IV SAB/Gl 18/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. na bezczynność Wojewody Ś. w przedmiocie zgłoszonych zastrzeżeń do działalności [...] Kuratora Oświaty postanawia: o d r z u c i ć s k a r g ę M.K. w dniu [...] skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Wojewody Ś. W skardze tej skarżący określił, iż bezczynność Wojewody dotyczy celowego pominięcia treści pisma [...] Kuratora Oświaty ( dokumenty o numerze [...]), oraz celowej, błędnej interpretacji art. 22 ust. 4 Karty Nauczyciela, co wiąże się z brakiem zajęcia stanowiska w sprawie przez [...] Kuratora Oświaty i Prezydenta Miasta K., a w konsekwencji braku działania Wojewody Ś. koniecznego ze względu na nieprawidłowe funkcjonowanie wskazanych organów administracji, do czego Wojewoda, jako reprezentant polityki Państwa jest szczególnie powołany. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż wszystkie kierowane do niego skargi załatwiane były w trybie Działu VIII k.p.a. – Skargi i wnioski, którego przepisy nie przewidują dwuinstancyjności postępowania, lecz umożliwiają stronie wniesienie ponownej skargi. Skargi M.K. nie pozostawały bez rozpoznania, a o sposobie ich załatwienia skarżący każdorazowo był zawiadomiony zgodnie z wymogami procedury. Wojewoda wskazał nadto, iż sprawa M.K. była przedmiotem korespondencji prowadzonej z Ministerstwem Spraw Wewnętrznych i Administracji, do którego skarżący skierował skargi zawierające zarzuty braku odpowiedzi na kierowane pisma. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Właściwość sądów administracyjnych wyznacza przepis art. 184 Konstytucji RP, który stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie. Ze wskazanego przepisu wynika, że to ustawa określa zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne. Ustawą taką jest obowiązująca od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 zwanej dalej p.p.s.a. oraz ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ). Zakres kontroli działalności administracji publicznej został określony w tym ostatnim z wymienionych wyżej aktów prawnych, poprzez stwierdzenie, że sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, chyba że ustawa stanowi inaczej ( art. 1 § 2 ). W ustawie natomiast oznaczonej p.p.s.a., wyżej wskazane zostało, że właściwość sądu administracyjnego obejmuje rozpatrywanie skarg na określone prawne formy działania administracji publicznej oraz inne sprawy z zakresu działalności administracji publicznej, jeżeli ustawa tak stanowi ( art. 3 § 2 i § 3 ), oraz w innych sprawach, jeżeli ustawa szczególna tak stanowi, a w art. 5 p.p.s.a. wskazane zostały sprawy, w których wyraźnie wyłączona jest właściwość sądu administracyjnego. W ramach prawnych form działania administracji, po myśli wskazanego art. 3 § 2 p.p.s.a. ustawodawca wskazał decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo postanowienie kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż określone wcześniej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, oraz bezczynność organów w zakresie spraw, w których winny być wydane decyzje administracyjne, postanowienia, na które służy zażalenie albo postanowienia kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, jeżeli służy na nie zażalenie. Prowadzi to do wniosku, że właściwość sądu administracyjnego do rozpoznania skargi na bezczynność organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1 – 3 p.p.s.a., występuje wówczas, gdy akt ( czynność ) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt ( czynność ) dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Chodzi tu o takie akty lub czynności, które dotyczą uprawnień lub obowiązków określonych osób, wynikających z przepisów prawa, a więc takich uprawnień lub obowiązków, które określają przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Odnosząc się natomiast do treści art. 3 § 3 pkt 4 p.p.s.a., który stanowi, że sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność w przypadku innych niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, należy uznać, iż przepis ten dotyczy prawnych form działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia, jednakże i w tym przypadku chodzi tu o takie akty lub czynności, które dotyczą uprawnień lub obowiązków określonych osób, wynikających z przepisów prawa, a więc takich uprawnień lub obowiązków, które określają przepisy prawa powszechnie obowiązującego ( vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2004 r. sygn. OSK 247/04 publ. ONSA i WSA 2004/2/30 ). Przedmiotem skargi jest bezczynność Wojewody Ś. w sprawie zgłoszonych przez skarżącego zastrzeżeń co do postępowania Prezydenta Miasta K. i [...] Kuratora Oświaty oraz brak satysfakcjonującej go odpowiedzi ze strony Wojewody Ś., a zatem bezczynność w zakresie rozpoznania skargi złożonej w trybie art. 227 k.p.a. W tej sytuacji skarga, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.