IV SAB/Gl 17/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Rogowska-Bil po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi E. S. na bezczynność Prezesa Klubu A w C. w przedmiocie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Klubu A w C. do załatwienia wniosku z dnia [...] r. i stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. zasądza od Prezesa Klubu A w C. na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] r. E. S. wystąpił do K.S. Prezesa Klubu A w C o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej wydatkowania publicznych środków finansowych. W ramach tego wniosku wystąpił o udostępnienie informacji o umowach zleceń oraz umów o dzieło zawartych w 2011 r. i w 2012 r. przez wymieniony Klub z osobami fizycznymi i prawnymi, odpisów rachunków i faktur wystawionych przez te podmioty, odpisów wszystkich umów w tym z aneksami zawartymi przez Klub z gminą C. oraz MORiS, odpisów faktur wystawionych przez te podmioty, odpisu oświadczenia Zarządu Klubu a także oświadczenia księgowego A z 13 stycznia 2012 r., wyjaśnienia na jakiej podstawie prawnej i faktycznej podtrzymywane są twierdzenia, że Klub nie prowadzi działalności gospodarczej, informacji o celowości, kosztach, ewentualnych dochodach związanych z wydawaniem czasopisma [...], odpisu umowy z podmiotem B oraz odpisów faktur i rachunków wystawionych przez ten podmiot. Pismem z dnia 1 czerwca 2012 r. Zarządu Klubu A poinformował stronę, że publiczne środki finansowe przekazywane przez gminę C. Klub wydaje w całości na cele statutowe, a sprawozdanie z wydawania tych środków znajduje się w Urzędzie Miejskim w Wydziale Kultury i Sportu. E. S. pismem z dnia 4 czerwca 2012 r. za pośrednictwem Klubu A w C. wniósł skargę na bezczynność Prezesa tego Klubu. W motywach wniesionej skargi podkreślono, że pismem z dnia 10 kwietnia 2012 r. wystąpiono do powyższego Klubu o udostępnienie informacji publicznej i do dnia wniesienia skargi organ nie udzielił stosownej informacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 1 czerwca 2012 r., że całość dotacji otrzymywanej z Urzędu Miasta przekazywana jest na wynagrodzenia zawodniczek. W odpowiedzi tej podkreślono również, że Klub A nie korzysta z innych środków publicznych i nie wykonuje zadań z zakresu administracji publicznej, a to oznacza, że nie korzysta ze środków publicznych. Nadto zaznaczono, że umowy z zawodniczkami zawierają ich dane osobowe i z tego powodu nie mogą być udostępniane, a tym samym nie można było uwzględnić żądania sformułowanego we wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności działań podjętych przez organ administracji publicznej przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wykazała, że nie odpowiadają one wymogom prawa. Zgodnie z brzmieniem art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłość postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a wyżej wymienionej ustawy zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Nadto według art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Pojęcie informacji publicznej znajduje unormowanie w przepisach Konstytucji RP i ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do postanowień art. 61 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności władzy publicznej. Prawo to obejmuje również dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Unormowania konstytucyjne znajdują rozwinięcie w ustawie, która może zawierać niezbędne ograniczenia w dostępie do informacji publicznej. Stosownie do postanowień art. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do: uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, wglądu do dokumentów urzędowych, dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Wskazane prawo obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych. Natomiast po myśli art. 5 ust. 1 powoływanej ustawy prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Natomiast według art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej informacja publiczna jest każdą informacją o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze czynności materialno-technicznej, natomiast stosownie do postanowień art. 16 wskazanej ustawy odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji tych stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego z tym, że: odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni, a uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Przedstawione powyżej rozważania należy przenieść na grunt przedmiotowej sprawy. W pierwszej kolejności przyjdzie zwrócić uwagę na fakt, iż skarżący pismem z dnia 10 kwietnia 2012 r. wystąpił do Prezesa Klubu A w C. o udostępnienie szeregu informacji w drodze postanowień ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z treści wniosku skarżącego wynika, że domaga się on udostępnienia informacji związanych z wykorzystaniem dotacji przekazanej przez gminę C. przedmiotowemu Klubowi. Powyższa okoliczność pozwala stwierdzić, że skarżący domaga się informacji o sposobie wykorzystania środków publicznych przez podmiot z takich środków korzystający. Mając na uwadze postanowienia art. 4 ust. 1 pkt 5 wyżej wymienionej ustawy przyjdzie uznać, że Prezes A w C. jest organem administracji obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, ponieważ jak wynika to z jego oświadczeń składanych w ramach tego postępowania Klub otrzymuje dotacje ze strony miasta, a zatem jest podmiotem dysponującym majątkiem publicznym. Tym samym sygnalizowane przez Prezesa Klubu okoliczności związane ze sposobem wykorzystania tych środków nie zmieniają faktu, że jest on podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej o sposobie wykorzystania środków publicznych. Stosownie do tego, co zostało zasygnalizowane powyżej udostępnienie informacji następuje w drodze czynności materialno-technicznej, natomiast odmowa udostępnienia informacji publicznej dokonywana jest w drodze decyzji administracyjnej przewidzianej treścią postanowień ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem powyższa ustawa przewiduje dwie formy rozpatrzenia wniosku osoby ubiegającej się o udostępnienie informacji publicznej. W rozpatrywanej sprawie organ administracji publicznej w następstwie zgłoszonego żądania pismem z dnia 1 czerwca 2012 r. poinformował skarżącego, że całość środków otrzymywanych ze strony gminy przekazywana jest na cele statutowe, a stosowne sprawozdanie znajduje się w siedzibie Urzędu Miasta C. w Wydziale Kultury i Sportu. Takie udzielenie odpowiedzi nie odpowiada sposobom udostępnienia informacji publicznej przewidzianych przywołaną powyżej ustawą, a tym samym postawiony przez skarżącego zarzut bezczynności organu administracji jest zasadny i znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Następstwem niniejszego wyroku jest zobowiązanie Prezesa A w C. do załatwienia żądania skarżącego sformułowanego w piśmie z dnia 10 kwietnia 2012 r., a dotyczącego udostępnienia informacji publicznej w formach przewidzianych przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Na marginesie należy jedynie zaznaczyć, że organ administracji zobligowany jest w pierwszej kolejności dokonać analizy przedmiotowego wniosku i podejmować działania adekwatne dla poszczególnych żądań sformułowanych w przywołanym powyżej wniosku. Stosownie do postanowień art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu administracji zobowiązuje organ administracji do dokonania przewidzianej prawem czynności. Jednocześnie po myśli wskazanego przepisu Sąd nie stwierdził, aby bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ organ administracji pismem z dnia 1 czerwca 2012 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi, co prawda odpowiedź ta nie spełniała wymogów przewidzianych dla udostępnienia informacji publicznej, jednakże była wyrazem działań przez ten organ podejmowanych, a tym samym organ ten nie był całkowicie bezczynny w ramach przedmiotowego postępowania, a przyjmowanie przez ten organ odmiennej interpretacji obowiązujących przepisów prawa nie może stanowić o wyczerpaniu przesłanek rażącego naruszenia prawa. O kosztach postępowania Sąd orzekł stosownie do postanowień art. 210 w związku z art. 205 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uwagi na charakter rozstrzygnięcia organów administracji, Sąd w oparciu o art. 152 powyższej ustawy nie orzekał o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji. sw