IV SAB/Gl 31/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek, , , po rozpoznaniu w dniu 20 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na bezczynność Prezydenta Miasta R. w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] r. S. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Prezydenta Miasta R., polegającą na nierozpatrzeniu sprawy w przedmiocie zasiłku celowego po uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia [...] r. nr [...], rozstrzygnięcia Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w R. działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta R. i przekazaniu sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania. Na wezwanie Sądu, w piśmie procesowym nadanym w dniu [...] r., skarżący podał, że nie wystąpił z zażaleniem na bezczynność do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., ponieważ nie dałoby to żadnego skutku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4. Oznacza to, że można zaskarżyć do sądu administracyjnego bezczynność organu administracji, polegającą na niewydaniu decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, niepodjęciu innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bezczynność Prezydenta Miasta R. polegająca na nierozpatrzeniu sprawy i niewydaniu decyzji administracyjnej w przedmiocie zasiłku celowego. Sprawa będąca przedmiotem skargi podlega zatem kontroli sądowoadministracyjnej. Jednocześnie przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd bada legitymację skargową, zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz warunków formalnych, a przede wszystkim dopuszczalność skargi. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia. W myśl art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Przyjdzie wskazać, że w świetle uregulowań prawnych zawartych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej k.p.a., bezczynność występuje wówczas, jeżeli organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia) w terminach wskazanych w art. 35 § 1-3 k.p.a., ani nie wykonuje czynności, o których mowa w art. 36 k.p.a. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przewidują w takim wypadku możliwość podjęcia określonych działań dyscyplinujących organ do załatwienia sprawy. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie spraw w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W świetle powyżej cytowanych regulacji należy stwierdzić, że wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a., ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a. Dopiero po wyczerpaniu tego trybu wniesienie skargi do sądu jest dopuszczalne. Tymczasem skarżący, jak sam przyznał w piśmie procesowym nadanym w dniu [...] r., przed wniesieniem skargi do Sądu nie wniósł zażalenia na bezczynność Prezydenta Miasta R.. W związku z czym skarżący nie wyczerpał trybu określonego w art. 37 k.p.a., co w świetle art. 52 § 1 P.p.s.a. jest warunkiem koniecznym do wniesienia skargi do Sądu. W tej sytuacji, mając na względzie podniesione wyżej okoliczności faktyczne oraz powołane przepisy, należało uznać wniesienie przedmiotowej skargi za niedopuszczalne. Zgodnie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 tej ustawy). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.