IV SAB/Gl 2/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2008r. sprawy ze skargi D.M. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w przedmiocie funkcjonariuszy Policji postanawia umorzyć postępowanie sądowe D. M. raportem z dnia [...] r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o zwolnienie ze służby w Policji z dniem [...] r. w związku z koniecznością załatwienia ważnych spraw [...] i [...] oraz nagłym [...]. Kolejnymi raportami z dnia [...] i z dnia [...] r. ponownie domagał się zwolnienia ze służby wyłącznie z datą [...] r., a pismem z dnia [...] r., oznaczonym jako "wezwanie do niezwłocznego zrealizowania oświadczenia woli z dnia [...] r.", żądał zwolnienia ze służby z tym dniem oraz przesłania mu świadectwa pracy i wypłacenia należnych świadczeń pieniężnych. W skardze z dnia [...] r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach D. M. zarzucił Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w K. bezczynność i opieszałość w realizacji jego raportu z dnia [...] r. Nadmienił, że skierował zażalenie z dnia [...] r. do Komendanta Głównego Policji w W. żądając wyjaśnienia przyczyn niezałatwienia jego sprawy w terminie. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w K. wniósł o jej oddalenie. Wskazał, iż w celu wyjaśnienia treści skargi przeprowadzone zostało stosowne postępowanie, a skarżący został poinformowany o sposobie załatwienia jego sprawy. Skarżący w odpowiedzi na złożone zażalenie z dnia [...] r. otrzymał pismo Dyrektora A Komendy Głównej Policji w W. z dnia [...] r., w którym został poinformowany o wyznaczonym terminie załatwienia jego sprawy do dnia [...] r. Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] r. Komendant Wojewódzki Policji w K. zwolnił skarżącego z dniem [...] r. ze służby w Policji. Doręczenie skarżącemu tego rozkazu nastąpiło w dniu [...] r. W piśmie procesowym z dnia [...] r. Komendant Wojewódzki Policji w K. wniósł o umorzenie postępowania przed tut. Sądem, bowiem zarzucana mu bezczynność nie istnieje. Skarżący pismem z dnia [...] r. poinformował Sąd o złożeniu odwołania od doręczonego mu rozkazu personalnego z dnia [...] r., a odnosząc się do treści wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. wniósł o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozstrzygnięcia jego odwołania i ustosunkowania się do zawartej w nim propozycji ugodowego załatwienia sprawy, na warunkach określonych w piśmie skarżącego z dnia [...] r. Na rozprawie w dniu 11 marca 2008 r. skarżący oświadczył, że cofa skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., gdyż otrzymał już rozkaz personalny z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Celem skargi na bezczynność jest wymuszenie zakończenia sprawy, ale sąd nie rozpoznaje meritum sporu, a jedynie stwierdza fakt, czy organ administracji pozostaje w nieuzasadnionej zwłoce w jej załatwieniu. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., z bezczynnością organu administracyjnego mamy do czynienia wówczas, gdy w terminie ustalonym przez prawo nie podjął on żadnych czynności w sprawie lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu bądź nie podjął czynności, do której był zobowiązany. Zatem istotą żądania dochodzonego w skardze na bezczynność organu administracji jest zobowiązanie organu administracji przez sąd do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie. Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał decyzję lub inny akt, choćby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ ten nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi stosownie do uprawnień, jakie ma na podstawie art. 149 P.p.s.a. Nie może bowiem zobowiązać organu do wydania określonego aktu lub podjęcia czynności, które przed dniem orzekania zostały wydane lub podjęte (T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 467). Tymczasem sprawa będąca przedmiotem skargi została już zakończona, doręczonym skarżącemu w dniu [...] r. rozkazem personalnym z dnia [...] r. Nadto, sam skarżący na rozprawie cofnął skargę. W tej sytuacji należy odwołać się do przepisów regulujących postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym, w szczególności art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 i 3 P.p.s.a. Z treści art. 60 w związku z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. wynika, że cofnięcie skargi wiąże Sąd, o ile nie zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Natomiast na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z uwagi na ustanie bezczynności organu administracji. Mając powyższe na uwadze, Sąd umorzył postępowanie w przedmiocie bezczynności Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i 3 P.p.s.a.