IV SAB/Gl 203/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Stanisław Nitecki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 października 2017 r. sprawy ze skargi D. S. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. W dniu 27 października 2016 r. (data wpływu) D.Ś. złożył do Starosty [...] wniosek o udzielenie informacji publicznej dotyczącej osoby, która uczestniczyła w kontroli jego firmy, w szczególności o tym, kim jest ta osoba, na jakiej podstawie uczestniczyła w kontroli, w jakim celu to czyniła, w jakiej formie jest zatrudniona, ewentualne przedstawienie pozwolenia odpowiedniej jednostki administracyjnej na wykonywanie "usług doradczych", wykazania kwalifikacji "radcy prawnego" oraz wynagrodzenia z prowadzonych "usług doradczych", jeżeli jest to osoba niezatrudniona w jednostkach administracyjnych. Starosta przesłał wniosek do załatwienia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego informując, że Starostwo nie posiada tego rodzaju informacji. Pismem z dnia 8 listopada 2016 r. PINB w T. poinformował wnioskodawcę, że w czynnościach kontrolnych przeprowadzonych w dniu 30 maja 2016 r. uczestniczył P.T., który świadczy pracę na rzecz tego organu w ramach umowy usług doradztwa prawnego, a wynagrodzenie za te usługi wynosi 1000 zł brutto miesięcznie. W piśmie z dnia 17 listopada 2016 r. wnioskodawca uznał uzyskane informacje za nierzetelne i domagał się wydania decyzji. Organ odpowiedział na to żądanie w piśmie z dnia 5 grudnia 2016 r. wyjaśniając, że udzielenie informacji publicznej już nastąpiło, a forma decyzyjna nie jest w takiej sytuacji przewidziana. W skardze na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. D.Ś. zarzucił organowi poświadczenie nieprawdy, gdyż umowa o doradztwo prawne została podpisana ze spółką cywilną PHPU "A", w której P.T. jest wspólnikiem. Skarżący podniósł nadto, że w piśmie z dnia 18 stycznia 2017 r. postawił pytanie, kto płaci wynagrodzenie P.T., ale nie uzyskał odpowiedzi. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Przedstawił przebieg korespondencji z wnioskodawcą i podtrzymał stanowisko, że informacja objęta wnioskiem w trybie dostępu do informacji publicznej została wnioskodawcy udzielona. Natomiast pismo skarżącego z dnia 18 stycznia 2017 r. nie było złożone w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, ale organ udzielił mu odpowiedzi informującej, że wynagrodzenie P.T. było płacone z budżetu tego organu. Podniesiono również, że tut. Sąd odrzucił już wcześniejszą skargę wnioskodawcy dotyczącą jego wniosku z dnia 27 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy uznać dopuszczalność skargi mimo wydania przez tut. Sąd postanowienia z dnia 1 czerwca 2017 r. o odrzuceniu wcześniejszej skargi (sygn. akt IV SAB/Gl 611/17). Powodem odrzucenia było bowiem nieuiszczenie wpisu przez skarżącego. Takie orzeczenie nie zamyka drogi do późniejszego ponownego zaskarżenia bezczynności organu. Skarga jest jednak bezzasadna. Organ uznał, że treść wniosku z dnia 27 października dotyczy informacji publicznych w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764) i w piśmie z dnia 8 listopada 2016 r. udzielił odpowiedzi na pytania postawione we wniosku. Nie odniesiono się jedynie do kwestii ewentualnego pozwolenia na wykonywanie usług oraz kwalifikacji "radcy prawnego". To pierwsze pytanie nie wymagało odpowiedzi, jeżeli nie było wydane tego rodzaju pozwolenie, a w obowiązującym systemie prawa nie występuje taki wymóg. Podobnie pytanie o kwalifikacje "radcy prawnego" nie wymagało odpowiedzi, gdyż zawiera wewnętrzną sprzeczność. Jeżeli bowiem dana osoba jest już radcą prawnym to w pełni korzysta z uprawnień przypisanych do tego zawodu stosownie do ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1870). O ile zaś chodzi o osobę nie będącą radcą prawnym, to pytanie o jego kompetencje związane z tym zawodem są bezprzedmiotowe. Trafnie organ podniósł z kolei, że wniosek nie zawierał pytania z kim zawarta została umowa doradztwa prawnego, tylko na jakiej podstawie dana osoba (P.T.) uczestniczyła w kontroli i na jakiej podstawie ma dostęp do spraw prowadzonych przez organ. Odpowiedź, że wymieniony świadczy pracę na rzecz organu w ramach zawartej umowy usług doradztwa prawnego wyczerpuje zakres tego pytania. Odpowiedź ta, łącznie z dalszą informacją o wynagrodzeniu za powierzone usługi wystarczająco też wskazuje źródło wynagrodzenia za owe doradztwo, skoro zlecił je właśnie skarżony organ. Tym niemniej słusznie wywiedziono w odpowiedzi na skargę, że pytanie to nie było we wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 27 października 2016 r., który jest przedmiotem niniejszej sprawy. Organ wskazał zresztą pismo, w którym udzielił skarżącemu odpowiedzi i na to pytanie. Nie ulega wątpliwości, że na gruncie powołanej ustawy udzielenie informacji publicznej nie następuje w decyzji administracyjnej, w związku z czym udostępnienie informacji w piśmie z dnia 8 listopada 2016 r. było prawidłowe, gdyż skarżący we wniosku nie wskazał innej formy i sposobu udostępnienia. Organ nie dopuścił się zatem zarzucanej mu bezczynności. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji. mr