IV SAB/Gl 167/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 marca 2016 r. sprawy ze skargi K.M. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. w przedmiocie przyznania zasiłku okresowego oddala skargę. W dniu 1 sierpnia 2015 r. K.M. złożył do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. wniosek o przyznanie zasiłku okresowego od 1 sierpnia 2015 r. do 31 stycznia 2016 r. W jego treści wniósł o nadanie decyzji o przyznaniu zasiłku rygoru natychmiastowej wykonalności i przeprowadzenie aktualizacji wywiadu środowiskowego w terminie 2 dni roboczych od wpływu wniosku oraz o nieodraczanie wypłaty zasiłku w kasie MOPS o więcej niż 2 dni robocze od dnia wydania decyzji. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta R. przyznał wnioskodawcy zasiłek okresowy z powodu długotrwałej choroby od 1 sierpnia 2015 r. do 31 sierpnia 2015 r. w wysokości 408,03 zł i w tej samej wysokości od 1 września 2015 r. do 30 września 2015 r. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż wniosek dotyczył zaspokojenia potrzeb, które uprzednio zostały objęte pomocą organu, rodzina strony nie jest pozbawiona dochodu a w ostatnim czasie wypłacono K.M. zasiłek okresowy i świadczenia rodzinne. Ponadto w opinii organu od ostatniego wywiadu, nie zaszły żadne nadzwyczajne okoliczności wymagające zażegnania sytuacji kryzysowej i dlatego wywiad został przeprowadzony w ogólnym 14-dniowym terminie. Mając na uwadze zmianę sytuacji dochodowej, rodzinnej oraz przepisów prawa od 1 października 2015 r., pomoc przyznano na okres 2 miesięcy. Decyzję doręczono stronie w dniu 20 sierpnia 2015 r. W dniu 2 września 2015 r. K.M. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, kwestionując w szczególności okres, na który przyznano zasiłek oraz jego wysokość. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w dniu 8 września 2015 r. wypłacono K.M. świadczenie w postaci zasiłku okresowego na wrzesień 2015 r. Kolegium uznało, że organ I instancji powinien był odnieść się do całego wniosku strony, czyli orzec w sentencji decyzji co do całego okresu na jaki strona wnioskowała przyznanie zasiłku okresowego tj. od 1 sierpnia 2015 r. do 31 stycznia 2016 r. W związku z powyższym naruszeniem, mając na względzie zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego organ odwoławczy doszedł do przekonania, iż nie może uwzględnić wniosku strony o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy lecz musi decyzje z dnia [...]r. uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Ponadto Kolegium wskazało, że z uwagi na brak uzasadnienia spełniającego warunki określone w art. 107 K.p.a. nie jest możliwa ocena zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, co dodatkowo uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W toku ponownego postępowania, pismem z dnia 2 października 2015 r. Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. wezwał K.M. do nadesłania w terminie 14 dni dokumentów obrazujących w szczególności jego sytuację zdrowotną oraz materialną. W uzasadnieniu powyższego pisma wskazano również, iż z uwagi na konieczność uzupełnienia akt administracyjnych może nastąpić przedłużenie postępowania w sprawie rozpoznania wniosku z dnia 1 sierpnia 2015 r. a w kolejnym piśmie z dnia 22 października 2015 r. organ I instancji przekazał stronie informację o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy – 20 listopada 2015 r. W tym samym też dniu organ wystąpił z wnioskiem o udostępnienie informacji ze zbioru danych osobowych do: Zespołu Ogólnokształcących Szkół Społecznych w B. (podanie m.in. wysokości kosztów nauki A.M. we wrześniu 2015 r., kwoty wynagrodzenia B.M. za wrzesień 2015 r.), Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (wskazanie, czy toczy się nadal postępowanie o przyznanie świadczeń z ZUS K.M.), Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności (wyjaśnienie, czy K.M. złożył wniosek o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, a jeżeli tak to czy je wydano), Akademii A w K. (podanie m.in. kosztów studiów P.M.), B w B. (wskazanie, czy B.M. jest zatrudniona oraz jakie dochody osiągnęła za miesiące od lipca do września i w październiku 2015 r.), C S.A. (podanie wysokości i terminów wypłaty wynagrodzenia P.M. w sierpniu i wrześniu 2015 r.) oraz D (wyjaśnienie, czy B.M. jest zatrudniona i jakie dochody osiągnęła za miesiące od lipca do września i w październiku 2015 r.). Z uwagi na brak odpowiedzi ze zbioru danych osobowych organ w dniu 17 listopada 2015 r. ponownie zwrócił się z wnioskiem o udostępnienie informacji do - B w B., C S.A., Zespołu Ogólnokształcących Szkół Społecznych w B. oraz D, informując stronę o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy na dzień 21 grudnia 2015 r. (pismo z dnia 19 listopada 2015 r.). K.M., działając na podstawie art. 37 K.p.a., złożył w dnia 3 listopada 2015 r. zażalenie na niezałatwienie w terminie wniosku o przyznanie zasiłku okresowego przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. W uzasadnieniu stwierdził, że do dnia wniesienia powyższego zażalenia organ nie rozpatrzył ponownie sprawy ani nie poinformował o przyczynach zwłoki, a także nie ustalił nowego terminu załatwienia sprawy. Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, że zażalenie K.M. nie jest uzasadnione. Kolegium uznało, iż organ I instancji nie jest bezczynny albowiem będąc obowiązany do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sytuacji, gdy strona nie przedłożyła żądanych informacji był uprawniony do wystąpienia nie tylko do sądów, organów i jednostek organizacyjnych, ale i do innych podmiotów, w szczególności pracodawców, czy osób fizycznych o przedłożenie informacji niezbędnych w prowadzonym postępowaniu. Podkreślono, że organ I instancji prawidłowo powiadomił stronę o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy. Kolejnym pismem organu I instancji, z dnia 2 grudnia 2015 r., strona wezwana została do nadesłania informacji o: liczbie osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym od października 2015 r. do nadal, uzyskanych dochodach wszystkich pełnoletnich członków rodziny w listopadzie 2015 r., wysokości stypendium szkolnego syna – A.M. W odpowiedzi na powyższe wezwanie K.M. w piśmie z tego samego dnia poinformował, iż wszystkie niezbędne do rozpatrzenia sprawy dowody już przedłożył. Natomiast w dniu 5 grudnia 2015 r. wnioskodawca podał żądane informacje. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Prezydent Miasta R. przyznał K.M. zasiłek okresowy z powodu długotrwałej choroby od 1 sierpnia 2015 r. do 31 sierpnia 2015 r. w wysokości 524,03 zł, od 1 września 2015 r. do 30 września 2015 r. w wysokości 611,85 zł, od 1 października 2015 r. do 31 października 2015 r. w wysokości 330,86 zł, od 1 grudnia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. w wysokości 93,00 zł i od 1 stycznia 2016 r. do 31 stycznia 2016 r. w wysokości 93,00 zł oraz odmówił przyznania zasiłku okresowego od 1 listopada 2015 r. do 30 listopada 2015 r. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzję doręczono stronie w dniu 17 grudnia 2015 r. W dniu 30 listopada 2015 r. K.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. w sprawie jego wniosku z dnia 1 sierpnia 2015r. o przyznanie zasiłku okresowego. W treści skargi domagał się, w szczególności: zobowiązania organu do wydania decyzji w przedmiocie wniosku z dnia 1 sierpnia 2015 r. (w terminie trzech dni od wydania wyroku), stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, przyznania od organu sumy pieniężnej określonej w art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w kwocie 18.917 zł. Następnie oświadczył, że do dnia wniesienia skargi Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. nie rozpatrzył ponownie sprawy natomiast o przyczynach zwłoki poinformował stronę dopiero w dniu 22 listopada 2015 r. Jednocześnie skarżący zaznaczył, że miesięczny termin na załatwienie sprawy, o którym mowa w art. 35 K.p.a. upłynął w dniu 24 października 2015 r., zaś ustalenie nowego terminu, nastąpiło z rażącym naruszeniem przepisu art. 35 § 3 K.p.a. Poza tym, w ocenie skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]r. nie zobowiązało organu I instancji do przeprowadzenia ponownego postępowania jednakże Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. ponownie dokonał ustaleń faktycznych, czym spowodował przewlekanie postępowania, które jest bardzo uciążliwe dla strony oraz naruszył w sposób rażący przepis art. 100 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Reasumując zauważył, że w analogicznych postępowaniach o przyznanie zasiłku okresowego, przeprowadzanych przez ten sam organ na skutek wniosków złożonych przez skarżącego w czerwcu i sierpniu 2015 r., załatwienie sprawy nie trwało dłużej niż 19 dni – przy czym w czerwcu 2015 r. organ musiał przeprowadzić całe postępowania od podstaw, nie mogąc się posłużyć żadnymi ustaleniami faktycznymi poczynionymi wcześniej. Obecnie postępowanie trwa już 67 dni a termin załatwienia sprawy wyznaczony został na 88 dzień trwania tego postępowania. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie, ewentualnie umorzenie postępowania. Jednocześnie wyjaśnił, że organ po wniesieniu skargi, a przed jej rozpoznaniem przez Sąd, załatwił sprawę w przedmiocie, której zaskarżona została bezczynność, tak więc z tej przyczyny postępowanie sądowe co do zobowiązania organu do wydania decyzji stało się bezprzedmiotowe. Ponadto zdaniem pełnomocnika organ po doręczeniu akt podjął niezwłocznie postępowanie i dokonywał wszelkie czynności zmierzające do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, informując o nich skarżącego. Dodano również, iż konieczność gromadzenia rozproszonych danych będących w posiadaniu różnych instytucji, przy braku współdziałania w tym zakresie skarżącego, niemożność wykorzystania dokumentów dotyczących wniosku K.M. o przyznanie świadczeń rodzinnych na potrzeby prowadzonego przez organ postępowania, z uwagi na odrębne zdefiniowanie pojęcia rodziny, dochodu, czy też okresu na jaki ustalony jest dochód rodziny w obu ustawach spowodowało, że organ nie mógł wykorzystać w całości tych dokumentów dla celów przyznania zasiłku okresowego. Tym samym, w ocenie pełnomocnika, powyższe przeszkody uniemożliwiły organowi terminowe podjęcie rozstrzygnięcia. Podsumowując stwierdzono, że skarżący nie doznał jakiejś dolegliwości, która uzasadniałaby przyznanie świadczenia o odszkodowawczym w istocie charakterze tym bardziej, że nie współdziałał z organem w trakcie prowadzonego postępowania i sam się przyczynił do jego wydłużenia. Pismem z dnia 18 stycznia 2016 r. skarżący powtórzył i rozwinął zarzuty zawarte w skardze. W piśmie z dnia 2 lutego 2016 r. pełnomocnik organu odniósł się do zarzutów zawartych w powyższym piśmie i jednocześnie wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dokonał rozdzielenia skargi na skargę na bezczynność zarejestrowaną pod sygn. akt IV SAB/Gl 166/15 i skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania stanowiącą przedmiot kontroli Sądu w sprawie sygn. akt IV SAB/Gl 167/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej P.p.s.a. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Przewlekłość jest instytucją wprowadzoną na mocy ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18 ze zm.). Nowelizacja ta, ani też żadne inne przepisy nie zawierają definicji legalnej "przewlekłości postępowania" co spowodowało, że zarówno w piśmiennictwie prawniczym jak i judykaturze podjęto próbę zdefiniowana tego terminu. Przyjmuje się, że postępowanie przewlekłe to postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny, polegające na wykonywaniu czynności w dużym odstępie czasu bądź czynności pozornych, powodujących, że tylko formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęciu "przewlekłość postępowania" przypisano opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym. Jako przewlekłość w prowadzeniu postępowania określono sytuację, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 k.p.a. ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Można wtedy skutecznie przedstawić organowi zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (por. J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz", Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal J. Jagielski, R. Stankiewicz, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz" pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70, jak też B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 2011, str. 238 czy wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2013r. sygn. akt II OSK 34/13 oraz z dnia 26 października 2012r. sygn. akt II OSK 1956/12 publ. CBOSA). Wymienione w literaturze przedmiotu i orzecznictwie przesłanki charakteryzujące przewlekłość postępowania sugerują, że ocena zasadności skargi wniesionej w tej materii wymaga analizy toku czynności procesowych, ustalenia faktów i okoliczności zależnych od działania organu i jego pracowników oraz stanu zastoju procesowego sprawy wynikającego z zaniechania lub wadliwości działań podejmowanych przez strony lub innych uczestników postępowania (por. w/w Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 11, Warszawa 2011, s. 238). Odpowiedź na pytanie, czy postępowanie przed organem administracji publicznej prowadzone było rzetelnie i sprawnie i czy nie trwało dłużej niż to konieczne, wymaga zapoznania się także ze stanem prawnym, na podstawie którego sprawa powinna być załatwiana. Treść stosowanego prawa pozwala bowiem ocenić, czy działania podejmowane przez organ zmierzały do ustalenia niezbędnych dla sprawy faktów, czy też traktować je należy za pozbawione dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Postępowanie, które według skarżącego dotknięte było wadą przewlekłości, toczyło się na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2015r. poz.163). Zgodnie z jej art. 8 prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobom, które spełniają kryterium dochodowe, przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2–15, a to min. ubóstwa, bezrobocia, niepełnosprawności, długotrwałej ciężkiej choroby lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Zasiłek okresowy, którego przyznania domagał się skarżący przysługuje rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego. Zasiłek ten ustala się w przypadku rodziny – do wysokości różnicy między kryterium dochodowym rodziny, a dochodem tej rodziny (por. art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej). Z powyższych regulacji wynika bezwzględny obowiązek organu zbadania zaistnienia przesłanek warunkujących udzielenie wsparcia finansowego wnioskującej o to stronie. Obowiązek ten jest nie mniej zasadny ze względu na wymagania polityki finansowej, której podlegają gminy. Wypłacanie zasiłków okresowych należy do zadań własnych gminy o charakterze obowiązkowym (art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o pomocy społecznej) finansowanych z ich budżetów przy czym jednostki samorządu terytorialnego mogą otrzymywać dotacje celowe z budżetu państwa na dofinansowanie zadań własnych z zakresu pomocy społecznej (art. 115 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej). Wydatki gmin, jako wydatki jednostek sektora finansów publicznych powinny być dokonywane w sposób celowy i oszczędny z zachowaniem optymalnego doboru metod i środków służących ociągnięciu założonego celu (por. art. 44 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r.o finansach publicznych, Dz. U. z 2013r. poz. 885 ze zm.). Nie można zatem uznać za bezzasadne działań organu, który rozpatruje wniosek o przyznanie zasiłku okresowego, zmierzających do ustalenia przesłanek, o których mowa w art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. Nie można również uznać za czynności pozorne, nie istotne dla merytorycznego załatwienia sprawy, działania zmierzające do ustalenia czy wnioskodawca jest niezdolny do pracy lub czy posiada orzeczenie o niepełnosprawności, jaki jest skład jego rodziny, jaki jest jego dochód, a także dochód wszystkich pełnoletnich osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym, charakteru zatrudnienia wnioskodawcy, wydatków na naukę jego synów i czy posiadają oni stypendia. Wezwanie do przedstawienia takich właśnie informacji skierowane zostało do skarżącego w terminie 8 dni po otrzymaniu decyzji kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. W wezwaniu tym wskazano, jakiego rodzaju dokumenty są wymagane w celu wykazania wysokości dochodu i rodzaju zatrudnienia a także w celu wykazania wysokości stypendium. Uprzedzono nadto stronę, że w przypadku niedostosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie organ wystąpi z wnioskami do odpowiednich instytucji o udostępnienie informacji mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Jako nie trafne uznał Sąd twierdzenie skarżącego o braku jakichkolwiek zaleceń dla organu I instancji ze strony organu odwoławczego w zakresie postępowania dowodowego. W decyzji tej stwierdzono bowiem, że "w ramach ponownego postępowania organ I instancji rozpatrzy w całości wniosek strony z dnia 1 sierpnia 2015r., uwzględni podaną przez stronę zmianę dochodu rodziny oraz podejmie inne konieczne czynności procesowe jakie uzna za zasadne. Zebrany materiał dowodowy pozwoli organowi I instancji na udokumentowanie koniecznych ustaleń i zebranie dowodów niezbędnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia – po uwzględnieniu posiadanych możliwości finansowych strony i posiadanych środków finansowych pomocy społecznej. Wobec braku działania po stronie skarżącego, organ skierował zapytania do poszczególnych instytucji. Zwrotne informacje wpływały do organu w różnych terminach (28 października 2015r., 29 października 2015r., 3 listopada 2015r.), a ze względu na brak odpowiedzi od wszystkich instytucji organ w dniu 17 listopada 2015r. ponowił swój wniosek. Ponowiono także w dniu 2 grudnia 2015r. wezwanie skierowane do strony o podanie liczby osób pozostających z wnioskodawcą we wspólnym gospodarstwie domowym, uzyskanych dochodów wszystkich pełnoletnich członków rodziny, a także stypendium i jego wysokości. Na wezwanie to skarżący udzielił odpowiedzi w dniu 5 grudnia 2015r. W okresie od 2 października do 2 grudnia 2015r. postępowanie skarżącego ograniczyło się do polemiki z organem, w ramach której przedstawiał on swój punkt widzenia w zakresie niezbędnych dla wyjaśnienia sprawy dowodów w sprawie i negował uprawnienia organu w zakresie uzyskiwania informacji ze zbioru danych osobowych, gdyż jego zdaniem nie należały do kategorii informacji wymienionych w art. 105 ustawy o pomocy społecznej. Analiza akt sprawy, a w szczególności poszczególnych pism organu, nie potwierdza jednak stanowiska skarżącego. Informacje, o które występował organ nie były informacjami zbędnymi dla sprawy. Jak wynika z treści art. 105 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej kierownik ośrodka pomocy społecznej lub pracownik socjalny uprawniony jest do wystąpienia o informacje, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia o przyznaniu lub wysokości świadczeń z pomocy społecznej, dla ustalenia wysokości odpłatności za świadczenia z pomocy społecznej lub dla weryfikacji uprawnień do świadczeń z pomocy społecznej, wysokości tych świadczeń lub odpłatności za te świadczenia. Zapytania o wysokość wynagrodzenia, stypendium, charakter zatrudnienia strony i członków jej rodziny, stan sprawy w przedmiocie orzeczenia niepełnosprawności itp. jakie zadane zostały przez organ w pełni odpowiadają informacjom określonym w w/w przepisie. Akta sprawy pozwalają także na stwierdzenie, że strona nie dostarczyła niezbędnych informacji, mimo wezwania o precyzyjnie sformułowanej treści. W rezultacie nie można zgodzić się ze skarżącym, że postępowanie dowodowe prowadzone przed organem I instancji było postępowaniem pozornym, czynności procesowe przeprowadzone w toku postępowania nie charakteryzowały się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 k.p.a. ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie miały charakter czynności nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Wnioskodawca przedstawił organowi jedynie wniosek, a w toku prowadzonego postępowania złożył pisma zawierające jego oświadczenia, jednak nie zawierały one wszystkich niezbędnych dla załatwienia sprawy informacji, a także dokumentacji wymaganej przez organ. Oceniając zasadność skargi niezbędne jest zwrócenie uwagi na charakter sprawy prowadzonej według skarżącego w sposób przewlekły. Zasiłek okresowy jest jednym z rodzajów świadczenia przyznawanego w ramach pomocy społecznej, a więc w ramach instytucji, której celem nie jest obdarowywanie osób ubogich lecz współdziałanie z takimi osobami w celu ich chwilowego wsparcia. ––Jak stanowi art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Natomiast osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej (art. 4 w/w ustawy). Cele i zadania pomocy społecznej wykluczają możliwość przyznawania wsparcia osobom prezentującym roszczeniowe postawy, odmawiającym współpracy także w postaci odmowy udzielania niezbędnych informacji o swojej sytuacji życiowej i rodzinnej, niepodejmujących wraz z organem wspólnych działań zmierzających w kierunku usunięcia powstałych trudności. Podsumowując przedstawione rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznaje skargę za niezasadną, co skutkuje jej oddaleniem na podstawie art. 151 P.p.s.a.