IV SAB/Gl 2/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi J. Ł. na bezczynność Prezydenta Miasta S. w przedmiocie informacji publicznej postanowił: 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zwrócić skarżącemu wpis od skargi w kwocie[...] zł ( słownie:[...] złotych). Skarżący, J. Ł., działając na podstawie art. 3§1 pkt 8 w zw. z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Prezydenta Miasta S. w przedmiocie nieudzielania informacji publicznej, o której mowa w ustawie z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej ( DZ. U. nr 112 poz. 1198). W skardze tej domagał się zobowiązania skarżonego podmiotu do udostępnienia skarżącemu wnioskowanej przez niego informacji publicznej lub wydania decyzji, o jakiej stanowi art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, iż w dniu [...] 2010r. wystąpił do Urzędu Miasta w S. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie kopii pisma przesłanego do Urzędu Miasta przez likwidatora "A", G. D., do Prezydenta Miasta S., a także opinii prawnej dostarczonej Prezydentowi Miasta przez tegoż likwidatora w miesiącu [...] 2009r. Jak wynikało z treści skargi, skarżący w odpowiedzi na swój wniosek uzyskał informację, w której Prezydent Miasta S. pismem z dnia [...] 2010r. przekazał swoje stanowisko, co do żądanych dokumentów. Stwierdzić miał, iż brak jest możliwości identyfikacji pisma pochodzącego od Likwidatora "A", a żądana opinia nie jest dokumentem urzędowym, gdyż nie widnieje na niej żadne nazwisko. Skarżący zakwestionował przedstawione stanowisko organu oświadczając, iż identyfikacja pism Likwidatora była możliwa zważywszy na ewidencje pism przychodzących i wychodzących z Urzędu Miasta, a więc jedynie w przypadku większej ilości pism pochodzących od tego podmiotu słuszne było żądanie uściślenia wniosku. Odnosząc się do poglądu organu, co do żądanej opinii prawnej skarżący oświadczył, iż pomimo braku podpisu pismo to stanowi informacje o działaniach władzy, jak również o posiadanej wiedzy dotyczącej likwidacji "A", a więc w myśl ustawy o dostępie do informacji publicznej opinia ta powinna zostać udostępniona. Dodatkowo skarżący wskazał, iż żądana przez niego informacja jest informacją prosta, a więc nie wolno było żądać od niego wykazania uzasadnienia prawnego dla jej uzyskania. Do skargi załączono pismo skarżącego skierowane do Prezydenta Miasta S. z dnia [...] 20010r., w którym domagał się informacji publicznej w zakresie kopii pisma przesłanego do Urzędu Miasta przez likwidatora "A", G. D., do Prezydenta Miasta S., a także opinii prawnej dostarczonej Prezydentowi Miasta przez tegoż likwidatora w miesiącu [...] 2009r. Załączono również cytowaną w skardze odpowiedź Prezydenta Miasta z dnia [...] 2010r., w której stwierdzono brak możliwości identyfikacji pisma pochodzącego od Likwidatora "A", żądana opinia nie jest natomiast dokumentem urzędowym w konsekwencji czego złożony wniosek nie znajduje uzasadnienia prawnego. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej odrzucenie, z ewentualnym wnioskiem o oddalenie skargi. Organ zauważył, iż w Wydziale Organizacyjnym Urzędu Miasta S. udostępniono skarżącemu do wglądu i zapoznania się z treścią pisma z dnia [...] 2008r. dotyczącego zasobów mieszkaniowych byłej "A", gdyż w dniu [...] 2010r. skarżący zwrócił się o udostępnienie konkretnie oznaczonego pisma z dnia [...] 2008r. o nr [...]. Załatwiono zatem sprawę zgodnie z wnioskiem. Dodatkowo stwierdzono, iż o ocenie dokumentu, jako o informacji publicznej decyduje organ udostępniający informację, a nie strona wnioskująca. Na wezwanie Sądu organ przedstawił informację o dacie odbioru przez skarżącego pisma Urzędu z dnia [...] 2010r. wskazując, iż była to data [...] 2010r. Wraz ze skargą przekazane zostały akta administracyjne sprawy zawierające notatkę służbową z dnia [...] 2010r., z której wynikało, iż w dniu [...] 2010r. skarżący zgłosił się w celu udostępnienia mu treści pisma z dnia [...] 2008r. dotyczącego zasobów mieszkaniowych byłej "A", co wykonano. W aktach tych przedstawiono także pismo skarżącego z dnia 20 grudnia 2010r. kierowane do Prezydenta Miasta S. z prośbą o udostępnienie mu kopii pisma Likwidatora "A" do Urzędu Miasta S. z dnia [...] 2008r. o nr [...]. i przysłanie mu w/w kopii na adres domowy oraz pismo organu z dnia [...] 2010r. wskazujące na przekazanie żądanego dokumentu zgodnie z wnioskiem. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sadem Administracyjnym skarżący przyznał fakt przekazania mu żądanej informacji w zakresie treści pisma likwidatora "A" z dnia [...] 2008r. nr [...], nadal domagał się natomiast przedstawienia mu żądanej opinii prawnej nie potwierdzając stanowiska organu, co do braku podpisu pod żądanym dokumentem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązał pełnomocnika organu do przesłania żądanej przez skarżącego opinii prawnej do Kancelarii Niejawnej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Pełnomocnik organu przesłał wnioskowany dokument w dwóch egzemplarzach bezpośrednio do akt sądowych, a na rozprawie wyraził zgodę na doręczenie jednego z egzemplarzy do rąk skarżącego. Skarżący, po zapoznaniu się z doręczonym mu dokumentem złożył oświadczenie o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ustawodawca przyznał sądom administracyjnym uprawnienia kontrolne wyłącznie w określonych prawem przypadkach. Tak też wyraźnie określił właściwość sądów administracyjnych w przypadkach bezczynności organów. Zgodnie bowiem z treścią art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne, wyd. 5, s. 378). Oznacza to, że w sprawach, w których wydawane są decyzje oraz postanowienia, jak też w sprawach, w których wydawane są inne akty z zakresu administracji publicznej albo podejmowane czynności materialnotechniczne w powyższym zakresie - możliwe jest zaskarżenie samego zachowania się organu administracji, a uwzględnienie skargi w tym przypadku, w myśl art. 149 p.p.s.a., oznaczać będzie wydanie przez sąd administracyjny rozstrzygnięcia zobowiązującego organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Kontrola zachowania organu następuje jednakże wyłącznie z inicjatywy podmiotu, który domaga się udostępnienia mu określonych informacji publicznych. Podmiot ten, w myśl art. 60 P.p.s.a. jest nadto dysponentem złożonej skargi i może ja cofnąć ze skutkiem wiążącym sąd administracyjny, chyba że cofnięcie skargi byłoby niedopuszczalne, jako zmierzające do obejścia prawa lub powodujące utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przypadku skutecznego cofnięcia skargi Sąd umarza postępowanie sądowoadministracyjne ( art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a.) Z chwilą cofnięcia skargi do obowiązków Sądu należeć będzie przeto ocena, czy działanie to jest skuteczne, czy też zachodzą przesłanki negatywne uniemożliwiające wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania. Kontrola powyższych kwestii doprowadziła do wniosku, iż złożone przez skarżącego oświadczenie nie prowadzi do skutków, o których mowa w treści art. 60 zd. 2 p.p.s.a Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 161 §1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 §1 pkt 1 P.p.s.a