IV SAB/Gl 18/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia WSA Andrzej Matan Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. C. (C.) na bezczynność Zarządu A Sp. z o. o. w Z w przedmiocie informacji publicznej 1) zobowiązuje organ do załatwienia punktów od 11 do 14 wniosku skarżącej z dnia [...] roku; 2) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądza od wymienionego Zarządu na rzecz skarżącej kwotę 100 złotych (słownie: sto złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania. M.C. wniosła skargę na bezczynność Zarządu A Spółka z o.o. w Ż. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu podniosła, że wnioskiem z dnia 26 listopada 2013 r. (opatrzonym datą 25.11.2013 r.) wystąpiła do wskazanego organu o przesłanie następujących informacji, ujętych w pkt 11-14 wniosku: 11. Jeśli osady odbiera zewnętrzna firma, to jakie koszty brutto są ponoszone w przeliczeniu na tonę, na rzecz owej firmy za odbiór. 12. Jeśli osady odbiera zewnętrzna firma to w jakim stopniu uwodnienia odbiera ona osady ściekowe. 13. Jakiej obróbce zostają poddane osady przed możliwością ich zastosowania, biologicznej, termicznej, chemicznej, czy innej. 14. Jakie koszty są ponoszone w związku z dodatkową obróbką osadów, by było możliwe ich zagospodarowanie. Mimo upływu terminu określonego w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, organ nie udostępnił skarżącej powyższych informacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że Przedsiębiorstwo udzieliło skarżącej odpowiedzi na wniosek pismem z dnia 3.12.2013 r., a zatem nie pozostaje w bezczynności. Przyjmując jednak nawet, że udzielona odpowiedź jest niepełna, to informacje objęte pkt 11-14 wniosku nie stanowią informacji publicznej. Co więcej, udzielając takiej informacji Przedsiębiorstwo mogłoby się narazić na odpowiedzialność na gruncie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji udostępniając innemu podmiotowi szczegółowe informacje dotyczące usług wykonywanych przez przedsiębiorstwo "B". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Na wstępie zaznaczyć należy, iż postępowanie wywołane skargą na bezczynność organu w zakresie udzielenia informacji publicznej cechuje pewna specyfika, gdyż do skutecznego wniesienia skargi nie jest wymagane wcześniejsze wezwanie danego organu do usunięcia naruszenia prawa, w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a. W przypadku bowiem, gdy skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, nie jest wymagane wcześniejsze wezwanie danego organu do usunięcia naruszenia prawa lub wniesienia zażalenia do organu wyższego stopnia w trybie k.p.a. (vide - wyrok WSA w Warszawie z 8 września 2006 r., sygn. akt II SAB/Wa 40/2006, zbiór orzeczeń Lex 265495). Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Przy czym Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. W sytuacji skierowania pisemnego wniosku o udzielenie informacji publicznej podmiot, do którego wniosek taki został skierowany może dokonać następujących działań: – udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia. Organ dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej; – poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej – Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 ustawy); – odmówić udostępnienia informacji lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 stosownie do treści art. 16 ustawy, czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej; – może również odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ustawy. Przy czym organ administracji działań tych winien dokonać w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13). Dopiero brak podjęcia przez organ któregokolwiek z wyżej wskazanych działań, zgodnych oczywiście z przepisami ustawy i podjętych w jej granicach, uzasadnia podniesienie zarzutu bezczynności wobec organu administracji. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż jej istota sprowadzała się do oceny tego, czy organ rozpatrzył wniosek strony o udostępnienie informacji publicznej w formie określonej przepisami prawa. Nie była przy tym sporna zasada, że skarżony organ jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Zaznaczyć także wstępnie należy, iż z treści skargi wynika, że bezczynność organu odnosi się tylko do części wniosku z dnia 25.11.2013 r., zawierającej się w pkt 11-14, w związku z czym wyznaczają one granice niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej. Do tej kwestii należy od razu odnieść stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę. Generalnie organ podnosi mianowicie, że nie był bezczynny, gdyż udzielił odpowiedzi na wniosek, ale jednocześnie stwierdza, że ewentualna niekompletność tej odpowiedzi wynika z faktu, że pytania z pkt 11-14 wniosku nie stanowią informacji publicznej. Nie można tej argumentacji uznać za spójną. Jeżeli bowiem odpowiedź na wniosek zawierałby ustosunkowanie się do wskazanych punktów wniosku, zgodne z wymogami ustawy, to zbędne byłoby uzasadnianie nieudzielania pełnej odpowiedzi ze względu na charakter żądanej informacji. Natomiast przyznanie braku pełnej odpowiedzi, tzn. obejmującej wszystkie punkty wniosku, jest równoznaczne z bezczynnością organu, bez względu na rodzaj informacji objętych tymi pominiętymi punktami. Stosownie bowiem do wcześniejszych wywodów w sytuacji, gdy organ nie uważa danej informacji za informację publiczną, to powinien o tym wnioskodawcę poinformować, czego w niniejszym przypadku nie uczynił. Nie można nawet przyjąć, że nastąpiło to w odpowiedzi na skargę, w której organ ogólnikowo neguje cechy informacji publicznej wobec pytań z pkt 11-14 wniosku, nie precyzując tego stanowiska w sposób konkretnie dotyczący poszczególnych punktów, które poruszają różne zagadnienia, niekoniecznie o tym samym charakterze z punktu widzenia ustawy. Niewątpliwie punkt 11 wniosku można zaliczyć do kategorii informacji publicznej, gdyż dotyczy kosztów ponoszonych przez sam organ. Podobnie pkt 12 odnosi się do informacji o stanie rzeczy objętym działaniami organu, a mianowicie o osadach ściekowych przed ich odbiorem przez zewnętrzną firmę. Natomiast nie jest oczywiste, czy pytania z pkt 13 i 14 dotyczą czynności i kosztów organu, czy też firmy zewnętrznej. W każdym razie organ nie neguje posiadania tego rodzaju informacji, których nie udzielił w piśmie z dnia 3 grudnia 2013 r. Jego obowiązkiem było wyjaśnienie ewentualnych wątpliwości związanych z treścią wniosku, a następnie załatwienie go zgodnie z omówionymi wcześniej regułami. Nie wyłącza tego obowiązku podnoszona w odpowiedzi na skargę obawa przed odpowiedzialnością względem innego przedsiębiorstwa. O ile bowiem określone pytanie wniosku dotyczy informacji publicznej, a zachodzą przewidziane w ustawie przesłanki ograniczające prawo do niej (np. art. 5 ustawy), to organ winien wydać decyzję odmowną przewidzianą w art. 16 ustawy. Ponieważ w zakresie wskazanym w skardze wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie został przez organ załatwiony w sposób prawem przewidziany, to organ nie może się skutecznie powoływać na fakt, że formalnie udzielił odpowiedzi na wniosek. Ewidentna niekompletność tej odpowiedzi, zwłaszcza gdy pytania wniosku zostały wyraźnie wypunktowane, mieści się w pojęciu bezczynności z art. 3 § 2 pkt 8 ppsa. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 149 § 1 ppsa orzeczono, jak w sentencji. Termin do załatwienia wniosku wynika z art. 13 ustawy, a liczy się go stosownie do art. 286 § 2 ppsa. W toku dalszego procesowania organ uwzględni wskazania i ocenę prawną niniejszego wyroku. Ponieważ z okoliczności sprawy nie wynika, by bezczynność spowodowana była złą wolą organu, lecz wiązała się ze skomplikowaną materią objętą wnioskiem, dlatego Sąd nie stwierdził, by miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O kosztach postępowania orzeczono z mocy art. 200 i 205 § 1 ppsa. sw