IV SAB/Gl 298/17

PostanowienieWSA w Gliwicach2017-11-09

Skład orzekający: Andrzej Majzner

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarżący, będący osobą schorowaną, niepełnosprawną, samotnie gospodarującą, bez zasobów pieniężnych i wartościowego majątku, utrzymującą się z zasiłku stałego, może uzyskać prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu?
Ratio decidendi
Sąd uznał, że skarżący spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Analiza jego sytuacji majątkowej i życiowej wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku dla swojego koniecznego utrzymania, biorąc pod uwagę jego stan zdrowia, niepełnosprawność i niskie dochody.
Stan faktyczny
Skarżący M.F. złożył wniosek o ustanowienie radcy prawnego z urzędu w związku z bezczynnością Burmistrza Miasta C. w sprawie przyznania zasiłku celowego. Skarżący oświadczył, że jest osobą schorowaną, niepełnosprawną, gospodaruje samotnie, nie posiada zasobów pieniężnych ani majątku, a jego jedynym źródłem utrzymania jest zasiłek stały w kwocie 604 zł, z którego musi pokrywać koszty leków (250 zł) i energii elektrycznej (89,05 zł).
Rozstrzygnięcie
Ustanowiono dla skarżącego radcę prawnego z urzędu.

Pełny tekst orzeczenia

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.F. na bezczynność Burmistrza Miasta C. w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej dotyczącej zasiłku celowego w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego postanawia: 1. ustanowić dla skarżącego radcę prawnego z urzędu; W treści skargi M.F. wniósł o ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Następnie, odpowiadając na stosowne wezwanie, skarżący nadesłał do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w treści którego potwierdził zakres swojego żądania. Równocześnie oświadczył, że jest osobą schorowaną, niepełnosprawną, gospodaruje samotnie, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości (zajmuje lokal mieszkalny na zasadzie dożywocia), zaś źródłem utrzymania jest dla niego zasiłek stały z pomocy społecznej, w kwocie 604 zł. Nadto dodał, iż przeznacza na leki 250 zł oraz uiszcza opłatę za energię elektryczną, w kwocie 89,05 zł. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 § 1 tej ustawy, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. Odnosząc się do wniosku M.F. trzeba podnieść, iż w myśl zasady sformułowanej w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 § 3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dokonana w tym kontekście analiza stanu majątkowego i sytuacji życiowej skarżącego doprowadziła do konkluzji, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń wyżej wymienionego wynika, że nie posiada on żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Jest przy tym osobą schorowaną, niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, zaś jedynym źródłem utrzymania są dlań świadczenia z pomocy społecznej, to jest zasiłek stały oraz zasiłki celowe. Fakty te potwierdzają dokumenty dołączone do akt administracyjnych innej sprawy zarejestrowanej w tutejszym Sądzie pod sygn. IV SA/Gl 536/17 (vide: decyzje o przyznaniu wspomnianych świadczeń oraz aktualizacja rodzinnego wywiadu środowiskowego), a skoro brak jest okoliczności, które mogłyby wskazywać, aby sytuacja materialna i życiowa wnioskodawcy miała ulec w międzyczasie poprawie uznano, że nie jest on w stanie wygenerować środków umożliwiających opłacenie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru, bez uszczerbku w swoich koniecznych potrzebach. Dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 21.07.2026. · Źródło