IV SAB/Gl 29/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st. sekr. sądowy Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi J. W. na bezczynność Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach J.W. wskazał, iż Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. pozostaje w bezczynności, bowiem mimo zobligowania tego organu decyzją Państwowego Głównego Inspektora Sanitarnego do dalszego działania, a to do wydania w sprawie właściwego rozstrzygnięcia, sprawa nie została zakończona . W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. podniósł, iż sprawa w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego prawomocną decyzją z dnia [...]r. sygn. [...] prowadzona była z wniosku skarżącego z dnia [...] r. Po odmowie wznowienia postępowania w sprawie przez organ I instancji, w wyniku postępowania odwoławczego, wydana została decyzja z dnia [...] r., a Główny Inspektor Sanitarny w W. przekazał sprawę do jej ponownego rozpoznania ( decyzja Nr [...] ). Równoległe ze sprawą w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego prawomocną decyzją z dnia [...]r. sygn. [...] toczyć się zaczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji. Skarżący bowiem wyraził wolę nadania jego wnioskowi o wznowienie postępowania również charakter wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...]r. sygn. [...] . Zdaniem organu wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności, jako wywołującego dalsze skutki niż postępowanie o wznowienie postępowania musiało skutkować zastosowaniem instytucji zawieszenie postępowania o wznowienie postępowania. Wobec powyższego wydane zostało postanowienie z dnia [...] r. o zwieszeniu postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją nr [...] , do czasu rozpatrzenia przez Głównego Inspektora Sanitarnego wniosku w przedmiocie stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji. Zdaniem organu przyczyna zwieszenie postępowania nie odpadła do chwili wniesienia przez J. W. skargi na bezczynność organu, gdyż wydana w sprawie stwierdzenia nieważności decyzja organu I instancji , utrzymana w mocy w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, zaskarżona został przez stronę postępowania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., gdzie oczekuje na jej rozpoznanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Dokonując kontroli legalności działania organów administracji, w świetle brzmienia art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne badają czy wydawane przez te organy akty prawne nie uchybiają przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania. Nadto badają czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji, przy czym, jak głosi art.134 §1 tej ustawy rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. możliwe jest wniesienie skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w tej ustawie. Oznacza to, że w sprawach, w których wydawane są decyzje oraz postanowienia, jak też w sprawach, w których wydawane są inne akty z zakresu administracji publicznej albo podejmowane czynności materialnotechniczne w powyższym zakresie - możliwe jest zaskarżenie samego zachowania się organu administracji. Uwzględnienie skargi w tym przypadku, w myśl art. 149 P.p.s.a., oznaczać będzie wydanie przez sąd administracyjny rozstrzygnięcia zobowiązującego organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W rozpoznawanej skarżący za bezczynność organu administracji uznaje brak rozstrzygnięcia organu I instancji, do jakiego obligowała go decyzja organu II instancji wydana w postępowaniu odwoławczym w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o wznowienie decyzji. Stwierdzić jednak trzeba, że okoliczności wynikające z akt sprawy, a przedstawione Sądowi przez organ administracji, nie stanowią przesłanek do uznania, że występuje bezczynność organu w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na gruncie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. przyjmuje się bowiem, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ ten nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji , postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (zob. T.Woś, H.Knyszak-Molczyk, M.Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz - Warszawa 2005 , s.86). Można też wskazać za wymienionymi komentatorami, iż skarga na bezczynność stanowi nie tylko środek służący przeciwdziałaniu przewlekłości postępowania organów administracji publicznej, ale i ważny element zapewniający prawidłową wykładnię przepisów materialnego prawa administracyjnego, określających formy działania tych organów. Podkreślenia przy tym wymaga, że przy ocenie wystąpienia tzw. bezczynności organu administracji publicznej, istotnego znaczenia nabiera kwestia terminów przewidzianych na załatwienie sprawy. Ugruntowany jest bowiem pogląd, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona dopiero po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy. W kontrolowanej przez Sąd sprawie zwrócić należy uwagę, iż postępowanie, którego skarżący domaga się zakończenia zostało zawieszone postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], na które przysługiwał środek zaskarżenia w postaci zażalenia. Postanowienie to jednak nie zostało zaskarżone, a tym samym, jako prawomocne, wywołało określone skutki prawne. Organ administracji, działając na mocy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a zawiesił zatem postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonej decyzją odmawiającą stwierdzenia choroby zawodowej, do czasu rozpatrzenia sprawy o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Termin do załatwienia sprawy, w której postępowanie zostało zawieszone został wskazany w art. 97 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, iż organ podejmie postępowanie zawieszone , gdy ustąpią przyczyny uzasadniające jego zawieszenie. Akta sprawy pozwalają na potwierdzenie stanowiska organu, iż nie nastąpiło jeszcze prawomocne rozstrzygniecie sprawy z wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...]r. sygn. [...] o odmowie przyznania mu choroby zawodowej Tym samym należy podzielić pogląd organu, iż nie ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania. Podkreślić należy, iż w sprawie ze skargi na bezczynność organu sądy administracyjne nie badają sprawy z merytorycznego punktu widzenia, a wyłącznie oceniają, czy organ był zobligowany do dokonania czynności, której domaga się skarżący i czy wyznaczone dla tej czynności terminy zostały przekroczone. W kontrolowanej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. . Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.