IV SAB/Gl 143/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.F. na bezczynność Burmistrza Miasta C. w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej dotyczącej zasiłku stałego w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego postanawia: 1. 1. uchylić zarządzenie z dnia 26 czerwca 2017 r. o pozostawieniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania; 2. ustanowić dla skarżącego radcę prawnego z urzędu; W treści skargi z dnia 23 kwietnia 2017 r. M.F. wniósł o ustanowienie radcy prawnego z urzędu powołując się na trudną sytuację materialną. Z uwagi na fakt, iż powyższe żądanie nie zostało wyrażone w wymaganej przepisami formie, pismem z dnia 19 maja 2017 r. wezwano skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, według obowiązującego wzoru - na urzędowym formularzu "PPF". Ponieważ skarżący nie nadesłał wspomnianego formularza, starszy referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 26 czerwca 2017 r. pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. Następnie, pismem datowanym na 21 czerwca 2017 r., które wpłynęło do Sądu po wydaniu powyższego zarządzenia, Burmistrz Miasta C. poinformował Sąd o zmianie miejsca pobytu M.F. podając, że od dnia 26 kwietnia 2017 r. przebywa on w Szpitalu na terenie B. Wobec powyższego, uwzględniwszy przy tym fakt, iż wnioskodawca nie zapoznał się z pouczeniem o obowiązku informowania Sądu o każdej zmianie miejsca zamieszkania oraz adresu do doręczeń, należało przyjąć, że doręczenie mu wezwania z dnia 19 maja 2017 r. do złożenia formularza "PPF", którego dokonano w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., nie może zostać uznane za skuteczne. W konsekwencji, przywołane wyżej zarządzenie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania należało uchylić na podstawie art. 165 w związku z art. 167 i art. 167a przywołanej ustawy. Odnosząc się natomiast do wniosku o przyznanie prawa pomocy, który skarżący złożył na urzędowym formularzu "PPF" później (to jest w odpowiedzi na ponowne wezwanie wysłane do niego w dniu 3 lipca 2017 r. na nowy adres - czyli Szpital) trzeba podnieść, iż w myśl zasady sformułowanej w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 § 3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dokonana w tym kontekście analiza stanu majątkowego i sytuacji życiowej skarżącego doprowadziła do konkluzji, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń wyżej wymienionego wynika bowiem, że gospodaruje on samotnie i nie posiada żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Jest przy tym osobą schorowaną, niepełnosprawną w stopniu [...], zaś jedynym źródłem utrzymania są dlań świadczenia z pomocy społecznej, to jest zasiłek stały oraz zasiłki celowe. Okoliczności te potwierdzają dokumenty dołączone do akt administracyjnych innej sprawy zarejestrowanej w tutejszym Sądzie pod sygn. akt IV SA/Gl 536/17 (vide: decyzje o przyznaniu wspomnianych świadczeń oraz aktualizacja rodzinnego wywiadu środowiskowego). Uwzględniwszy zaprezentowany wyżej stan rzeczy, jak również zważywszy, iż brak jest okoliczności, które mogłyby wskazywać, aby sytuacja materialna i życiowa wnioskodawcy miała ulec w międzyczasie poprawie uznano, że nie jest on w stanie wygenerować środków umożliwiających opłacenie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru, bez uszczerbku w swoich koniecznych potrzebach. Dlatego ustanowiono dla strony radcę prawnego działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy.