IV SAB/Gl 25/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie: WSA Beata Kalaga - Gajewska WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Protokolant: st.sekr.sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2005 r. sprawy ze skargi J. R. na bezczynność Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w G. w przedmiocie funkcjonariuszy straży pożarnej zobowiązuje Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w G. do rozstrzygnięcia wniosku J. R. z dnia [...] r. w przedmio- cie wydania zaświadczenia o żądanej treści, w terminie dni 7 od dnia prawo- mocności wyroku. W skardze z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. R. niezadowolony z przewlekłego działania Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w G. domagał się zobowiązania tegoż organu do załatwienia jego wniosku z dnia [...] r. "o sporządzenie i doręczenie w trybie administracyjnym wykazu okresów służby w Komendzie Rejonowej Straży Pożarnych w G. i w Komendzie Rejonowej Państwowej Straży Pożarnej w G., pełnionej przez niego w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej i w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin". Podkreślił, że będąc niezadowolony z odpowiedzi udzielonej w piśmie z dnia [...] r. przez Komendanta Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w G. skierował do organu wyższej instancji pismo zatytułowane "odwołanie, zażalenie" z dnia [...] r., na które otrzymał "wymijającą odpowiedź" udzieloną pismem z dnia [...] r.. Odpowiadając na skargę Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w G. wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że w dniu [...] r. udzielono J. R. szczegółowej pisemnej odpowiedzi ze wskazaniem, iż okres służby J. R. w byłej Komendzie Rejonowej Straży Pożarnych w G. i w byłej Komendzie Rejonowej Państwowej Straży Pożarnej w G. został jednoznacznie określony w wydanym we [...] r. J.R. świadectwie służby. Podkreślono przy tym, że zgodnie z art. 68 Ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1230 ze zm. ) okres służby strażaka traktuje się na równi z pracą wykonywaną w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin. Podniesiono, że uzupełnieniem treści tego przepisu prawa jest art.32 ust. 3 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS (Dz. U. Nr 39, poz, 353 ze zm. ) statuujący zasadę uprawnień ubezpieczonych, będących pracownikami, do emerytury w wieku niższym niż określony wart. 27, pkt 1 tej ustawy, a "zatrudnionych w szczególnym charakterze (...) funkcjonariuszy Państwowej Straży Pożarnej". Reasumując zaakcentowano, że w przedmiotowym piśmie pouczono J. R., że okres służby w b. KR SP w G. i b. KR PSP w G. jest z mocy prawa (wskazanego przepisu) okresem pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, a dokumentem jednoznacznie potwierdzającym ten fakt jest wydane mu ( i posiadane przez stronę) świadectwo służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W pierwszym rzędzie należy podnieść, że w sprawie zaczepiającej bezczynność organu administracyjnego przedmiotem kontroli legalności, dokonywanej na podstawie art.1 §1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, jest kwestia, czy organ ten w ustawowym terminie nie zakończył sprawy administracyjnej, do rozpatrzenia której jest właściwy. Z bezczynnością organu mamy więc do czynienia wówczas, gdy w terminie ustalonym przez prawo organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu bądź nie podjął czynności, do której był zobowiązany. Przy czym, w myśl art.3 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/, chodzi o sprawy załatwiane w sposób określony w art.3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy. Niniejsza sprawa należy do tej kategorii ze względu na treść żądania i formę jej załatwienia, nadto skarżący ma interes prawny we wniesieniu skargi, przeto jest ona dopuszczalna zarówno przedmiotowo, jak i podmiotowo. Zachowano również przepisany tryb, gdyż skarżący wykorzystał służący mu środek (co prawda jawią się wątpliwości co do jego formy), stąd – przy spełnieniu dalszych wymogów formalnych – istniała podstawa do rozpoznania skargi. Treść wniosku skarżącego J. R. - zdaniem Sądu - wskazuje jednoznacznie, iż domagał się on wydania zaświadczenia w przedmiocie wykazu okresów służby w Komendzie Rejonowej Straży Pożarnych w G. i w Komendzie Rejonowej Państwowej Straży Pożarnej w G., pełnionej przez niego w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej i w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin. Kwestia wydawania zaświadczeń unormowana jest w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego w art. 217 do 220. W myśl przepisu art. 217 § 1 i § 2 pkt. 2 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli osoba ta ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Z kolei art. 218 § 1 k.p.a. stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, a zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni (art. 217 § 3 k.p.a.). W przypadku zaś, gdy organ dojdzie do wniosku, że nie może uwzględnić wniosku o wydanie przedmiotowego zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się , odmawia wydania zaświadczenia w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 219 k.p.a.). Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy wskazać należy, iż niezałatwienie przedmiotowego wniosku o wydanie zaświadczenia jest zawinionym uchybieniem organu. Co prawda skierował on do skarżącego pismo wyjaśniające z dnia [...] r., wszak działania te nie doprowadziły do zakończenia sprawy, która winna zakończyć się , bądź to wydaniem zaświadczenia o żądanej treści, bądź też odmową wydania takiego zaświadczenia w formie postanowienia. W tej sytuacji, brak rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, przy nieusprawiedliwionym przekroczeniu ustawowych terminów, czyni zasadną skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w G. w tej materii. Trzeba przy tym stwierdzić, że skarga na bezczynność nie dopuszcza kontroli i wskazań merytorycznych co do treści mającego zapaść rozstrzygnięcia w postępowaniu administracyjnym. Uwzględnienie skargi polega tylko na zobowiązaniu organu do załatwienia sprawy nie przesądzając o jej wyniku. Wywiązanie się organu z obowiązku załatwienia przedmiotowej sprawy polegać będzie na wydaniu zaświadczenia o żądanej treści, bądź też odmowy wydania takiego zaświadczenia w formie postanowienia (art. 219 k.p.a.). Jak głosi art.149 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznanie skargi na bezczynność za zasadną skutkuje wyrokiem zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przytoczonych powodów, skoro skarga okazała się trafna, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.