IV SAB/Gl 34/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. G. na bezczynność Terenowej Komisji Lekarskiej w G. w przedmiocie wydania orzeczenia o zdolności do służby wojskowej postanawia odrzucić skargę S. G. pismem z dnia [...] r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Terenowej Komisji Lekarskiej w G. w przedmiocie wydania orzeczenia o zdolności do służby wojskowej. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 11 maja 2010 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie, czy złożył on zażalenie w trybie art. 37 k.p.a. do organu administracji publicznej wyższego stopnia, na niezałatwienie sprawy w terminie przez Terenową Wojskową Komisję Lekarska w G. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący do pisma z dnia [...] r. dołączył kserokopię jego zażalenia z dnia [...] r. skierowanego w trybie art. 37 k.p.a. do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, gdyż w jego ocenie skarżący przed skierowaniem sprawy do Sądu nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa, co czyni ją niedopuszczalną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.), który to przepis wprowadza zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego, skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia o ile służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność organu, przed jej wniesieniem do Sądu strona winna wyczerpać środek prawny określony w art. 37 k.p.a., zgodnie z którym na nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a., stronom przysługuje zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zażalenie to służy kwestionowaniu przekroczenia maksymalnego ustawowego terminu załatwienia sprawy przez organ administracyjny. Organ wyższego stopnia uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych Sygn. akt IV SAB/Gl 34/10 niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Dopiero negatywne stanowisko tego organu upoważnia stronę postępowania do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy skarżący zażalenie takie do właściwego organu skierował, jednakże nie czekając na wyczerpanie trybu zażaleniowego równolegle wniósł skargę do tut. Sądu. W świetle bowiem przedstawionego przez skarżącego zażalenia (k. 26) zostało ono złożone w siedzibie organu wyższego stopnia w dniu 6 czerwca 2010 r., a już po dwóch dniach, tj w dniu 8 czerwca 2010 r. wniósł on skargę na bezczynność Terenowej Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w G. W konsekwencji przyjdzie zważyć, że skarżący wniósł skargę, nie czekając na rozważenie sprawy bezczynności organu w trybie art. 37 k.p.a. przez Rejonową Komisję Lekarską w K., czym nie wyczerpał środków zaskarżenia. Tym samym wniesioną skargę należy uznać za niedopuszczalną, albowiem do dnia złożenia skargi na bezczynność nie upłynął jeszcze jedno miesięczny ustawowy termin do załatwienia zażalenia, wynikający z art. 35 § 3 k.p.a. Wymaga podkreślenia, że tryb zażaleniowy można uznać za wyczerpany dopiero po upływie okresu umożliwiającego organowi wyższego stopnia dokonanie czynności, o których mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Skarżący powinien był w pełni wykorzystać przysługujący mu środek odwoławczy na drodze administracyjnej w postaci zażalenia na bezczynność organu I instancji, zanim skorzysta z możliwości wniesienia skargi do sądu. Samo wniesienie zażalenia, bez uzyskania rozstrzygnięcia lub upływu okresu do jego wydania, nie jest równoznaczne z wyczerpaniem drogi administracyjnej. Mogłoby to skutkować dublowaniem się postępowań nadzorczych, co na mocy obowiązujących przepisów i ich racjonalnej wykładni jest wykluczone. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.