IV SAB/Gl 31/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. J. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] w przedmiocie rozpoznania odwołania od orzeczenia o niepełnosprawności p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia 26 stycznia 2017 r. R. J. (dalej: skarżący) wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] w związku z prowadzonym przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] (dalej: organ drugiej instancji) postępowaniem odwoławczym na skutek złożenia przez stronę odwołania od decyzji Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnoprawności w B. (dalej: organ pierwszej instancji). Organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...]r. odmówił wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności ponieważ skarżący posiadał orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane na okres do 31 października 2016 r. Pismem z dnia 25 września 2016 r. skarżący złożył w terminie odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji. Organ drugiej instancji pismem z dnia 7 listopada 2016 r. zawiadomił skarżącego, że odwołanie nie może zostać rozpatrzone w terminie z powodu konieczności wyznaczenia specjalistycznego składu orzekającego. Ponadto, poinformowano skarżącego, że posiedzenie składu orzekającego zostało wyznaczone na dzień 21 listopada 2016 r. oraz wskazano, że obecność skarżącego na tym posiedzeniu jest obowiązkowa. Na posiedzeniu wyznaczonym w powyższym terminie skarżący się nie stawił. Pismem z dnia 9 stycznia 2017 r. organ drugiej instancji zawiadomił skarżącego o wyznaczeniu posiedzenia składu orzekającego na dzień 23 stycznia 2017 r. wskazując, że obecność na posiedzeniu jest obowiązkowa. Pismo zostało odebrane prze skarżącego w dniu 13 stycznia 2017 r., jednak w wyznaczonym terminie skarżący nie stawił się na posiedzeniu. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd pismem z dnia 28 lutego 2017 r. wezwał skarżącego pod rygorem odrzucenia skargi do udowodnienia złożenia zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. do właściwego ministra na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ drugiej instancji pod rygorem odrzucenia skargi. Pismem z dnia 12 marca 2017 r. skarżący złożył do akt replikę na odpowiedź na skargę, pismo z dnia 30 stycznia 2017 r. adresowane do Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, które zostało nadane przez skarżącego w dniu 30 stycznia 2017 r. oraz pismo z dnia 14 stycznia 2017 r. stanowiące zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa kierowane do "właściwej prokuratury" za pośrednictwem Wojewody [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, gdy wniesie ją uprawniony podmiot, gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 września 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Sądy administracyjne sprawują kontrolę legalności działalności administracji publicznej orzekając między innymi w sprawach skarg na bezczynność organów oraz przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie R. J. wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania w zakresie rozpoznania odwołania od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. przesłanką formalną dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, przed jej wniesieniem do Sądu strona winna wyczerpać środek prawny określony w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej k.p.a.), zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie lub wezwanie do usunięcia prawa służy kwestionowaniu przekroczenia maksymalnego ustawowego terminu załatwienia sprawy przez organ administracyjny. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych wojewódzkie zespoły do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności są organami drugiej instancji właściwymi do orzekania o niepełnosprawności. Jednocześnie ustawa nie wskazała organu nadrzędnego nad wojewódzkim zespołem do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności. Wobec tego stosownie do art. 17 pkt 3 k.p.a., poszukując organu właściwego do rozpoznania zażalenia należy ustalić, który minister jest właściwy w danej sprawie. Sprawy, które są przedmiotem regulacji ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, zostały ujęte w dziale "zabezpieczenie społeczne", zatem minister właściwy dla tego działu administracji rządowej będzie organem wyższego stopnia w przypadku przewlekłego prowadzenia przez organ postępowania objętego przedmiotem niniejszej skargi (por. postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 12 marca 2014 r. sygn. akt II SAB/Sz 1/14, postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 29 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Bd 169/06). W stanie prawnym obowiązującym w dniu wniesienia skargi ministrem tym był Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, co wynika z § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1905). W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący, co prawda, przedłożył do akt pismo kierowane do Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej jednak zostało ono wniesione po złożeniu przez skarżącego skargi do Sądu. W konsekwencji niewyczerpanie przez skarżącego przed wniesieniem skargi środka zaskarżenia, skutkuje niedopuszczalnością skargi. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.