IV SAB/Gl 18/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Kurcyusz –Furmanik po rozpoznaniu w dniu 21 września 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. B. na bezczynność Rektora Uniwersytetu Ś. w przedmiocie niewydania decyzji o nieprzyjęciu z listy rezerwowej na I rok studiów postanawia 1/ odrzucić skargę 2/ oddalić wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego na rzecz Rektora Uniwersytetu Ś. W dniu [...] roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga L. B., w której wskazano jako przedmiot skargi naruszenie przez Rektora Uniwersytetu Ś. w K. art.104 k.p.a. i art.156 pkt 1,2 i 7 k.p.a. Z uzasadnienia przedmiotowej skargi wynika, iż kierujący skargę domaga się wydania przez Rektora Uniwersytetu Ś. decyzji o przyjęciu, względnie o nieprzyjęciu w ramach listy rezerwowej na studia stacjonarne na Wydziale Nauk Społecznych na kierunku filozofia. Zdaniem skarżącego L. B. obowiązek wydania i doręczenia mu takiej decyzji wynika z treści art.104 § 1 k.p.a. Do skargi L. B., załączył decyzję z dnia [...] r. wydaną przez Wydziałową Komisję Rekrutacyjną działającą na podstawie art.104 k.p.a. oraz art.141 ust.1 ustawy z dnia 12 września 1990r. o szkolnictwie wyższym /Dz.U. nr 65, poz.385 z późn.zm./, § 4 i § 9 uchwały Senatu Uniwersytetu Ś. w K. z dnia [...]r. w sprawie zasad i trybu przyjmowania na I rok studiów dziennych, zaocznych i wieczowych oraz zakresu postępowania kwalifikacyjnego na studia w Uniwersytecie Ś. w roku akademickim [...]. W decyzji powyższej orzeczono o nieprzyjęciu L. B. na I rok studiów dziennych na kierunku filozofia. Drugim dokumentem załączonym przez skarżącego do jego skargi było pismo nazwane "informacja", podpisane przez sekretarza Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej, z którego to pisma wynikało, iż ewentualna decyzja o przyjęciu z listy rezerwowej podjęta zostanie w terminie do [...]r. W odpowiedzi na skargę, pełnomocnik Rektora Uniwersytetu Ś. wniósł o jej odrzucenie i zasądzenie od skarżącego na rzecz Rektora Uniwersytetu Ś. kosztów zastępstwa wg norm przypisanych. Jako uzasadnienie stanowiska podane zostało, iż skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, bowiem nie złożył zażalenia w trybie art.37 § 1 k.p.a., a ponadto informacja załączona do decyzji o nieprzyjęciu skarżącego na 1 rok studiów nie uprawnia go do żądania wydania dodatkowej decyzji o nieprzyjęciu z listy rezerwowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art.3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która przeprowadzona jest pod względem zgodności z prawem /art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. Nr 153, poz.1269/, a powyższa kontrola, zgodnie z § 2 art.3 p.p.s.a., obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie, inne niż wymienione wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz kontrolę na bezczynność organów w sprawach opisanych powyżej. Rozpatrując skargę wniesioną na bezczynność organu administracji państwowej, a więc w trybie powołanego art.3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sprowadza się więc przede wszystkim do sprawdzenia, czy istotnie sprawa, w której skarżący zarzuca organowi administracji bezczynność, podlega załatwieniu przez ten organ na drodze aktu administracyjnego i w przypadku występowania podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec przedstawionego żądania strony, do sprawdzenia czy zwłoka w wydaniu decyzji przekracza terminy określone w art.35 kpa. Przede wszystkim jednak, w związku z faktem, iż jednym z warunków dopuszczalności skargi na bezczynność organu administracji publicznej do sądu, w myśl art.52 ust.1 p.p.s.a., jest "wyczerpanie środków zaskarżenia:", Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonuje kontroli czy skarżący wyczerpał środki przewidziane w art.37 kpa. Oczywiste jest, bowiem, że do skargi na bezczynność organu mają zastosowanie wszelkie unormowania dotyczące w ogóle warunków wnoszenia skarg do sądu administracyjnego. Nie może zatem budzić wątpliwości, że przez wyczerpanie dostępnych środków prawnych /w administracyjnym toku instancji/ należy rozumieć również wyczerpanie trybu z art.37 ust.1 k.p.a. Przepis ten bowiem stanowi, iż "na niezałatwienie sprawy w terminie...stronie służy zażalenie do organu administracji państwowej wyższego stopnia". Oznacza to, że w każdym przypadku przed wniesieniem skargi na bezczynność organu konieczne jest uprzednie złożenie zażalenia, o którym mowa w art.37 k.p.a. o ile ustawa nie przewiduje w tym zakresie wyjątków, co w niniejszej sprawie nie zachodzi. Skarżący L. B. skierował swoją skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie wyczerpawszy uprzednio służących mu środków zaskarżenia. Skarga niniejsza podlega zatem odrzuceniu z mocy art.58 § 1 ust.6 p.p.s.a. albowiem przed jej wniesieniem nie zostało złożone zażalenie, o którym mowa w art.37 k.p.a., wobec czego bezprzedmiotowe jest rozpatrywanie zarzutów merytorycznych skargi. O kosztach orzeczono po myśli art.200 p.p.s.a., który nie przewiduje zwrotu kosztów postępowania na rzecz organu administracji publicznej.