj. w pismach z dnia 20 maja 2014 r. i z dnia 11 czerwca 2014 r. - nie może prowadzić do zmiany oceny w kwestii bezczynności organu. Przy tej ocenie ma bowiem znaczenie treść wniosku skarżącego z dnia 11 września 2013 r., gdyż zarzut bezczynności dotyczył właśnie tego wniosku. Ponadto w ramach zarzutu bezczynności, nie mogła zostać uwzględniona, kwestia podniesiona przez skarżącego w końcowej części pisma z dnia 8 grudnia 2014 r. Skarżący stwierdził w nim, że wśród udostępnionych przez organ dokumentów, została mu przedłożona umowa z dnia 1 października 2013 r., zawarta pomiędzy A a Klubem Sportowym [...], "jednak przed tą datą ten klub również korzystał z obiektu sportowego administrowanego przez A, a umowa najmu, na podstawie której mógłby ten klub korzystać z boisk przed 1 października 2013 r.", nie została mu przedstawiona. W tym zakresie podnieść zatem należało, że cytowane stwierdzenie skarżącego - sprowadzające się do przypuszczenia, że być może istniała jeszcze jakaś umowa, której mu nie udostępniono - nie może w żadnym razie, prowadzić do uznania zasadności zarzutu bezczynności. Zarzut taki musi bowiem mieć podstawy, w postaci nie budzącego wątpliwości stwierdzenia, że nie udostępniono wnioskodawcy określonej informacji publicznej, a takich podstaw nie stanowi, wyrażenie przypuszczenia w tej kwestii. W związku z tym – na podstawie art. 151 P.p.s.a. – należało oddalić skargę w tej części, tj. co do zarzutu bezczynności organu w zakresie pytań zawartych w dwóch ostatnich punktach wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Z uwagi na uwzględnienie skargi w istotnej części, zgodnie z art. 200 P.p.s.a., Sąd orzekł o obowiązku zwrotu przez wymieniony organ na rzecz skarżącego kosztów postępowania, na które składał się uiszczony przez niego wpis od skargi.