IV SAB/Gl 15/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Szczepan Prax Sędzia WSA Stanisław Nitecki po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.Ś. na bezczynność Prezydenta Miasta S. w przedmiocie zgłoszenia przestępstwa, w kwestii wniosku skarżącego o wyłączenie sędziego WSA Teresy Kurcyusz-Furmanik postanawia: oddalić wniosek; Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w osobie sędziego WSA Teresy Kurcyusz-Furmanik odrzucił skargę kasacyjną J.Ś. na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 13 kwietnia 2007 r. o odrzuceniu skargi wyżej wymienionego na bezczynność Prezydenta Miasta S. w przedmiocie zgłoszenia przestępstwa. Następnie, to jest w dniu [...], skarżący złożył do Sądu pismo procesowe zatytułowane jako "[...]", w którym dał wyraz swemu niezadowoleniu z rozstrzygnięcia podjętego przez orzekającą w sprawie sędzię podnosząc, iż nie zbadała sprawy w sposób wystarczająco dokładny oraz wywodząc, że "nie może ona orzekać co do tej skargi". Zarządzeniem z dnia [...] Sąd zwrócił się do skarżącego o sprecyzowanie czy przywołane wyżej pismo procesowe z dnia [...] stanowi wniosek o wyłączenie sędzi Teresy Kurcyusz-Furmanik. Równocześnie stronę pouczono, że w przypadku odpowiedzi twierdzącej należy wskazać i uprawdopodobnić przyczynę wyłączenia. W odpowiedzi na powyższe J.Ś. nadesłał pismo procesowe datowane na [...], w którym podniósł, że jego wcześniejsze pismo jest wnioskiem o wyłączenie sędzi sprawozdawcy. W uzasadnieniu wskazał, iż w jego ocenie sędzia objęta wnioskiem "nie posiada żadnych kwalifikacji sędziowskich" oraz skrytykował pracę wybranych organów państwa i adwokata, który był jego pełnomocnikiem. W oświadczeniu złożonym w związku z wnioskiem skarżącego sędzia Teresa Kurcyusz-Furmanik podała, iż brak jest podstaw do wyłączenia jej od rozpoznawania sprawy z mocy art. 18 i 19 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Na wstępie rozważań dotyczących zasadności złożonego przez skarżącego wniosku, celowym jest odwołanie się do samej instytucji wyłączenia sędziego, zawartej w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie zatem z art. 19 tej ustawy, niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Wskazany przepis, w odróżnieniu od art. 18 zawierającego katalog przyczyn powodujących wyłączenie sędziego z mocy samej ustawy, a zatem bezwzględne wyłączenie (co określane jest jako iudex inhabilis) reguluje kwestię wyłączenia sędziego z przyczyn innych niż wymienione w art. 18, a więc dotyczy względnych przesłanek wyłączenia sędziego (iudex suspectus). Podstawą wyłączenia sędziego na gruncie art. 19 ustawy są zarówno okoliczności wynikające ze stosunku osobistego pomiędzy sędzią, a jedną ze stron charakteryzujące się przede wszystkim istnieniem więzi emocjonalnej, której podstawą jest stosunek pokrewieństwa, przyjaźni, dłuższej znajomości, zależności służbowej, gospodarczej, społecznej, jak również wszelkie obiektywnie zaistniałe okoliczności, mogące budzić wątpliwości, co do bezstronności sędziego. Odnosząc się do wniosku skarżącego o wyłączenie orzekającej w sprawie sędzi, należy podnieść, że w świetle przywołanych wyżej przepisów prawa, nie mógł on odnieść skutku. Przede wszystkim wskazać trzeba, iż zarzuty odnoszące się do jej kwalifikacji merytorycznych oraz niezadowolenie ze stanowiska zajętego przez nią w postanowieniu o odrzuceniu skargi kasacyjnej należało uznać za chybione. Wniosek o wyłączenie sędziego uzasadniają bowiem jedynie okoliczności, które obiektywnie mogą wywołać wątpliwości co do jego bezstronności. Takich zaś przyczyn, zdaniem Sądu, brak jest w niniejszej sprawie. Mając na względzie zaprezentowane wyżej okoliczności faktyczne i prawne, Sąd działając na podstawie wskazanych wyżej przepisów i przy zastosowaniu art. 22 §1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.