IV SAB/Gl 347/17

Sygn. akt IV SAB/Gl 347/17 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Stanisław Nitecki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Wójta Gminy P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. W skardze skierowanej w dniu 24 października 2017r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach K.K. domagała się zobowiązania Wójta Gminy P. do rozpoznania wniosku skarżącej oraz ukarania organu. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że w dniu 2 lipca 2017r. skarżąca wystąpiła na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej do Wójta Gminy P. z przesłanym drogą elektroniczną wnioskiem o udzielenie informacji publicznej polegającej na przekazaniu listy osób zwolnionych przez wójta z podatku. Skarżąca odwołała się do brzmienia art. 61 ust. 1 Konstytucji RP wywodząc z tego przepisu, jak też z treści art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, swoje uprawnienie do uzyskania wnioskowanej informacji. W świetle przepisu art. 6 w/w ustawy wnioskowaną informację oceniła, jako informację publiczną. Zdaniem skarżącej ani adresat wniosku, ani osoba przez niego upoważniona, mimo obowiązującego na mocy art. 13 ustawy czternastodniowego terminu nie podjęły żadnych działań w celu załatwienia tego wniosku. Wójt Gminy P. pozostaje zatem w zwłoce. Do skargi załączono skierowany do Wójta Gminy P. wniosek z dnia 2 lipca 2017r., w którym z powołaniem się na art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (ze wskazaniem jako miejsce publikacji aktu Dz. U. nr 112 poz. 1198 ze zm.) skarżąca wniosła o udostępnienie jej listy osób (z uwzględnieniem imienia, nazwiska, miejscowości, rodzaju i wysokości podatku oraz powodu zwolnienia), zwolnionych przez Wójta Gminy P. z płacenia podatków lokalnych w latach 2010-2017. Domagała się przesłania odpowiedzi drogą elektroniczną na wskazany we wniosku adres email. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy P. wniósł o jej oddalenie. Przyznając, że do Urzędu Gminy wpłynął wniosek skarżącej, wyjaśniono, że w dniu 17 lipca 2017r. odpowiedź została udzielona skarżącej, na podany przez nią adres. Informacja przesłana została przez pracownika merytorycznego ds. udostępniania informacji publicznej, zaś w załączeniu znalazło się pismo przewodnie Urzędu Gminy P. z dnia 17 lipca 2017r. podpisane przez Zastępcę Wójta Gminy P. oraz pismo pochodzące z Referatu Finansowego, jako właściwego do udzielenia wnioskowanej informacji, podpisane przez Główną Księgową. Zwracając uwagę na treść art. 12 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej Wójt Gminy P. zauważył, że informacje publiczne udostępniane w sposób, o którym mowa w art. 10 i art. 11 ustawy są oznaczane danymi określającymi podmiot udostępniający informację, danymi określającymi tożsamość osoby, która wytworzyła informację lub odpowiada za jej treść, danymi określającymi tożsamość osoby, która udostępniła informację oraz datą udostępnienia. Udostepnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. W dodatkowym piśmie z dnia 7 grudnia 2017r. skarżąca stwierdziła, że organ nie zadośćuczynił jej wnioskowi, gdyż nieposiadający stosownego upoważnienia pracownicy urzędu gminy nie mieszczą się w katalogu podmiotów uprawnionych do udostępnienia informacji publicznej określonym w art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a) P.p.s.a. Oznacza to, że w sprawach, w których wydawane są decyzje oraz postanowienia, jak też w sprawach, w których wydawane są inne akty z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa albo podejmowane czynności materialno-techniczne - możliwe jest zaskarżenie braku wymaganego prawem zachowania się organu administracji. Ocena, co do bezczynności organu, dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu i wynikających z nich uprawnieniach i obowiązkach. Jak wynika ze stanowiska prezentowanego przez stronę skarżąca jej wniosek wymagał załatwienia na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 1764 ze zm.). Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy określeniu trybów w jakich realizuje się prawo do udzielanie informacji (poza Sejmem i Senatem, dla których podstawę w tym względzie stanowią ich regulaminy - art. 61 ust. 4 Konstytucji RP), a także określa ograniczenia prawa do informacji, ponieważ uprawnienie do informacji publicznej nie ma bezwzględnego charakteru (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). Natomiast zakres tego prawa wyznacza Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 odnosząc go do działalności organów władzy publicznej i osób pełniących funkcje publiczne. Obowiązujące przepisy prawa unijnego wyznaczają podstawowe zasady i reguły odnoszące się do zagadnień prawa dostępu do informacji publicznej. Prawo to traktowane jest bardzo szeroko, jako jedno z praw człowieka, przyrodzone, niezbywalne i istniejące niezależnie od woli państwa. Obejmuje ono wszelkie posiadane przez organy sektora publicznego przejawy działań, faktów lub informacji - oraz wszelkie kompilacje takich działań, faktów lub informacji - niezależnie od zastosowanego w tym celu środka (zapisane na papierze, zapisane w formie elektronicznej lub zarejestrowane w formie dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej - por. art. 2 pkt 3 lit a dyrektywy 2003/98 WE, Rady i Parlamentu Europejskiego z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego (Dz. Urz. WE 2003 seria L Nr 345, poz. 90 ze zm.). Nie mniej szeroko traktowane jest prawo do informacji publicznej na poziomie prawa krajowego. Nawiązując do treści art. 61 Konstytucji sądy definiują bowiem informację publiczną, jako każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. W sprawie zainicjowanej skargą K.K., jako podmiot zobowiązany wskazany został Wójt Gminy P. Legitymacja adresata wniosku do udzielenia informacji, a także charakter wnioskowanej informacji nie stanowiły pomiędzy stronami kwestii spornej, a także nie budziły wątpliwości Sądu co do tego, że zaskarżoną bezczynność należy rozważyć na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej (dalej "u.d.i.p."). Natomiast wobec zaprezentowania sprzecznych stanowisk adresata wniosku i skarżącej, obowiązkiem Sądu, było ocenić, w przedstawionym stanie faktycznym sprawy, czy zobowiązany do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej dopełnił swego obowiązku. Wnosząc skargę na bezczynność strona może domagać się wymuszenia na organie załatwienia sprawy zainicjowanej jej wnioskiem jeśli pozostawał on w milczeniu albo nie udzielił w istocie takiej informacji publicznej, której domaga się wnioskodawca. Bezczynność zachodzi bowiem wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu lub też nie podjął innej stosownej czynności (vide T. Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz"). Jak wynika ze stanowiska Wójta Gminy P., w dniu 17 lipca 2017r., na wskazany we wniosku adres poczty elektronicznej przekazana została informacja. W skardze z dnia 24 października 2017r. skarżąca stwierdziła, że ani adresat wniosku, ani osoba przez niego upoważniona, mimo obowiązującego na mocy art. 13 u.d.i.p. czternastodniowego terminu, nie podjęły żadnych działań w celu załatwienia tego wniosku. W dodatkowym piśmie wskazała nadto, że pracownicy Urzędu Gminy P. nie są podmiotami uprawnionymi do udzielenia informacji przez nią wnioskowanej i nie posiadały stosownego upoważnienia, aby jej udzielić. Ze stanowiska tego domniemywać należy, że skarżąca zaprzecza, by Wójt Gminy P. wywiązał się ze obowiązku udostępnienia informacji publicznej, gdyż nie wykonał tego osobiście względnie za pośrednictwem osób upoważnionych przez niego. Oceniając zaprezentowany przez skarżącą pogląd należy zauważyć, że w istocie, w art. 4 u.d.i.p., wskazane zostały podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej. Jednak udostępnienie informacji publicznej nie jest dokonywane na podstawie decyzji administracyjnej lub innego rodzaju aktu prawnego wymagającego dla swej ważności działania wyznaczonego podmiotu. Udostępnienie informacji publicznej odbywa się w drodze czynności materialno-technicznie, której wykonanie może zostać powierzone przez podmiot zobowiązany właściwym pracownikom lub aparatowi urzędniczemu. Jak wynika z regulacji zawartych w dziale IX Statutu Gminy P. uchwalonego w dniu 22 czerwca 2017 r (załącznik nr 1 do Uchwały Nr 290(XXXV/17) Rady Gminy P.) dokumenty oraz inne informacje publiczne z zakresu działania Wójta oraz Urzędu udostępniają komórki organizacyjne Urzędu właściwe ze względu na przedmiot sprawy w dniach i godzinach pracy Urzędu lub w sposób i w formie wskazanej we wniosku o udostępnienie informacji (§ 102 ust. 6). W przypadku przekazania skarżącej wnioskowanej informacji publicznej sporządzonej przez Główną Księgową Urzędu Gminy P., niezasadnym jest twierdzenie, że informacji tej nie udostępniono. Z tych względów należało skargę oddalić, o czym orzeczono na podstawie art. 151 P.p.s.a. jak w sentencji.