IV SAB/Gl 16/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Protokolant St. sekr. sąd. Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r. sprawy ze skargi T.K. na bezczynność A S.A w K. w przedmiocie informacji publicznej postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowe; 2) zasądzić od A S.A. w K. na rzecz skarżącego 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 21 stycznia 2013 r. przesłanym drogą elektroniczną T.K. zwrócił się do A SA w K. o udostępnienie informacji w trybie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez wskazanie, które kopalnie wchodziły w skład B w dniu 15 lipca 1987 r., jaki dokument opisywał strukturę organizacyjną B w dniu 15 lipca 1987 r. oraz wniósł o jego przesłanie wraz z odpowiedzią pod wskazany adres poczty elektronicznej lub w formie kserokopii na wskazany adres. Następnie pismem z dnia 6 lutego 2012 r. T.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność A SA, w której podał, że nie udzielono mu żądanej informacji i w związku z tym domagał się zakreślenia wskazanemu podmiotowi 14 dniowego terminu do rozpatrzenia jego wniosku oraz zasądzenia kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę A SA w K. wniosła o odrzucenie skargi wobec jej wniesienia bez uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a więc z naruszeniem art. 52 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie w piśmie tym zawarto wyjaśnienia dotyczące wniosku o udzielenie informacji publicznej. W tym zakresie przedstawiono ustalenia dokonane na podstawie kwerendy akt po byłej C przejętej przez Kompanię, w kwestii związku pomiędzy A SA, a B. Na tej podstawie wskazano, że A SA nie jest następcą prawnym B, nie dysponuje więc informacją publiczną o statusie prawnym, organizacji i zasadach funkcjonowania tego podmiotu (art. 6 ust. 1 pkt 2, 3 i 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Jednocześnie wskazano, że informacją taką dysponuje minister właściwy do spraw gospodarki (kiedyś Minister Przemysłu, a obecnie Minister Gospodarki) i do niego winny być skierowane pytania skarżącego zawarte we wniosku. Ponadto na podstawie strony internetowej dotyczącej tego Gwarectwa wymieniono kopalnie, które wchodziły w jego skład. W piśmie procesowym z dnia 13 marca 2013 r. T.K. ustosunkowując się do przedstawionej w odpowiedzi na skargę informacji nie zgodził się ze stanowiskiem tam zaprezentowanym, gdyż organ powinien udowodnić brak ciągłości, zaś sposób przedstawienia faktów daje przypuszczenie, że zostały one uzyskane z portalu [...], które nie mogą być podstawą ustaleń faktycznych i prawnych. Zdaniem skarżącego organ powinien udzielić informacji, których źródłem są dokumenty przez niego zgromadzone (nie wyłączając archiwum), a nie korzystać z informacji uzyskanych z przestrzeni zewnętrznej, w tym umieszczonych w Internecie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, przy czym kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 a. Zatem skarga na bezczynność jest dopuszczalna wyłącznie w sprawach, w których zapadają decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż określone wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Żądana wnioskiem skarżącego z dnia 21 stycznia 2012r. informacja jest zdaniem Sądu informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 2, 3 i 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej "ustawą", a strona przeciwna należy do kategorii podmiotów, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 tej ustawy. Zatem załatwienie sprawy mogło nastąpić albo poprzez udzielenie informacji w drodze czynności materialno -technicznej (art. 7 ust. 1 pkt 2), poprzez odmowę jej udzielenia w drodze decyzji administracyjnej, albo poprzez umorzenie postępowania (art. 16 ust. 1) z przyczyn uregulowanych w przywołanej ustawie, bądź też poprzez poinformowanie wnioskodawcy, iż żądana informacja nie znajduje się w dyspozycji podmiotu, do którego wniosek został skierowany. Do udzielenia informacji zobowiązane są bowiem podmioty będące w posiadaniu takiej informacji (art. 4 ust. 3 ustawy). Natomiast z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żądnych z tych czynności, lub – wprawdzie – prowadził postępowanie w sprawie, ale nie zakończył go wydaniem decyzji lub podjęciem stosownej czynności. Wbrew wyrażonemu w odpowiedzi na skargę stanowisku, w sprawach skarg na bezczynność nie jest wymagane poprzedzenie skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Przepisy przywołanej ustawy nie przewidują środków zaskarżenia bezczynności, zaś art. 52 § 3 P.p.s.a. odnosi się do skarg na akty lub czynności, a tym samym nie obejmuje swym zasięgiem bezczynności (tak przykładowo Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 19 sierpnia 2008 r., sygn. I OSK 683/09, z dnia 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1048/11, publ. www.nsa.gov.pl ). Wobec tego wniosek o odrzucenie skargi jest chybiony. Nie mogło dojść także do oddalenia skargi, gdyż takie rozstrzygnięcie zapada tylko wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia informacji podmiot przed wniesieniem skargi nie pozostawał w bezczynności. W niniejszej sprawie w tej dacie A S.A. jednak była bezczynna, bo nie załatwiła sprawy w żaden przewidziany prawem sposób. W okolicznościach sprawy nie mogło jednak dojść do uwzględnienia skargi, gdyż po jej wniesieniu bezczynność ustała. Przepis art. 149 § 1 P.p.s.a. przewiduje w razie bezczynności organu zobowiązanie go do wydania aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku. Zatem ma na celu wymuszenie załatwienia sprawy. Nie jest to możliwe, gdy sprawa już została zakończona. W takiej sytuacji należy przyjąć, że postępowanie jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu (uchwala NSA z dnia 26 listopada 2008 r., o sygn. I OPS 6/08 publik. ONSA i WSA z 2009 r., nr 4, poz. 63). Taka sytuacja nastąpiła w niniejszej sprawie, bowiem po wniesieniu skargi w odpowiedzi na skargę skarżący został poinformowany, że A S.A. nie jest w posiadaniu żądanych informacji, gdyż nie jest następcą prawnym B, co uwiarygodniono stosownymi wyjaśnieniami. Informacja ta dotarła do wnioskodawcy, do której mógł się odnieść. Z kolei Sąd nie znalazł podstaw by kwestionować jej wiarygodność. Zatem w sytuacji, gdy podmiot, do którego się zwrócono nie posiada żądanej informacji, nie można zobowiązać go do jej udzielenia. Jednocześnie należy wskazać, że podmiot, do którego żądanie wniesiono nie ma obowiązku poszukiwania informacji, która nie znajduje się w jego posiadaniu. Natomiast zauważyć można, iż skarżącemu wskazano podmiot (Ministra Gospodarki), który taką informacją może dysponować, co znajduje swoje uzasadnienie w ustawie z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r., Nr 112, poz. 981), bowiem zgodnie przepisami tej ustawy organem założycielskim przedsiębiorstw państwowych były i są m.in. naczelne organy administracji państwowej, uprawnione zarówno do tworzenia takich przedsiębiorstw jak i zarządzenia ich likwidacji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach postępowania, na które składa się wpis w kwocie 100 zł, orzeczono zgodnie z art. 209 w związku z art. 201 § 1 P.p.s.a.