IV SAB/Gl 249/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, , , po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.B. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Pismem z dnia 30 czerwca 2017 r. L.B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w sprawie zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] r. nr [...]. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV tutejszego sądu z dnia 2 października 2017 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie dowodu wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie (art. 37 k.p.a.). Jak wynika z akt sądowych wezwanie to zostało doręczone stronie skarżącej (do rąk dorosłego domownika) w dniu 5 października 2017 r. W terminie zakreślonym do dokonania tej czynności L.B. nie udzieliła odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, gdy wniesie ją uprawniony podmiot, gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 września 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej w skrócie jako P.p.s.a sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Sądy administracyjne sprawują kontrolę legalności działalności administracji publicznej orzekając między innymi w sprawach skarg na bezczynność organów oraz przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). Stosownie do art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna po wyczerpaniu środków zaskarżenia jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przypadku skargi na bezczynność, przed jej wniesieniem do Sądu strona winna wyczerpać środek prawny określony w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej k.p.a.), zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania służy stronie zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z treści cytowanego przepisu wynika zatem, że uprzednie złożenie zażalenia lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z powyższego wynika, że skuteczność niniejszej skargi uzależniona jest od poprzedzenia jej wezwaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. do usunięcia naruszenia prawa. Przepis art. 49 § 1 P.p.s.a stanowi natomiast, iż w przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a w przypadku nieuzupełnienia przez skarżącego braków formalnych skargi sąd skargę odrzuca. W niniejszej sprawie L.B. została prawidłowo wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie dowodu wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie. Omówiony wyżej brak formalny nie został w zakreślonym przez Sąd terminie uzupełniony, dlatego Sąd w oparciu o regulację art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.