IV SAB/Gl 31/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska, po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie przekazania wniosku o sporządzenie i doręczenie wyroku p o s t a n a w i a odrzucić skargę W piśmie z dnia [...] T. S. zawarł skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie przekazania przez niego wniosku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, który został złożony za pośrednictwem organu. W ocenie skarżącego złożył on powyższy wniosek w terminie, natomiast organ powinien go przekazać do sądu zgodnie z art. 65 § 1 kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że wniosek skarżącego został przekazany do sądu niezwłocznie, a on sam został prawidłowo pouczony przez pracownika organu o konieczność złożenia wniosku bezpośrednio w sądzie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Obowiązkiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zbadanie m.in. legitymacji skarżącego, zachowania terminu wniesienia skargi i spełnienia przez nią warunków formalnych, a przede wszystkim ocena dopuszczalności skargi. W tym ostatnim aspekcie chodzi m.in. o to, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów został natomiast doprecyzowany przepisami art. 3 § 2 i 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 53, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Wynikają one także ze szczegółowych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Stosownie do treści art. 3 § 2 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Zważyć w tym miejscu należy, iż skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. Tym samym nie każda sprawa dotycząca bezczynności organu administracji publicznej podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Jak wynika z akt sprawy, złożona przez T. S. skarga dotyczy bezczynności organu w przekazaniu do sądu administracyjnego wniosku skarżącego o sporządzenia i doręczenie uzasadnienia wyroku. Tym samym wskazana bezczynność nie mieści się więc w ramach wyznaczonych art. 3 § 3 pkt 8 p.p.s.a. Przekazanie niewłaściwie skierowanego wniosku skarżącego stanowiło wyłącznie czynność materialno – techniczną, na którą również nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Na marginesie można wskazać, iż organ już w dniu [...], czyli przed złożeniem skargi, przekazał do sądu przedmiotowy wniosek, co nawet wyłącza jego ewentualną "bezczynność" w tym zakresie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a rozstrzygnięcie w tym przedmiocie zapaść może na posiedzeniu niejawnym. W związku z powyższym, na podstawie cytowanego wcześniej przepisu prawa skarga podlega odrzuceniu, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.