IV SAB/Gl 31/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A na bezczynność prezydenta Miasta G. w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a odrzucić skargę Pełnomocnik Spółki A radca prawny T.S. pismem procesowym z dnia [...] wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Prezydenta Miasta G. w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu. Skargę tę pełnomocnik skarżących złożył w siedzibie organu pierwszej instancji, który organ pismem procesowym z dnia [...] udzielił odpowiedzi na skargę i wystąpił o oddalenie skargi, a jako motyw podał, że w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do wydania decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone powyżej, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akt nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynności organów. Jednocześnie zgodnie z treścią art. 52 § 1 wyżej wymienionej ustawy skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumie się sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W rozpatrywanej sprawie skarga została wniesiona do tutejszego Sądu na bezczynność Prezydenta Miasta G. z uwagi na brak wydania decyzji w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu. O takim żądaniu skarżących świadczy treść przedłożonej skargi, w której domagają się oni wydania orzeczenia nakazującego Prezydentowi Miasta G. wydanie decyzji w przedmiocie wniosku o zwrot nieprawnie pobranej opłaty, zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu. Stosownie do postanowień art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego na niezałatwienie sprawy w terminie w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zatem skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu administracji w zakresie wydania decyzji administracyjnej poprzedzone musi być wniesieniem zażalenia na bezczynność do organu bezpośrednio wyższego stopnia. W rozpatrywanej sprawie skarżący zwrócili się do Prezydenta Miasta G. pismem z dnia [...] o wydanie decyzji administracyjnej odmawiającej zwrotu opłat za wydanie kart pojazdów. W motywach wniosku podniesiono, że w postanowieniu Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] sygn. akt [...] przyjęto, że zwrot takiej opłaty nie ma charakteru cywilnego i nie może być rozstrzygany w postępowaniu przed sądem powszechnym. W odpowiedzi na wskazany wniosek Prezydent Miasta G. pismem z dnia [...] wskazał, że przedmiotowa opłata pobierana była w ramach postępowania administracyjnego w przedmiocie rejestracji pojazdu, a jej pobór odbywał się w drodze czynności materialno-technicznej, a obowiązująca ustawa Prawo o ruchu drogowym nie przewiduje, aby odmowa zwrotu takiej opłaty wymagała formy decyzji. Pismem z dnia [...] pełnomocnik skarżących wystąpił o usunięcie naruszenia prawa poprzez zwrot zawyżonej opłaty rejestracyjnej bądź przez wydanie w tej sprawie decyzji administracyjnej. W odpowiedzi na wskazane pismo Prezydent Miasta G. podtrzymał dotychczasowe stanowisko o braku podstaw do zwrotu przedmiotowej opłaty. Z przedstawionego przebiegu postępowania prowadzonego przed Prezydentem Miasta G. wynika, że skarżący z jednej strony domagali się zwrotu zawyżonej opłaty z tytułu wydania karty pojazdu, a z drugiej strony wydania w tym zakresie decyzji administracyjnej. Oznacza to, że uruchomili dwa odrębne tryby postępowania zmierzające do załatwienia ich żądania. Tryby te nie są wzajemnie koherentne i każdy z nich może samodzielnie doprowadzić do uzyskania rozwiązania przez nich oczekiwanego. Jednakże każdy z tych trybów, aby mógł zostać poddany sądowej kontroli wymaga doprowadzenia do końca. W niniejszej sprawie skarżący wnieśli skargę na bezczynność Prezydenta Miasta G. w zakresie nie wydania decyzji odmownej o zwrocie opłaty za wydanie karty pojazdu. Zatem Sąd jest zobowiązany do zbadania, czy skarżący wypełnili obowiązujące unormowania prawne w tym zakresie, a w szczególności, czy wnieśli zażalenie do organu wyższego stopnia na bezczynność Prezydenta Miasta G. Jak wynika z akt sprawy skarżący takiego zażalenia nie wnieśli, a zatem nie wyczerpali przysługujących im środków zaskarżenia. W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, że skarga złożona przez skarżących jest niedopuszczalna. Na marginesie tych rozważań przyjdzie zauważyć, że w sprawie tej nie mają zastosowania postanowienia art. 58 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z brzmieniem wskazanego przepisu sąd nie może odrzucić skargi z powodu niewłaściwości sądu administracyjnego, jeżeli w sprawie tej sąd powszechny uznał się za niewłaściwy. W skardze skarżący podnieśli, że Sąd Rejonowy w G. postanowieniem z dnia [...] wypowiedział się w sprawie. Należy zauważyć, że powyższe postanowienie wydane zostało z pozwu Hurtowni B, zatem przywołane w skardze orzeczenie nie zapadło w tej konkretnej sprawie, ale w innej analogicznej do tej, która zawisła przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach. Oznacza to, że brak jest tożsamości sprawy – rozstrzygniętej przez sąd powszechny i prowadzonej przed sądem administracyjnym, co w konsekwencji nie daje podstaw do przyjęcia, że w sprawie tej ma zastosowanie art. 58 § 4 wyżej wymienionej ustawy. Niedopuszczalności skargi stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowi podstawę jej odrzucenia. Zatem mając na myśli postanowienia art. 58 § 3 wyżej wymienionej ustawy należało orzec jak w sentencji. SW