IV SAB/Gl 26/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w następującym składzie: Przewodniczący sędzia WSA Stanisław Nitecki po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. B. na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie zasiłku celowego w kwestii skargi kasacyjnej postanawia odrzucić skargę kasacyjną wniesioną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 24 maja 2010 r. sygn. akt SAB/Gl 26/10 L. B. pismem procesowym z dnia [...] wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 24 maja 2010 r. sygn. akt IV SAB/Gl 26/10 w przedmiocie zasiłku celowego. Wskazane powyżej pismo zostało zatytułowane jako zażalenie, jednakże na tym etapie postępowania w stosunku do postanowienia tutejszego Sądu z dnia 24 maja 2010 r. skarżącemu przysługuje środek prawny w postaci skargi kasacyjnej i został on o tym w sposób prawidłowy poinformowany wraz z przekazaniem mu odpisu przedmiotowego postanowienia. Z uwagi na powyższe okoliczności pismo skarżącego z dnia [...] należy traktować jako skarga kasacyjna. Stosownie do postanowień art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie kończące postępowanie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Po myśli art. 175 wskazanej ustawy skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. W rozpatrywanej sprawie skarżący odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem otrzymał w dniu [...]. Skarżący pismem procesowym sporządzonym osobiście, które wpłynęło do tutejszego Sądu w dniu [...] wniósł skargę kasacyjną od wskazanego powyżej postanowienia. Przedstawiony powyżej stan faktyczny i prawny w sprawie pozwala stwierdzić, że zachodzi przesłanka odrzucenia skargi kasacyjnej przewidziana postanowieniami art. 178 przywoływanej powyżej ustawy, ponieważ skarga została sporządzona przez skarżącego, a nie przez adwokata lub radcę prawnego. W świetle powyższego, stosownie do postanowień art. 178 przywoływanej ustawy należało orzec jak w sentencji.