IV SAB/Gl 142/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Szczepan Prax po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.B. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w S. w przedmiocie skargi na działania policjanta p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia 27 marca 2017 r. K.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w S. w sprawie złożonego odwołania od pisma z dnia [...] r. L.dz. [...]. W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że w piśmie z dnia 26 września 2016 r. złożył do Komendanta Miejskiego Policji w S. skargę na czynności funkcjonariusza Policji – D.G., podjęte na terenie jego nieruchomości w trakcie interwencji w dniu 6 sierpnia 2016 r. Dodał również, iż w odpowiedzi na skargę z dnia 26 września 2016 r. otrzymał pismo Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...]r. L.dz. [...], w którym poinformowano go o uznaniu jego skargi za całkowicie bezzasadną. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi ze względu na brak właściwości sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Stosownie do powyższego należy podkreślić, iż skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Tym samym nie każda sprawa dotycząca bezczynności organu administracji publicznej podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. W przedmiotowej sprawie K.B. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w S. w związku z nierozpoznaniem "jego odwołania od decyzji z dnia [...]r. L.dz. [...]". Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu 28 września 2016 r. K.B. złożył skargę na "niezgodne z prawem" działanie funkcjonariusza Policji – D.G., podjęte na terenie jego nieruchomości w trakcie interwencji w dniu 6 sierpnia 2016 r. W odpowiedzi organ, pismem z dnia [...]r. L.dz. [...], zawiadomił skarżącego o sposobie załatwienia wyżej wymienionej skargi poprzez uznanie jej w całości za bezzasadną. Następnie w dniu 17 listopada 2016 r. skarżący złożył odwołanie od odpowiedzi na jego skargę a 29 marca 2017 r. wniosek o informację o stanie jego sprawy. Natomiast w piśmie z dnia 4 kwietnia 2017 r. organ wyjaśnił skarżącemu, że zgodnie z treścią art. 239 § 1 K.p.a., nie udzielił odpowiedzi na pismo z dnia 15 listopada 2016 r. albowiem nie zawierało ono żadnych nowych okoliczności związanych z interwencją funkcjonariuszy Komisariatu Policji IV w S., która była przedmiotem postępowania skargowego. Zgodnie z art. 233 zd. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), zwanej dalej w skrócie K.p.a. skarga w sprawie indywidualnej, która nie była i nie jest przedmiotem postępowania administracyjnego, powoduje wszczęcie postępowania, jeżeli została złożona przez stronę. Poza tym art. 237 § 1 i § 3 K.p.a. stanowi, że organ właściwy do załatwienia skargi powinien załatwić skargę bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu miesiąca. O sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego. Następnie zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi powinno zawierać: oznaczenie organu, od którego pochodzi, wskazanie, w jaki sposób skarga została załatwiona, oraz podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby upoważnionej do załatwienia skargi lub, jeżeli zawiadomienie sporządzone zostało w formie dokumentu elektronicznego, powinno być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Zawiadomienie o odmownym załatwieniu skargi powinno zawierać ponadto uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o treści art. 239 (art. 238 § 1 K.p.a.). Jednocześnie stosownie do treści art. 239 § 1 K.p.a. w przypadku gdy skarga, w wyniku jej rozpatrzenia, została uznana za bezzasadną i jej bezzasadność wykazano w odpowiedzi na skargę, a skarżący ponowił skargę bez wskazania nowych okoliczności - organ właściwy do jej rozpatrzenia może podtrzymać swoje poprzednie stanowisko z odpowiednią adnotacją w aktach sprawy - bez zawiadamiania skarżącego. W tym miejscu należy wyjaśnić, że skarga wniesiona w trybie przepisów działu VIII K.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony interesów jednostki, nie dającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego (wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1998 r. sygn. akt III SA 1636/97, postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2000 r. sygn. akt III SAB 108/99). Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 1999 r. sygn. akt III SAB 7/99). Również bezczynność w przedmiocie załatwienia skargi wniesionej w wyżej wymienionym trybie nie podlega więc kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. W przypadku wniesienia skargi do organu administracji na podstawie art. 227 k.p.a. stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego ani na wynik tego postępowania, ani na bezczynność organu. W związku z powyższym zdaniem Sądu skarga K.B. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w S. w związku z nierozpoznaniem "jego odwołania" od pisma z dnia [...]r. L.dz. [...] jest niedopuszczalna albowiem dotyczy sprawy, która nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego. Tym samym skarga podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a.