IV SAB/Gl 32/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi B. K. na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z dnia 8 grudnia 2014 r. B. K. zwrócił się do Prezydenta Miasta B. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej wysokości kwot przyznanych w ramach stypendiów sportowych dla osób fizycznych (zawodników) za osiągnięcie znaczących wyników sportowych we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym w myśl uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. W odpowiedzi Główny Specjalista Wydziału Kultury Fizycznej i Turystki Urzędu Miejskiego w B. poinformował B. K., że Komisja Stypendialna od dnia wejścia w życie wymienionej wyżej uchwały odbyła trzy posiedzenia. Wskazał, że w trakcie obrad członkowie Komisji przyznali stypendia 22 zawodnikom TS [...] na łączną kwotę 1 604 064 zł, 19 zawodnikom BBTS na łączną kwotę 798 100 zł, 10 zawodnikom Rekordu na łączną kwotę 57 950 zł oraz 5 zawodnikom [...] Integracyjnego Stowarzyszenia Tenisa Stołowego na łączną kwotę 49 980 zł. Ponadto oświadczył, że Komisja postanowiła przyznać stypendia jednemu zawodnikowi [...] Zrzeszenia Sportowo- Rehabilitacyjnego A, jednemu reprezentantowi [...] Klubu Motorowego oraz jednemu przedstawicielowi KS B na łączną kwotę 37 200 zł. Pismem z dnia 11 lutego 2015 r. B. K. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Prezydenta Miasta B. w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem z dnia 8 grudnia 2014 r. w określonym terminie. Jednocześnie wniósł o zobowiązanie strony przeciwnej do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem, stwierdzenie że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi B. K. w pierwszej kolejności podniósł, że odpowiedź na wniosek z dnia 8 grudnia 2014 r. jest niepełna i nie dotyczy sedna sprawy. Stwierdził, że w rezultacie rozmów, które przeprowadził w ramach obowiązków dziennikarskich i ujawnił w artykule pt. "Tajna lista stypendystów miejskich" na łamach portalu [...]pl przedstawiciele Urzędu Miejskiego w B. poinformowali go, że nie otrzyma listy zawodników ze względu na ochronę danych osobowych. W ocenie skarżącego ochrona danych osobowych nie może w przedmiotowej sprawie ograniczyć dostępu do informacji, dlatego też jeżeli jest to faktyczny powód nieudzielenia odpowiedzi zgodnie wnioskiem, to organ miał obowiązek wydać decyzję administracyjną, o której mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto B. K.zauważył, że Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 określa prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób wykonujących zadania publiczne. W ocenie skarżącego w niniejszej sprawie mamy bez wątpienia do czynienia z informacją publiczną, gdyż dane osób na rzecz których dysponowany jest majątek publiczny wchodzą w skład materii informacji publicznej. Skarżący wskazał dodatkowo, że przepisy ustawy o finansach publicznych przesądzają o zasadzie jawności gospodarki finansowej w sferze publicznej. Jawność finansów publicznych ma szczególny charakter i należy spojrzeć na niego przez pryzmat kontroli społecznej nad działaniem administracji. Na poparcie swojego stanowiska skarżący zacytował wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 2012 r. sygn. akt I CSK 190/12, w którym stwierdzono, że ujawnienie imion i nazwisk osób zawierających umowy cywilnoprawne z jednostką samorządu terytorialnego nie narusza praw do prywatności tych osób, o którym mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta B. wniósł o jej oddalenie. Organ stwierdził, że z wniosku skarżącego z dnia 8 grudnia 2014 r. w żaden sposób nie wynika by domagał się on podania imiennej listy zawodników, tj. listy zawierającej imię i nazwisko oraz kwoty stypendium, które każdy z zawodników otrzymał. Organ podniósł ponadto, że imię i nazwisko zawodnika, który otrzymał stypendium sportowe nie stanowi informacji publicznej. Jest to bowiem informacja chroniona ustawą o ochronie danych osobowych. Dlatego też, w świetle art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej- prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Jedynie bowiem w stosunku do osób pełniących funkcje publiczne ograniczenie to nie obowiązuje. Natomiast osoby otrzymujące stypendium sportowe nie są osobami pełniącymi funkcję publiczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a P.p.s.a. Oznacza to, że w sprawach indywidualnych, w których wydawane są decyzje oraz postanowienia, jak też w sprawach, w których wydawane są inne akty z zakresu administracji publicznej albo podejmowane czynności materialnotechniczne - możliwe jest zaskarżenie braku działania wymaganego od organu administracji. Uwzględnienie skargi w tym przypadku, w myśl art. 149 P.p.s.a., nakazuje sądowi administracyjnemu zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a nadto rozstrzygnięcia kwestii, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ocena, co do bezczynności organu, dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu i wynikających z przepisów uprawnieniach i obowiązkach. W kontrolowanej sprawie prawem materialnym, na podstawie którego należy ocenić zachowanie organu jest ustawa z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198) dalej określana, jako "u.d.i.p.", gdyż bezspornym jest, że dane określone w złożonym przez skarżącego wniosku stanowią informację publiczną. Nie budzi również wątpliwości, że adresat tego wniosku, uznał się za podmiot zobowiązany do odpowiedzi i przekazał ją wnioskodawcy. Spornym stało się natomiast, czy reakcja na wniosek o udzielenie informacji publicznej pozwalała przyjąć, że sprawa została należycie załatwiona. Jak wynika z akt sprawy wniosek o udzielenie informacji publicznej został złożony w dniu 8 grudnia 2014r., a odpowiedź sporządzono w dniu 22 grudnia 2014r. a więc w ustawowym terminie , o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.i.d.p. W takim przypadku stwierdzenie bezczynności organu byłoby możliwe tylko w przypadku ustalenia, że udzielona informacja nie pokrywa się z żądaniem wniosku, albo gdy można jednoznacznie stwierdzić jej niekompletność (por. wyrok tut. Sądu z dnia 3 października 2013 r., sygn. akt IV SAB/Gl 87/13, dostępny w bazie orzeczeń CBOIS). Jednak tego rodzaju okoliczności nie można się dopatrzeć w niniejszej sprawie. Sąd w pełni podziela stanowisko organu co do tego, że wniosek skarżącego z dnia 8 grudnia 2014 r. nie zawierał żądania zindywidualizowania zawodników, którzy otrzymali stypendia sportowe poprzez wskazanie ich imion i nazwisk, jak również nie obejmował żądania przedstawienia kwoty stypendium przyznanego każdemu z tych zawodników. Treść wniosku jednoznacznie wskazywała, że jego autor domagał się przekazania mu informacji o wysokości kwot przyznanych w ramach stypendiów sportowych Miasta B. dla osób fizycznych (zawodników). Jeżeli zatem skarżący domagał się jedynie wskazania wysokości kwot stypendiów, to bez względu na przydatność takiej informacji dla skarżącego, której w ramach omawianej problematyki się nie bada, organ nie był zobowiązany do wykraczania poza zakres wniosku. W tym miejscu podnieść również należy, że zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący udzielono odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Wobec tego nie można przypisać organowi bezczynności. Zdaniem Sądu za zbędne w sprawie uznać należy rozważania dotyczące ograniczenia prawa do informacji ze względu na prywatność osób fizycznych, gdyż ich udostępnienie nie było przedmiotem wniosku. Z tych samych przyczyn jako bezzasadny Sąd traktuje podnoszony przez skarżącego argument, że załatwienie sprawy wymagało wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej ze względu na ochronę danych osobowych. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.