IV SAB/Gl 32/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący: Sędzia NSA Adam Mikusiński, , po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.G. na bezczynność Burmistrza Miasta T. w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego postanawia: odrzucić skargę; W skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach piśmie procesowym z dnia [...] r., zatytułowanym jako "Odwołanie" J.G. podniosła, iż w związku z "odmówieniem jej przez Dział Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. wydania pisemnej odpowiedzi na decyzję nr [...]", wnosi o "ponowne rozpatrzenie jej wniosku o przyznanie zasiłku rodzinnego i dodatków do tego zasiłku, który został odrzucony przez Dział Świadczeń Rodzinnych w T. w dniu [...] r. (decyzja nr [...])". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T., działający z upoważnienia Burmistrza Miasta T.(odpis tego upoważnienia stanowi kartę nr 15 akt sprawy) wywiódł, że zarzuty dotyczące jego bezczynności podniesione w przywołanym wyżej piśmie nie są zasadne. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami na okres zasiłkowy [...]. Wniosek ten został rozstrzygnięty przywołaną w skardze decyzją o odmowie przyznania tych świadczeń z dnia [...] r., nr [...], która została następnie uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (mocą decyzji z dnia [...] r., nr [...]) i przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W tym miejscu Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. przyznał, że ponowne rozpoznanie rzeczonej sprawy nie zostało przezeń zakończone wydaniem stosownej decyzji administracyjnej. Podkreślił jednak, iż powodem takiego stanu rzeczy była konieczność zawieszenia postępowania (wydano w tym zakresie postanowienie z dnia [...] r., nr [...]) spowodowana faktem, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie ustalenia prawa strony do spornych świadczeń za wspomniany okres jest uzależnione od wyniku innej sprawy, dotyczącej poprzedniego okresu zasiłkowego ([...]). Tymczasem sprawa dotycząca przyznania skarżącej świadczeń rodzinnych na wskazany wyżej wcześniejszy okres zakończona została decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...], będącą przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zaś skarga ta nie została jeszcze rozpoznana przez Sąd. Pismem z dnia [...] r., wystosowanym na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV z dnia [...] r., skarżącą wezwano do wykazania, iż wniosła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w trybie art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego, na niezałatwienie sprawy przez organ pierwszej instancji w terminie określonym w art. 35 tego Kodeksu, poprzez nadesłanie omawianego zażalenia do akt sprawy. W odpowiedzi na powyższe, J. G. nadesłała pismo procesowe datowane na [...] r., w którym podała, że ustosunkowując się do jej prośby o "wydanie ponownie rozpatrzonej decyzji", pracownik Działu Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. poinformował ją, iż decyzja taka nie zostanie wydana dopóki nie będzie rozstrzygnięta sprawa dotycząca zasiłku rodzinnego na jej dzieci za poprzedni okres zasiłkowy. W tej sytuacji strona podniosła, że uznała za zasadne złożenie skargi do sądu administracyjnego, zgodnie z pouczeniem, jakie zawarto w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do art. 52 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie przy tym z treścią §2 wskazanego przepisu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W pierwszej kolejności należy podnieść, iż przedmiotem zaskarżenia jest w niniejszej sprawie bezczynność Burmistrza Miasta T. w sprawie zasiłku rodzinnego i dodatków do tego zasiłku, co wynika jasno z treści skargi J. G., jak również z jej późniejszego pisma procesowego z dnia [...] r. W obu tych pismach strona daje bowiem wyraz swemu niezadowoleniu z faktu, iż działający z upoważnienia tego organu Dyrektor Działu Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T., któremu przekazano do ponownego rozpoznania sprawę dotyczącą przyznania jej prawa do zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami za okres zasiłkowy [...], nie rozstrzygnął tej sprawy w ustawowym terminie stosowną decyzją administracyjną. Mając na względzie powyższe trzeba wyjaśnić, że w przypadku skargi na bezczynność organu administracyjnego, wyczerpanie środków służących stronie ma miejsce wtedy, gdy złoży ona przewidziane w art. 37 §1 K.p.a. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie skierowane do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy nie wynika, aby J. G. złożyła zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, o którym mowa w cytowanym art. 37 §1 K.p.a. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., które z mocy art. 17 pkt 1 tego Kodeksu jest organem wyższego stopnia w stosunku do Burmistrza Miasta T. Równocześnie wyżej wymieniona, w odpowiedzi na stosowne wezwanie nie wykazała, aby skorzystała z rzeczonego środka zaskarżenia. W nadesłanym piśmie procesowym z dnia [...] r. podała bowiem jedynie, że złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach stosując się do pouczenia zawartego w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...], w którym wskazano tryb i termin, w jakim była uprawniona do zaskarżenia tego aktu. Tymczasem trzeba podkreślić, że czym innym jest skarga na decyzję Kolegium uchylającą rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazującą mu sprawę do ponownego rozpoznania, a czym innym skarga na niewydanie przez organ pierwszej instancji w ustawowym terminie, decyzji administracyjnej kończącej postępowanie prowadzone w ramach ponownego rozpoznania tej sprawy. W pierwszym przypadku skargę do sądu administracyjnego wnosi się bowiem - tak jak wskazano w pouczeniu - w terminie 30 dni od doręczenia decyzji, za pośrednictwem organu odwoławczego, z kolei w drugim - jak wspomniano powyżej - skargę należy nadto poprzedzić środkiem prawnym przewidzianym w art. 37 K.p.a. Skoro zatem J.G. nie skorzystała z prawa do wniesienia zażalenia, o którym mowa w tym unormowaniu, to nie sposób przyjąć, aby w sprawie zachodziła przesłanka, od której art. 52 §1 p.p.s.a. uzależnia prawidłowe wniesienie skargi. Zważywszy zaprezentowane wyżej okoliczności Sąd postanowił jak w sentencji, działając na podstawie art. 58 §1 pkt 6 oraz §3 p.p.s.a. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest brak możliwości dokonania jakiejkolwiek merytorycznej oceny argumentacji podniesionej w skardze. Niedopuszczalność skargi powoduje bowiem, iż Sąd nie jest władny do zbadania zasadności zarzutów dotyczących bezczynności organu administracyjnego.