IV SAB/Gl 178/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Rogowska-Bil po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi K. G. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1) umorzyć postępowanie; 2) zwrócić stronie skarżącej wpis w kwocie 100 złotych (słownie: sto złotych). Pismem przesłanym drogą elektroniczną (e-mail) w dniu 02 sierpnia 2014 roku skarżący K.G. zwrócił się do Prezesa Sądu Rejonowego w C. o udzielenie informacji publicznej w zakresie dat urodzenia i miejscowości zamieszkania wszystkich sędziów sądu - z rozbiciem na poszczególne wydziały, w następującej kolejności: 1) imię i nazwisko sędziego, 2) data urodzenia sędziego, 3) miejscowość zamieszkania sędziego z wnioskiem o udzielenie odpowiedzi w formie elektronicznej na jego adres e-mail. W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia 05 sierpnia 2014 r. organ wezwał skarżącego do nadesłania wniosku o udzielenie informacji publicznej opatrzonego podpisem elektronicznym, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Pismem z dnia 17 listopada 2014 r. skarżący K.G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w C. w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Organowi temu zarzucił naruszenie następujących przepisów: 1) art. 63 § 2 i 3a pkt 1 kp.a. i art. 64 § 1 i 2 kp.a. przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskutek przyjęcia, że wniosek o udzielenie informacji publicznej musi być opatrzony elektronicznym podpisem wnioskodawcy w przypadku zamiaru wydania przez organ decyzji administracyjnej, a jego brak uzasadnia wezwanie go do podpisania wniosku - pomimo, że przepisy ustawy z dnia 06 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (dalej: "u.d.i.p."; Dz.U. z 2014 r., poz. 782 - t.j.) nie zawierają jakichkolwiek wymagań formalnych co do takiego wniosku, a przy tym nie przewidują stosowania na tym etapie uregulowań k.p.a., 2) art. 10 ust. 2 u.d.i.p. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskutek pominięcia okoliczności, iż postępowanie o udzielenie informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone, albowiem informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku, 3) art. 13 ust. 1 u.d.i.p., ewentualnie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przez ich niezastosowanie -mimo, że objęte żądaniem wniosku informacje stanowią informacje publiczne. Wskazując na powyższe uchybienia domagał się: zobowiązania organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, stwierdzenia, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący opisał dotychczasowy stan sprawy. Wskazał, że wezwanie organu nie jest uzasadnione. Wynika ono z naruszenia przepisów art. 63 § 2 i § 3a pkt 1 kp.a. oraz art. 64 § 1 i 2 kp.a. przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskutek przyjęcia, że wniosek o udzielenie informacji publicznej musi być opatrzony elektronicznym podpisem wnioskodawcy w przypadku zamiaru wydania przez organ decyzji administracyjnej, a jego brak uzasadnia wezwanie go do podpisania wniosku - pomimo, źe przepisy u.d.i.p. nie zawierają jakichkolwiek wymagań formalnych co do takiego wniosku, a przy tym nie przewidują stosowania na tym etapie uregulowań k.p.a. Wniosek o udzielenie informacji publicznej może zatem przybrać każdą formę, jeśli wynika z niego w sposób jasny, co jest przedmiotem wniosku. Wniosek taki wszczyna postępowanie w sprawie, ale na tym etapie nie mają jeszcze zastosowania przepisy k.p.a. Zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej przepisy k.p.a. stosuje się do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz decyzji o umorzeniu postępowania. Dopiero więc w takiej sytuacji (tj. przy wydawaniu decyzji) zastosowanie znajdą uregulowania art. 63 § 2 i 3a pkt 1 k.p.a. i art. 64 § 1 i 2 k.p.a. Stąd też w opinii skarżącego, skoro w przedmiotowej sprawie do dnia wniesienia skargi organ nie udostępnił żądanej informacji w formie czynności materialne -technicznej (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), ani też nie wydał decyzji odmownej (art. 16 ust. 1 u.di.p.), uznać należy, że organ pozostaje w bezczynności w udostępnieniu skarżącemu objętej wnioskiem informacji publicznej. Dalej skarżący przeprowadził szeroki wywód uzasadniający, iż kwestią nie budzącą wątpliwości jest, że dane objęte żądaniem wniosku stanowią informacje publiczne. Na poparcie swoich poglądów zacytował w skardze orzeczenia sądów administracyjnych. Na zakończenie skarżący wskazał, że zaistniała bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, stanowiąc wynik jego błędnej interpretacji, co uzasadnia zastosowanie art. 149 § 1 zd. drugie p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę organ – Prezes Sądu Rejonowego w C. – wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ wskazał, że pismem prezesa sądu z dnia 05 sierpnia 2014 roku ([...]] wnioskodawca został wezwany na podstawie art. 63 § 2 i § 3a pkt 1 w zw. z art. 64 § 1 i 2 kodeksu postępowania administracyjnego do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez przesłanie wniosku uwierzytelnionego przy użyciu mechanizmów określonych w art. 20a ust. 1 albo ust. 2 ustawy z dnia 17.02.2005 roku o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2005 roku, nr 64, poz. 565 ze zm.), w terminie 7 dni od daty doręczenia korespondencji pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Dalej organ wyjaśnił, że wnioskodawca został wezwany do uzupełnienia wniosku formalnego, albowiem organ "przewidywał możliwość wydania decyzji odmownej bądź uwzględniającej wniosek częściowo". W ocenie organu taka sytuacja powodowała, że wniosek z dnia 02 sierpnia 2014 r. musiał spełniać rygory formalne wynikające z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazał, że aczkolwiek postępowanie w zakresie udzielenia informacji publicznej jest co do zasady odformalizowane, to jednak dotyczy to sytuacji kiedy informacja taka jest udzielana, gdyż pozostaje to bez prawnego znaczenia czy informacja, która ma charakter informacji publicznej jest udzielana podmiotowi istniejącemu czy też podmiotowi fikcyjnemu. Podniósł, że inaczej wygląda sytuacja w przypadku, gdy organ ma wydać decyzję odmawiającą udzielenia informacji publicznej, w stosunku do podmiotu nieistniejącego lub fikcyjnego bądź osoby podszywającej się pod cudzą tożsamość. Decyzja organu winna być kierowana do podmiotu istniejącego i do rzeczywistego wnioskodawcy, a zatem podpisanie wniosku w takiej sytuacji jest bezwzględnie wymagane. Organ wskazał, że w związku z tym, że wnioskodawca w wyznaczonym terminie (to jest do dnia 18 sierpnia 2014 roku) nie uzupełnił braku formalnego wniosku zarządzeniem z dnia [...] roku wniosek pozostawiono bez rozpoznania. Zarządzenie to jako niezaskarżalne nie podlegało doręczeniu stronie. W ocenie Prezesa Sądu Rejonowego w C. bezprzedmiotowe jest odnoszenie się do zarzutów skargi na bezczynność, że żądana informacja jest informacją publiczną, która powinna zostać udostępniona, a ten element skargi mógłby być rozpatrywany tylko w sytuacji kiedy doszłoby do wydania decyzji odmawiającej udzielenia informacji z podanych wyżej przyczyn. Pismem procesowym z dnia 22 stycznia 2015 r. strona skarżąca cofnęła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Natomiast na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca cofnęła skargę. W opinii Sadu nie zachodzą przyczyny, które nakazywałyby uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, zmierzające do obejścia prawa albo też powodujące utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 60 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono po myśli art. 232 § 1 P.p.s.a.