IV SAB/Gl 25/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędzia NSA Szczepan Prax Protokolant Sekretarz sądowy Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2008r. sprawy ze skargi D.J. na bezczynność Starosty Powiatu w Ż. w przedmiocie usług opiekuńczych zobowiązuje Starostę Ż. do załatwienia wniosku skarżącej D.J. z dnia [...]r. Pismem z dnia [...] D. J. złożyła do Starosty Powiatowego w Ż. rezygnację z pobytu w Domu Pomocy Społecznej w Ż. W uzasadnieniu pisma wskazała, że chce się wyprowadzić z Domu Pomocy Społecznej i zamieszkać samodzielnie w mieszkaniu komunalnym przydzielonym w przyszłości przez gminę. Pismem z dnia [...] Starosta Powiatowy w Ż. przekazał pismo D. J. do Domu Pomocy Społecznej w Ż. celem nadania sprawie dalszego biegu. W odpowiedzi na wyżej opisane pismo Dom Pomocy Społecznej w Ż. wskazał, że D. J. informowała dyrekcję DPS o złożonym wniosku. Jednakże nie stwierdzono zaistnienia przesłanek obligujących do informowania prokuratury lub sądu opiekuńczego o rezygnacji albowiem D. J. nie jest ubezwłasnowolniona i może sama stanowić o swoim pobycie w Domu Pomocy Społecznej. Wskazano również, że wielokrotnie proponowano D. J. pomoc przy zmianie miejsca pobytu z uwagi na jej ciągłe niezadowolenie z usług świadczonych przez dom pomocy społecznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach D. J. domagała się załatwienia sprawy w przedmiocie złożonej rezygnacji z pobytu w Domu Pomocy Społecznej. Wskazała, że ma [...], [...] grupę inwalidzką oraz słabo się porusza o jednej kuli. Oczekuje na załatwienie przedmiotowej sprawy i odbiera zwłokę organu administracji publicznej jako celowe działanie organu nacechowane złośliwością i chęcią przedłużenia postępowania. W odpowiedzi na skargę Starosta Ż. wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że organ administracji publicznej nie mógł zastosować się do dyspozycji art. 54 § 4 ustawy o pomocy społecznej albowiem D. J. nie złożyła formalnego oświadczenia o cofnięciu zgody na pobyt w domu opieki społecznej. Organ administracji podniósł, że w żaden sposób pismo D. J. z dnia [...] nie może zostać uznane jako formalna rezygnacja z dalszego pobytu w domu pomocy społecznej. Zdaniem organu rezygnacja o której mowa w art. 54 § 4 ustawy o pomocy społecznej musi zostać złożona tylko w sposób formalny i nie budzący żadnych wątpliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W pierwszym rzędzie należy podnieść, że w sprawie zaczepiającej bezczynność organu administracyjnego przedmiotem kontroli legalności, dokonywanej na podstawie art. 1 § 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, jest kwestia, czy organ ten w ustawowym terminie nie zakończył sprawy administracyjnej, do rozpatrzenia której jest właściwy. Przy czym, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270), chodzi o sprawy załatwiane w sposób określony w art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy. Niniejsza sprawa należy do tej kategorii ze względu na treść żądania i formę jej załatwienia, nadto skarżąca ma interes prawny we wniesieniu skargi, przeto jest ona dopuszczalna zarówno przedmiotowo, jak i podmiotowo. Jak stanowi art.149 ppsa uznanie skargi na bezczynność za zasadną skutkuje wyrokiem zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W sprawach, których przedmiotem jest bezczynność organów administracyjnych Wojewódzki Sąd Administracyjny ma na uwadze stan faktyczny i prawny istniejący w chwili orzekania. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy, godzi się w pierwszej kolejności stwierdzić, że skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 54 § 1 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2008 Nr 115, poz. 728 tekst jednolity) osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej. W przypadku gdy osoba bezwzględnie wymagająca pomocy lub jej przedstawiciel ustawowy nie wyrażają zgody na umieszczenie w domu pomocy społecznej lub po umieszczeniu wycofają swoją zgodę, ośrodek pomocy społecznej lub dom pomocy społecznej są obowiązane do zawiadomienia o tym właściwego sądu, a jeżeli osoba taka nie ma przedstawiciela ustawowego lub opiekuna - prokuratora. Dla Sądu bezsprzecznym jest, iż D. J. złożyła w piśmie z dnia [...] rezygnację z pobytu w Domu Opieki Społecznej w Ż. Zdaniem Sądu tak wyrażone oświadczenie woli skarżącej należy rozumieć tylko jako cofnięcie zgody na dalszy pobyt w domu opieki. Podkreślić należy, że D. J. jest osobą w podeszłym wieku, ma trudności w poruszaniu i wymaga całodobowej opieki. Dlatego też organ administracji publicznej po złożeniu przez D. J. oświadczenia w przedmiocie cofnięcia zgody, winien powiadomić właściwy sąd w celu podjęcia dalszych czynności w przedmiocie złożonego oświadczenia. Organ administracji publicznej nie nadając sprawie dalszego biegu zgodnego z dyspozycją art. 54 § 4 ustawy o pomocy społecznej dopuścił się bezczynności skutkującej niepodjęciem żadnych czynności zmierzających do zbadania zasadności cofniętej zgody na dalszy pobyt w domu opieki społecznej. Tym samym Sąd nie podziela stanowiska organu administracji publicznej, że D. J. winna złożyć formalny wniosek o rezygnację z dalszego pobytu w domu opieki społecznej. Zdaniem Sądu oświadczenie złożone przez D. J. jest na tyle wyraźnie sformułowane w formie pisemnej, że wzywanie do ponownego złożenia rezygnacji w innej, bardziej sformalizowanej formie jest całkowicie bezzasadne. Zgodnie z art. 149 ppsa uwzględniając skargę na bezczynność Sąd zobowiązuje organ do wydania aktu lub dokonania czynności. Taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie. Skoro więc organ pierwszej instancji nie zareagował na pisemne cofnięcie zgody na dalszy pobyt w domu opieki społecznej D. J., to pozostaje on w bezczynności. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 149 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji wyroku.