IV SAB/Gl 332/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, , , po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. D. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta Z. w przedmiocie zawodowej rodziny zastępczej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Pismem z dnia 4 października 2017 r. B. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na przewlekłość prowadzonego przez Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Z. postępowania dotyczącego nawiązania współpracy ze skarżącą w charakterze rodziny zastępczej zawodowej w formie umowy zlecenia. W skardze obszernie opisuje swoją sytuację życiową oraz wszelkie działania podjęte od 2008 r. do nadal, takie jak podnoszenie kwalifikacji, przygotowanie odpowiednich pomieszczeń mające na celu przygotowanie jej do pełnienia roli rodziny zastępczej zawodowej. Zdaniem skarżącej do podjęcia jej współpracy w charakterze zawodowej rodziny zastępczej nie doszło z powodu braku kompetencji, złej organizacji pracy oraz braku rzetelnej informacji ze strony organu. Organowi zarzuciła także bezprawne poddanie jej dwukrotnym badaniom psychologicznym. Wniosła także o zasądzenie na jej korzyść zadośćuczynienia w kwocie 13 000 zł. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że zawarte w skardze zarzuty są bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać trzeba, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.). W ramach tej wstępnej kontroli dokonuje przede wszystkim badania swojej właściwości biorąc pod uwagę treść art. 3 § 2 P.p.s.a. Z tego przepisu wynika, że do właściwości sądów administracyjnych należy orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a P.p.s.a. (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). W przypadku skargi na przewlekłość przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu, lecz brak ich podjęcia w określonym terminie. Z przewlekłością organu mamy bowiem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych aktów lub czynności, przewidzianych w obowiązujących przepisach prawa, nie wykonuje ich w terminie określonym przez te przepisy. W konsekwencji zarzut przewlekłości powinien pojawić się wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania np. decyzji lub innego aktu administracyjnego albo podjęcia czynności pozostaje w zwłoce. Strona wnosząca do organu administracyjnego żądanie określonej treści ma prawo domagać się rozstrzygnięcia o jej prawach i obowiązkach na podstawie i w granicach zakreślonych obowiązującymi przepisami prawa, w tym regułami proceduralnymi oraz normami kompetencyjnymi wyznaczającymi zakres właściwości tego organu. Dla uznania przewlekłości konieczne jest więc ustalenie, że organ administracyjny był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia czynności i mimo to nie podejmuje w terminie działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Zaskarżenie przewlekłości postępowania administracyjnego jest natomiast dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowień, aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1- 3 P.p.s.a. Zatem w sprawie istotne jest rozważenie charakteru żądania będącego przedmiotem skargi, a co za tym idzie zbadanie, czy jego realizacja może nastąpić poprzez wydanie aktu lub podjęcia czynności, które podlegają zaskarżeniu do Sądu. Jak już wskazano skarga na przewlekłość jest bowiem dopuszczalna tylko wówczas, gdy organ zobowiązany jest do wydania aktów lub podjęcia czynności podlegających kontroli sądów administracyjnych w zakresie określonym w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. W przypadku stwierdzenia, że brak jest podstaw do realizacji żądania w jednej z form działania organów administracji określonych w 3 § 2 pkt 1 podlegających kontroli sądów administracyjnych, to tym samym skarga na przewlekłość kontroli takiej również nie może być poddana i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. kolei w myśl art. Z kolei zgodnie z regulacją zawartą w 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i oraz 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z akt sprawy wynika, że skarżąca ubiega się o pełnienie funkcji zawodowej rodziny zastępczej. Zgodnie z regulacją zawartą w 55 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U z 2017, poz. 697) z kandydatami spełniającymi warunki do pełnienia funkcji rodziny zastępczej zawodowej lub prowadzenia rodzinnego domu dziecka, na ich wniosek, starosta może zawierać umowy o utworzeniu rodziny zastępczej zawodowej lub rodzinnego domu dziecka. Do umowy stosuje się odpowiednio przepisy art. 54 ust. 3-8 i art. 62 ust. 2-5. Zgodnie z regulacją zawartą w ust. 8 art. 54 wskazanej powyżej ustawy w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do umowy mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny dotyczące umowy zlecenia. Zaakcentować w tym miejscu należy, że zawieranie umów jest domeną prawa cywilnego, zatem podejmowane w tym zakresie czynności mają charakter cywilnoprawny i nie mieszczą się w zakresie spraw określonych w art. 3 § 2 P.p.s.a., a tym samym nie mogą stanowić skargi na przewlekłość postępowania, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. W związku z powyższym, uznając skargę za niedopuszczalną, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.