IV SAB/Gl 222/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.), Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi R. P. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. w przedmiocie przedłożenia propozycji służby lub pracy postanawia odrzucić skargę. R. P. nie otrzymał w terminie do 31 maja 2017 r. propozycji służby ani pracy w Izbie Administracji Skarbowej w K. , o której mowa w art. 165 ust.7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U.z 2016 r. poz.1948 ze zm.). Pismem Nr [...] z dnia [...]r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. poinformował R. P. o fakcie niezłożenia mu propozycji pracy ani służby w Służbie Celno-Skarbowej, o której mowa w art. 165 ust.7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej. Pismem z dnia 12 czerwca 2017 r. R. P. złożył do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. "Wezwanie do zaprzestania rażącego naruszenia prawa". W piśmie domagał się od organu złożenia mu propozycji pełnienia służby w służbie celno-skarbowej. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. w piśmie z dnia 07 lipca 2017 r. poinformował R. P. o fakcie nieprzełożenia mu propozycji, wskazując, ze w tej sytuacji jego żądanie jest bezprzedmiotowe. Pismem z dnia 20 lipca 2017 r. skarżący R. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. Skarżący zarzucił niezasadne niezłożenie mu propozycji pracy lub służby co zdaniem skarżącego, w świetle przepisów ustawy z dnia 16 listopada 2016r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, było obowiązkiem organu tj. naruszenie art. 165 ust. 7 tejże ustawy. Zdaniem skarżącego organ ma niejako obowiązek złożyć "propozycję" dotychczasowemu funkcjonariuszowi/pracownikowi. Wniósł o zobowiązanie organu do zaprzestania rażącego naruszenia prawa i przedstawienie mu propozycji służby/pracy na podst. art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej. W uzasadnieniu szeroko opisał przebieg swojej służby oraz wskazał, że nie zachodzą żadne okoliczności uniemożliwiające złożenia mu propozycji dalszej służby/pracy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wniósł o odrzucenie, względnie oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazał m.in., że zgodnie z art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r. pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zatrudnienia. Brzmienie przepisu art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej wskazuje, że ustawodawca pozostawił, kierownikom jednostek organizacyjnych tam wskazanych, autonomiczne prawo w zakresie złożenia lub braku złożenia propozycji podległym pracownikom i funkcjonariuszom. Celem nadrzędnym pracodawcy przy realizacji tego procesu było zapewnienie prawidłowego wdrożenia Krajowej Administracji Skarbowej. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. podniósł, iż był uprawniony do przyjęcia założeń wdrożenia, co wiązało się również z wyodrębnieniem grupy funkcjonariuszy i pracowników cywilnych, którym propozycje zatrudnienia lub służby nie zostaną złożone. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. jako kierownik jednostki organizacyjnej odpowiadając za prawidłowe funkcjonowanie podległej mu Izby, posiada suwerenne prawo do decydowania o doborze kadr, które dają gwarancje prawidłowej realizacji zadań nałożonych na wskazaną jednostkę. Przyjęcie odmiennego założenia prowadziłoby do sytuacji, w której Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. pozbawiony będzie wpływu na obsadę kadrową instytucji, którą zarządza i za funkcjonowanie której ponosi odpowiedzialność. Jednocześnie organ zauważył, że niezłożenie w ogóle propozycji pracy/służby nie ma charakteru decyzji administracyjnej ani postanowienia, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt. 2 i 3 P.p.s.a., nie jest to również inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej. Działanie w oparciu o art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2017 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej nie stanowi bowiem wykonywania władzy publicznej przez organ administracyjny, z tego tez względu w niniejszej sprawie nie może znaleźć zastosowywanie art. 3 § 2 pkt. 8 P.p.s.a. Tak więc organ nie naruszył przepisów proceduralnych, zawartych w ustawie z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1948 ze zm.), a w szczególności art. 165 ust 7, który to przepisy umożliwiał podjęcie przez podmioty tam wskazane suwerennych decyzji co do osób, którym propozycje pracy lub służby nie zostaną złożone. W piśmie procesowym z dnia 17 października 2107 r. skarżący ponownie wskazał, ze w jego opinii art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2017 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej stanowi obowiązek złożenia pisemnej propozycji służby, gdyż w innym wypadku ustawodawca użyłby słowa "może przedstawić". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066.) w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 P.p.s.a., a więc także na bezczynność organu w wydaniu decyzji lub właściwego postanowienia. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt organu administracji, lecz jego brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym trybie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma zatem na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W opinii strony skarżącej przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. Dyrektora polegająca na nie przedstawieniu mu propozycji służby/pracy na podst. art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej. Sąd w składzie tu orzekającym w całości podziela pogląd organu, że brzmienie przepisu art. 165 ust. 7 wskazuje, że ustawodawca pozostawił, kierownikom jednostek organizacyjnych tam wskazanych, autonomiczne prawo w zakresie złożenia lub braku złożenia propozycji podległym pracownikom i funkcjonariuszom. Oczywistym jest, iż Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. jako kierownik jednostki organizacyjnej odpowiada za prawidłowe funkcjonowanie podległej mu Izby, posiada suwerenne prawo do decydowania o doborze kadr, które dają gwarancje prawidłowej realizacji zadań nałożonych na wskazaną jednostkę. Przyjęcie odmiennego założenia prowadziłoby do sytuacji, w której Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. pozbawiony byłby wpływu na obsadę kadrową instytucji, którą zarządza i za funkcjonowanie której ponosi odpowiedzialność. Poza tym kompleksowa analiza przepisów ustawy wskazuje jednoznacznie, iż strona skarżąca nie ma racji wskazując, że jej zdaniem organ jest niejako zobligowany do złożenia "propozycji" dotychczasowemu funkcjonariuszowi/pracownikowi. Wskazuje na to wprost i jednoznacznie treść art. 170 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy stanowiącego, że stosunki pracy osób zatrudnionych w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1, oraz stosunki służbowe osób pełniących służbę w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1, wygasają z dniem 31 sierpnia 2017 r., jeżeli osoby te w terminie do dnia 31 maja 2017 r., nie otrzymają pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby. Innymi słowy, powyższy zapis wskazuje w jasny sposób, że stosunek służbowy skarżącego wygasł z mocy prawa (ex lege), a nadto organ nie miał wynikającego z przepisów prawa obowiązku przedstawienia skarżącemu pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby (tzw. milczenie organu). Tak więc organ nie naruszył przepisów proceduralnych, zawartych w ustawie z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1948 ze zm.), a w szczególności art. 165 ust 7, który to przepisy umożliwiał podjęcie przez podmioty tam wskazane suwerennych decyzji co do osób, którym propozycje pracy lub służby nie zostaną złożone. Konsekwencją powyższego wywodu jest to, że nie sposób zwalczać bezczynności organu w sytuacji, kiedy mamy do czynienia z sytuacją, gdy organ po myśli art. 165 ust. 7 omawianej ustawy nie miał obowiązku podjęcia działania w danej formie i w określonym trybie, a zatem brak jest w niniejszej sprawie przedmiotu postępowania administracyjnego. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł, jak w sentencji.